Afshin Ellian Afshin Ellian

Onze nieuwste bondgenoten: Qatar, Saudi-Arabië en Iran

Door Afshin Ellian - 18 augustus 2014

David Cameron wil met hulp van moslimlanden het islamisme bestrijden. Maar wat heeft de strijd tegen het islamitische terrorisme ons het laatste decennium opgeleverd, naast een toegenomen aantal geradicaliseerde moslims?

De Britse premier David Cameron is zeer bezorgd om de veiligheid van Groot-Brittannië en de rest van Europa. Dit doet denken aan de retoriek van oud-premier Tony Blair en de Amerikaanse oud-president George Bush.

De economische crisis en vooral de teleurstelling over de militaire interventie in Irak en Afghanistan hebben geleid tot cynisme en onverschilligheid omtrent het islamitische terrorisme. Europese politici wilden het niet meer over het terrorisme hebben.

Gevaar

In de meeste Europese landen werd bezuinigd op het veiligheidsapparaat. De defensiecapaciteiten zijn overal in Europa afgebouwd – alsof er geen vijanden meer zijn. We zijn in gevaar, zegt premier Cameron in zijn opiniestuk in The Telegraph.

Hij begint zijn stuk met een verwijzing naar het bestaande cynisme: ‘I agree that we should avoid sending armies to fight or occupy.’ Onmiddellijk daarna zegt hij dat voor zijn kabinet stabiliteit, veiligheid, economische groei en de toekomst van Britten voorop staan.

Glashelder

Daarmee zegt hij dat zijn tekst niet moet worden gelezen als een idealistische oproep in naam van de mensheid. Het gaat om het eigenbelang van Europeanen, en niet primair om het geluk van Irakezen of Afghanen.

Over wat Europa bedreigt, is Cameron glashelder: ‘The creation of an extremist caliphate in the heart of Iraq and extending into Syria is not a problem miles away from home. Nor is it a problem that should be defined by a war 10 years ago. It is our concern here and now. Because if we do not act to stem the onslaught of this exceptionally dangerous terrorist movement, it will only grow stronger until it can target us on the streets of Britain. We already know that it has the murderous intent. Indeed, the first Isil-inspired terrorist acts on the continent of Europe have already taken place.’

De mist in

Na deze constatering gaat Cameron volledig de mist in: ‘But a humanitarian response alone is not enough. We also need a broader political, diplomatic and security response. For that, we must understand the true nature of the threat we face. We should be clear: this is not the “War on Terror”, nor is it a war of religions. (…) Of course there is conflict between Shias and Sunnis, but that is the wrong way to see what is really happening. What we are witnessing is actually a battle between Islam on the one hand and extremists who want to abuse Islam on the other.’

De islam is dus in oorlog met de Islamitische Staat (IS), en met andere islamitische bewegingen. Hier rijzen eenvoudige vragen die door premier Cameron hopelijk kunnen worden beantwoord: wat is de islam, en wie is de leider van de islam die in staat van oorlog verkeert met IS?

Luchtaanvallen

Denkt Cameron werkelijk dat door deze uitermate ongeloofwaardige verklaring de Britse moslims zouden ophouden te radicaliseren?

Cameron is ook van mening dat de islamitische dreiging niet zomaar met luchtaanvallen kan worden geëlimineerd: ‘We need a tough, intelligent and patient long-term approach that can defeat the terrorist threat at source.’ Geduld dus!

Dat hoorden we ook van Bush en andere westerse leiders, ruim een decennium geleden. En het heeft niet geholpen – de toestand is van kwaad tot erger geworden. In 2001 liepen minder geradicaliseerde moslims in Europa rond dan nu.

Repressie

Cameron wil dat er nog meer repressieve maatregelen worden genomen tegen de aanhangers van het islamitische terrorisme. Groot-Brittannië heeft al een wet aangenomen op grond waarvan de genaturaliseerde Britten die betrokken zijn bij het islamitische terrorisme hun nationaliteit kunnen kwijtraken.

Daarnaast hebben de Britten 28.000 documenten en 46 video’s van ISIS van internet verwijderd. Dit laatste is van groot belang. Europa moet actie ondernemen om dit soort terroristische teksten en films van internet te halen.

De Britse premier Cameron wil nog een stap verder gaan: ‘The position is clear. If people are walking around with Isil flags or trying to recruit people to their terrorist cause, they will be arrested and their materials will be seized. We are a tolerant people, but no tolerance should allow the room for this sort of poisonous extremism in our country.’

Bondgenoten

Dit is niet onverstandig, maar Cameron vergeet dat op de IS-vlag niets anders staat dan de twee basisprincipes van de islam: er is geen godheid dan Allah en Mohammed is zijn profeet.

Hoe moeten we dit rijmen met de bewering dat er een oorlog gaande is tussen de islam en de islamisten? De Britse premier wil samen met enkele andere landen de militaire strijd voortzetten tegen IS. Cameron noemt zijn bondgenoten in die strijd: Turkije, Qatar, Saudi-Arabië, Iran en Egypte.

Qatar heeft alle tegenstanders van Assad – dus ook ISIS – van wapens voorzien. Moeten we met dat land gaan samenwerken? Turkije heeft de grenzen geopend voor Europese Syriëgangers, zodat ze ongestoord naar Syrië kunnen.

Triomfantelijk

Bovendien heeft het Westen in de afgelopen decennia met deze landen samengewerkt om andere filialen van het islamitische terrorisme te bestrijden. Maar de facto creëerden deze zogenaamde bondgenoten nieuwe filialen van het islamisme.

De holle woorden van Cameron klinken op straat in Benghazi, waar hij ooit triomfantelijk tot het volk sprak, als tekens van dwaasheid. Cameron moet eerst zijn misplaatste enthousiasme voor de Arabische Lente verantwoorden.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.