Ruben Brekelmans

Op campagne merk je: Amerikanen zijn moe van politiek

Door Ruben Brekelmans - 04 november 2014

Afgelopen weekend voerde ik campagne met een groep Harvard studenten in New Hampshire. Als je bij Amerikanen aan de deur klopt, merk je vooral: mensen zijn moe van de politiek.

Vandaag zijn de midterm-verkiezingen in de Verenigde Staten. Er staat veel op het spel: 36 Senaatszetels en het volledige Huis van Afgevaardigen. Mogelijk verliezen de Democraten de Senaat aan de Republikeinen. In dat geval worden voor Obama de laatste twee jaar van zijn Presidentschap nog moeilijker.

Harvard-studenten voerden de afgelopen weken campagne door het hele land, vooral in staten waar een nek-aan-nekrace voor de Senaat aan de gang is. Eén van de spannendste staten is New Hampshire. Dit weekend stapte ik in het busje van de Democraten om daar campagne te voeren.

Onafhankelijkheid

New Hampshire is een kleine staat in het noordoosten van de Verenigde Staten. Slechts iets meer dan 1 miljoen inwoners, de helft van de provincie Noord-Holland. Drieduizend stemmen hier kunnen bepalen of de Senaat een Democratische of Republikeinse meerderheid krijgt. Iedere stem telt.

Als we de staat binnenrijden, worden we welkom geheten door een groot bord: ‘Leef vrij of sterf.’ Onafhankelijkheid is een belangrijk goed voor mensen in New Hampshire.

Deur tot deur

Op het campagnekantoor van de Democraten ligt voor ieder van ons een pakketje klaar. Het bevat een plattegrond van een woonwijk en een lijst met personen die eerder hebben aangegeven Democraat te zijn.

We kloppen bij deze mensen aan om ze aan te moedigen dinsdag naar de stembus te gaan. Het overtuigen van zwevende kiezers is al eerder gebeurd. De laatste dagen voor de verkiezingen draait het maar om één ding: zorgen dat de eigen achterban gaat stemmen.

Teleurstelling

Veel Amerikanen zijn boos, of op zijn minst teleurgesteld. Een man van begin veertig, vader van drie kinderen, vertelt hoe hij zes jaar geleden dacht dat Obama verandering zou brengen. Nieuwe politiek, minder verdeeldheid, een sterkere economie. Maar zes jaar later is alles nog hetzelfde

Veel mensen doen de deur niets eens open. Gordijnen gaan dicht wanneer ik de oprit oploop met een sticker van de Democraten op mijn jas. Soms zie ik door de voordeur dat het licht brandt of de televisie aanstaat. Ook de eigen achterban doet niet meer open.

Rolstoel

Toch één uitzondering. Een man in een rolstoel vertelt hoe hij zijn linkerbeen verloor toen hij op een bermbom stapte in Afghanistan. Hij is blij met Obamacare. Veel van zijn vrienden kunnen nu ook eindelijk naar het ziekenhuis.

Hij heeft al met het campagneteam van de Democraten afgesproken dat ze hem dinsdagochtend komen ophalen om te gaan stemmen. Dat is dan weer het voordeel als iedere stem er echt toe doet.

Bellen

De vrijwilligers op het campagnekantoor zijn vol goede moed. Zij weten hoe ze verkiezingen moeten winnen. Dagenlang zitten ze aan de telefoon om mensen eraan het herinneren op de Democraten te stemmen.

Velen hangen direct op of reageren geïrriteerd: ‘Dit is al de derde keer dat ik word gebeld. Stop ermee!’ De vrijwilligers gaan onvermoeibaar door. Uit elk onderzoek blijkt dat dit soort telefoontjes de verkiezingsopkomst met een paar procent verhoogd. Dit maakt het verschil tussen winst of verlies.

Amerikaanse campagnes blinken uit in professionaliteit. Het zijn geoliede machines, met enthousiaste vrijwilligers en indrukwekkende data-analyses. Maar de Amerikanen lijken even klaar met verkiezingen. Het is nu tijd om beloftes waar te maken.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.