Afshin Ellian Afshin Ellian

Eurofiele technocraten zijn de grootste vijand van Europa

Door Afshin Ellian - 28 mei 2014

Het beeld na de Europese verkiezingen: verliezers die weigeren hun ongelijk te erkennen en winnaars die te euforisch worden. Europese politici kunnen zich beter bekommeren om bezorgde burgers in plaats van zich op te winden over extreme partijen.

De winnaars zijn triomfantelijk en de verliezers draaien om de hete brij heen. De Europese verkiezingen zouden een wake-upcall moeten zijn voor degenen die over de muren van de Europese instellingen heen kijken.

De idee ‘Europa’ heeft bij de laatste verkiezingen voor het Europees Parlement een enorme dreun gekregen. Het is te hopen dat intellectuelen en politici het verkiezingsresultaat grondig zullen analyseren.

Het CDA heeft niets gewonnen. Sterker, de partij heeft opnieuw kiezers verloren. Dat het CDA door een ingewikkelde berekening de grootste partij van Nederland is in Brussel, verbloemt de bittere werkelijkheid waarin de christen-democraten verkeren.

PVV

Het CDA verliest dagelijks een paar kiezers. Bij elke verkiezingen raken ze mensen kwijt die ooit op het CDA hebben gestemd. Deze waarheid moet toch aanzetten tot bezinning bij de CDA-politici. Maar daarvan is geen sprake.

Hetzelfde geldt voor de PVV. Ook die partij heeft weer kiezers verloren. Bij de gemeenteraadsverkiezingen verloor de PVV er al een paar duizend, maar Geert Wilders’ partij is niet bereid om zich te bezinnen op haar politieke woorden en daden.

D66 wint daarentegen. Pro-Europa heeft gewonnen, opperde Pechtold. Dat klopt niet: D66, de belangrijkste gedoogpartner van dit kabinet, heeft gewonnen.

Neonazi’s

Het kabinet-Rutte heeft gewonnen en de vraag rijst: waarop hebben de burgers gestemd? Op dit kabinet of op Europese Unie?

In andere Europese landen was de uitslag diffuser dan ooit. In Griekenland is gehandeld in de geest van de Weimarrepubliek, met als winnaars de totalitaire communisten en de totalitaire neonazi’s.

Het gaat steeds over de vrienden van Wilders in de Europese Unie, maar niet over de vrienden van de SP in het Europees Parlement. Het blok waartoe de SP behoort, bestaat uit de DDR-communisten en andere soorten extreem-links, zoals die uit Griekenland. Vreemd dat we daarover niemand horen klagen.

Linkser dan u denkt

In Frankrijk koos een kwart van de stemgerechtigden voor het extreem-rechtse Front National – een klap in het gezicht van de Franse conservatieven en sociaal-democraten.

Wat in de media als extreem-rechts wordt aangeduid, is linkser dan u denkt. Het Front National is de partij van de onderklasse, met stevige socialistische opvattingen. Ze vertegenwoordigen ‘de nationalistische verzorgingsstaat’.

De Franse president kwam onmiddellijk met een grijsgedraaide reactie: O mensen, Frankrijk is de bakermat van de rechten van de mens en de medeoprichter van de Europese Unie.

Electorale klap

We begrijpen nu beter waarom in Frankrijk het extreem-linkse nationalistische Front National wint. Groot-Brittannië heeft UKIP. Zij willen niet samenwerken met het Front National omdat deze partij antisemitisch zou zijn. Emotioneel en electoraal was de klap die UKIP uitdeelde buitengewoon ontwrichtend.

Britse politici zijn bezorgd, niet zozeer om de Europese Unie maar om hun eigen lot. Wat zou antwoord moeten zijn op het Britse nationalisme?

Afgezien van een moreel en politiek oordeel over deze verkiezingen, moet de politiek waarvoor deze verschillende partijen staan, worden geanalyseerd en begrepen.

Crisis

In dat rijtje horen ook nog Denemarken en Oostenrijk, plus enkele andere landen. Het gemeenschappelijke kenmerk van deze partijen is dat zij tegen de immigratiestroom zijn.

Zij willen dat de interne immigratie in de Europese Unie en de externe immigratie uit niet EU-landen stopt. Daarnaast vertegenwoordigen zij burgers die hard zijn getroffen door de economische crisis. De traditioneel linkse partijen hebben deze burgers kennelijk in de steek gelaten.

Ze zijn ook boos op Brussel, het symbool van de Europese Unie. En ze zijn boos op Alexander Pechtold en andere eurofiele leiders van de Unie. Ze ervaren de Unie niet als hun eigen gemeenschappelijke ruimte waarin naar vrede veiligheid, vrijheid, gerechtigheid en welvaart wordt gestreefd.

Onbehagen

De ontevreden burgers keren zich tegen de heerschappij van de bureaucratie in de Europese Unie.

Sorry Alexander Pechtold, de Europese extremisten kanaliseren de woede die de eurofielen bij sommige burgers hebben veroorzaakt. De grootste vijand van de Europese Unie zijn de eurofiele technocraten zelf.

Deze ongemakkelijke waarheid verdwijnt niet zomaar door de triomftoespraken van D66. Het Europese onbehagen is angstaanjagend groot.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.