Afshin Ellian Afshin Ellian

Onbuigzame Thatcher moet voorbeeld zijn voor softe politici

Door Afshin Ellian - 17 april 2013

Ik ben opgegroeid met haat jegens Thatcher. Maar nu begrijp ik dat Margaret Thatcher een grote staatsvrouw was.

Margaret Thatcher, een grote staatsvrouw, is heengegaan. De Iron Lady wordt vandaag gecremeerd. Niet links maar rechts bracht de eerste vrouwelijke premier van Europa voort. Dat is al een wonderbaarlijk feit.

De progressieve beweging was het niet gelukt om een vrouwelijke leider aan te wijzen, de conservatieve liberalen lukte het wel. En dat op zich was voor progressieven een belangrijke reden om Margaret Thatcher te haten. Dat zagen we ook met Ayaan Hirsi Ali.

Ayaan Hirsi Ali

Progressieve vrienden durfden de vrouwenemancipatie in de islam en de multiculturele samenleving niet of nauwelijks aan de orde te stellen. Er waren ook nauwelijks progressieve vrouwen te vinden die de vrouwenemancipatie onder de minderheden wilden aankaarten.

Ayaan maakte in het begin deel uit van de PvdA. Zij zag dat de progressieven de vrouwenemancipatie onder de moslimbevolking niet ter sprake brachten, en werd lid van de VVD.

Progressieve jaloezie is grenzeloos en kan geruisloos overgaan in haat.

Ongewenste koning

In Iran hoorde ik van Thatcher. De Iraanse revolutie richtte zich tegen de regering van Margaret Thatcher, hoewel Thatcher het verzoek van de sjah om naar Groot-Brittannië te komen, had afgewezen. De sjah was toen een staatloze en ongewenste koning. En toch richtten de Iraanse revolutionairen zich tegen Thatcher.

De jeugd, dus ook ik, werd gevoed met haat jegens de Britse regering. De dood van de Ierse activist Bobby Sands (1954-1981) werd door de Iraanse linkse media en de ayatollahs gebruikt om nog meer haat te kweken tegen Margaret Thatcher.

Aanslag

Bobby Sands was lid van de IRA. Hij ging in hongerstaking omdat de Britse regering hem en zijn vrienden niet als politieke gevangenen wilde beschouwen. Premier Thatcher weigerde toe te geven. Bobby Sands stierf als gevolg van de hongerstaking. Na hem stierven nog negen hongerstakende IRA-leden in de gevangenis.

De IRA voerde destijds zeer gewelddadig actie tegen de Britse macht en de Britse samenleving. Er vielen tientallen doden, vaak onschuldige burgers. Thatcher kwam bijna om bij een aanslag van de IRA.

Terroristen

De Iraanse regering vernoemde een straat naar Bobby Sands: de Winston Churchill Boulevard werd opgedoopt in Bobby Sands Street. Teheran zou later nog andere straten naar de terroristen vernoemen. In deze stad is een straat vernoemd naar de moordenaar van de Egyptische president Gamal Abdel Nasser.

In The Iron Lady werd het leven van Thatcher nagespeeld. De dood van Denis, Margarets echtgenoot, was het vertrekpunt voor het levensverhaal van Margaret Thatcher. De Britse samenleving was, toen Thatcher opgroeide, een standensamenleving. Margaret was de dochter van een kruidenier, en was niet bepaald voorbestemd om een wereldberoemde politicus te worden.

Schitteren

Toch bewijst het geval Thatcher dat de democratie een emancipatoire samenlevingsvorm is. Niets is onmogelijk in een democratische samenleving, zolang niet het geweld maar rede en retorica de boventoon voeren. Hetzelfde geldt voor Barak Hussein Obama in Amerika.

Democratie biedt iedereen, ongeacht afkomst, religie en ras de mogelijkheid om in de maatschappij te kunnen schitteren.

Nu, ministens twee decennia later, krijgt Thatchers Europabeleid waardering. Zij was een Europeaan en wilde verdere economische samenwerking in Europa. Maar terecht was zij tegen de invoering van een gemeenschappelijke munt, omdat zij ook tegen een federaal Europa was.

Keiharde realiteit

Thatcher had – in tegenstelling tot de Nederlandse politici – een waarachtig vooruitziende visie op de toekomst van Europa. Dat zij het terrorisme keihard wilde bestrijden en niet bereid was om aan de wensen van terroristische organisaties en personen te voldoen, is ook nu de keiharde realiteit. De hardheid van Thatcher ten opzichte van terrorisme was absoluut juist. Dat zou een les moeten zijn voor hedendaagse politici.

In haar Elsevier-artikel ‘Charmant en bikkelhard’ schrijft Liesbeth Wytzes over Margaret Thatcher en haar verdiensten in de Britse en Europese politiek. Thatcher en de feministen konden moeilijk worden verzoend. Daarover schrijft Wytzes in Elsevier: ‘Ze werd niet alleen de eerste vrouwelijke premier, ze bleef ook het langst aan. Ze was een baanbrekende antifeminist die zich liet fotograferen achter het aanrecht met een schort voor.’

Linkse ideologiën

Progressieve feministen waren natuurlijk jaloers op een niet-progressieve vrouw die datgene bereikte wat de feministen hoopten voor alle vrouwen. Het feminisme was in de ijzeren greep van dogmatische linkse ideologieën. Zij – en niet de feministen – heeft in Engeland de weg vrijgemaakt voor alle vrouwen om in de politiek een betekenisvolle rol te spelen.

Ik ben opgegroeid met haat jegens Thatcher. Maar nu begrijp ik dat Margaret Thatcher een groot staatsvrouw was. Een grote politica is heengegaan.

Na Winston Churchill is Thatcher de grootste Britse politicus van de twintigste eeuw.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.