algemeen

Peter van Dun (1938-2015): verbindingsman van Ahold

Door Gerlof Leistra - 01 september 2015

Peter van Dun werd in 1938 in Breda geboren als tweede van vijf kinderen. Op woensdag 19 augustus overleed Van Dun door hartfalen. Hij werd 77 jaar.

In de raad van bestuur van Ahold was Peter van Dun van 1980 tot zijn pensionering in 1997 verantwoordelijk voor het personeelsbeleid en betrokken bij het cao-overleg. De bourgondiër kon met iedereen overweg en was volgens oud-bestuurders de olie in de machine.

Het was logisch dat juist hij na de ontvoering van topman Gerrit Jan Heijn op 9 september 1987 fungeerde als verbindingsman tussen het bedrijf en de familie Heijn. Peter van Dun – weduwnaar en vader van drie kinderen – overleed woensdag 19 augustus door hartfalen. Hij werd 77 jaar.

Voortrekkersrol

Peter van Dun werd in 1938 in Breda geboren als tweede van vijf kinderen. Zijn ­vader was hoofdonderwijzer. Na zijn studie sociologie werkte hij kort voor de Bijenkorf en werd in 1973 na acht jaar SHV via een headhunter benaderd om directeur sociale zaken te worden van Ahold, het moederbedrijf van de Albert Heijn-supermarkten. In 1980 werd hij lid van de raad van bestuur.

Dat Ahold in sociaal opzicht een voortrekkersrol vervult in de supermarktbranche, is volgens oud-woordvoerder Erik Muller (63) mede aan Van Dun te danken. ‘Hij had oog voor de belangen van de medewerkers en de gave om de juiste mensen op de juiste plaats te benoemen. Veel latere top­bestuurders zijn door hem aangenomen.’

Marjolein Praaning (57), de eerste vrouw van oudste zoon Ronald Jan van Gerrit Jan, leerde Van Dun na de ontvoering goed kennen. ‘We werden ondergebracht in de villa van Albert in Aerdenhout. Van Dun kwam elke dag na het werk langs en bleef
zo nodig avonden- en nachtenlang bij ons. Een gouden greep. Hij was een baken van rust. Sinds die tijd bleven we goed bevriend.’

Natuurlijk was Van Dun aanwezig toen Hank Heijn via de televisie een emotionele oproep deed aan de bende vermeende ontvoerders om haar man vrij te laten.

Reizen

Na zijn pensionering vervulde Van Dun nog diverse commissariaten. Het aanbod om hoogleraar te worden, sloeg hij af wegens ziekte van zijn tweede vrouw Ineke de Meester. Samen hadden zij een rijk sociaal leven. ‘Mijn vader hield van goede gesprekken onder het genot van een glas wijn en klussen in en om het huis,’ zegt oudste zoon Arjan (49).

Hij ging vier keer per jaar naar zijn chalet in Zwitserland, maakte met Ineke mooie reizen naar onder meer de Cariben en de Verenigde Staten, en genoot van zijn kleinkinderen. Met co-auteurs schreef hij twee boeken over het bedrijfsleven, waaronder Het theater van verandering (2009), over ‘verandermanagement’.

Na de dood van zijn vrouw in 2008 kwakkelde Van Dun met zijn gezondheid en leidde mede door zijn toenemende dementie een teruggetrokken bestaan. Het laatste jaar werd hij verzorgd in Fleurâge Residences, gelegen achter zijn huis, een prachtig gerestaureerde voormalige pastorie in Bloemendaal.

Elsevier nummer 36, 5 september 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.