Afshin Ellian Afshin Ellian

Wees eerlijk over Israël: het land reageert beheerst op vijandig Syrië

Door Afshin Ellian - 20 september 2013

Europeanen die de gewelddadigheid van Israël benadrukken en daarbij verwijzen naar het trauma van de Holocaust moeten eens eerlijk zijn over de Joodse staat. Israël weet zich op rationele wijze te beheersen tegenover een vijandig Syrisch bewind met een aanzienlijke voorraad gifgas.

In de afgelopen decennia werd de Joodse staat in de meeste Europese media al dan niet op subtiele wijze als een agressieve en gewelddadige staat neergezet.

Antisemiet

Daarvoor had men verschillende verklaringen. De meest radicale analyse werd en wordt gepleegd door degenen die Israël intrinsiek een misdadige staat vinden.

Ze schrikken er zelfs niet voor terug om de taal van een antisemiet, zoals die van imam Ruhollah Musavi Khomeini, te gebruiken: Israël is een kankergezwel in het Midden-Oosten (of aan het lijf van de islam).

Existentie

Wijlen socioloog Jacques van Doorn behoorde tot die groep van radicalen die de existentie van de Joodse staat als de bron van alle conflicten in het Midden-Oosten beschouwde. Daarnaast vindt dit soort Europeanen dat de Joodse staat historisch gezien geen bestaansrecht heeft.

Volgens deze obscure visie hoort Israël niet thuis in het Midden-Oosten. Zo kunnen Europeanen als Van Doorn ook begrip opbrengen voor de terreurdaden van Palestijnen en de radicaal-islamitische organisatie Hezbollah.

Trauma

Er zijn ook commentatoren die de ‘agressiviteit’ van Israël proberen te verklaren aan de hand van de gebeurtenissen in Europa. Israëliërs dragen de last van de Holocaust en daardoor zijn ze voortdurend bang voor hun existentie. De historische angst voor vernietiging maakt dat de Joodse staat geweld als enig middel ziet om het voortbestaan van Israël te garanderen.

Het eeuwige trauma van de Holocaust is de oorzaak van ‘agressiviteit’ bij de Israëlische autoriteiten: Israël kan zich daardoor niet beheersen. En omdat ze zich niet kunnen beheersen, kunnen ze ook niet via diplomatie en andere middelen optreden.

Ik kan nog meer van dit soort verklaringen opsommen, die allemaal dienen als rechtvaardiging voor de stelling dat Israël een onredelijke en onbeheersbare staat is. De gebeurtenissen rond Syrië bewijzen nogmaals de onjuistheid en de absurditeit van deze stelling. Hoe?

Rapport

We weten met zekerheid dat in de Syrische hoofdstad Damascus op 21 augustus een gifgasaanval met sarin is uitgevoerd. Secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon bracht inmiddels zijn rapport uit en presenteerde zijn bevindingen aan de Veiligheidsraad en de wereld.

Volgens dit rapport staat onomstotelijk vast dat in Damascus op een buitengewoon professionele wijze een effectieve gifgasaanval is uitgevoerd. De gifgasaanval was bedoeld om zo veel mogelijk slachtoffers te veroorzaken. Daar zijn de aanvallers in geslaagd.

Een dag eerder versprak de secretaris-generaal zich en daarbij noemde hij de dader van de gifgasaanval: het bewind van Syrië. Ik geloof niet dat de secretaris-generaal per ongeluk mededelingen deed over wie de dader van de gifgasaanval is.

Chemische wapens

Het bewind van de Syrische president Bashar al-Assad heeft ruiterlijk erkend dat de Syrische staat inderdaad over grote voorraden van chemische wapens beschikt. Syrië is toegetreden tot de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens en tekende het bijbehorende verdrag dat het bezit en gebruik van chemische wapens verbiedt.

Een paar feiten – het zijn geen geruchten meer – op een rij: Syrië beschikt na Rusland over de grootste voorraad van chemische wapens. Deze chemische wapens zijn in Syrië daadwerkelijk ingezet tegen ongewapende Syrische burgers.

Bondgenootschap

Nu terug naar de Israëlische staat.

Israël weet al decennia lang dat Syrië over een grote voorraad van chemische wapens beschikt. Let op, Syrië is een vijandig buurland van Israël. Wat hebben de Israëliërs daarmee gedaan? Heeft Israël Syrië niet kunnen tolereren? Was er sprake van een voortdurend militair conflict tussen Syrië en Israël?

Ook moeten we niet uit het oog verliezen dat het Syrische regime deel uitmaakt van een militair en politiek bondgenootschap zonder naam: Iran, Hezbollah, en Palestijnse terreurgroepen. Deze regionale alliantie heeft bewezen tot veel geweld in staat te zijn. Maar hoe was de relatie tussen het Syrië van Assad en Israël? Beschikte Israël over voldoende zelfbeheersing in relatie tot Damascus?

Evenwicht

Tussen het Syrische regime en Israël bestond juist een soort evenwichtige band. Ondanks alle narigheid van de familie van Assad geloofde Israël dat Damascus nooit zijn chemische wapens tegen Israël zal inzetten. Alleen toen Assad met behulp van Noord-Korea en Iran aan een geheim nucleair project werkte, werd dat vakkundig door Israël geëlimineerd.

Dat viel immers buiten de ongeschreven afspraken tussen Tel Aviv en Damascus. Begrijpt u wat hier wordt gemeld? De Joden leven een paar honderd kilometer van een bewind dat over een grote voorraad gifgas beschikt.

Toch lukte het de Joodse staat om zich op een rationele wijze en met een hoge mate van zelfbeheersing te gedragen. Voor diegenen die het nog niet weten: chemische wapens zijn massavernietigingswapens. Desalniettemin heeft Israël niet geprobeerd om Syrië te destabiliseren.

Zelfbeheersing

Hier heb ik een eenvoudige vraag aan de bloeddorstige vijanden van Israël in de westerse en vooral Europese media: wat zou u doen wanneer uw vijandig buurland waarmee u niet lang geleden in oorlog was verwikkeld – er is nog altijd geen vredesverdrag – over een immens grote voorraden van massavernietigingswapens beschikt?

Kunt u uzelf echt beheersen? Kunt u rustig met uw kinderen in dat land wonen? Zou u niet de politici onder druk willen zetten om iets te doen aan deze gevaarlijke toestand?

Inderdaad is Israël een rationeel land met een hoge mate van zelfbeheersing. Amerika zou zijn buurland nooit hebben kunnen tolereren: denk bijvoorbeeld aan de Cubacrisis.

Wees eerlijk over de Joodse staat.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.