Afshin Ellian Afshin Ellian

Het nieuwe antisemitisme is een lastige kwestie voor Israël-critici

Door Afshin Ellian - 29 juli 2015

Het islamitische idee, gebaseerd op de sharia, vormt de voedingsbodem voor de nieuwe golf van antisemitisme in Europa. De kern van de strijd is het elimineren van de Joodse staat Israël.

Het is een feit dat de Jodenhaat in Europa toeneemt. Dit type haat manifesteert zich waar mogelijk met geweld. In Toulouse, Brussel, Parijs en Kopenhagen werden Joden gedood omdat ze Jood zijn.

Het gaat niet langer om een beschouwende Jood-onvriendelijke houding die we in de antieke boeken tegenkomen. Historische teksten en regels die voor de massa niet levendig worden gehouden, kunnen nooit als inspiratiebron gelden voor het mondiale geweld tegen een groep mensen.

Bloei

Jodenhaat of antisemitisme met gewelddadige consequenties is de alledaagse realiteit. En precies hier ontstaat de vraag welk politiek mechanisme de bloei van het nieuwe antisemitisme heeft bevorderd.

Manfred Gerstenfeld analyseert in zijn boek The War of a Million Cuts. The Struggle Against the Delegitimization of Israel and the Jews, and the Growth of New Anti-Semitism het politieke mechanisme waarmee het nieuwe antisemitisme tot bloei is gekomen.

Gerstenfeld begint zijn boek met een voorwoord van oud-premier van Spanje José María Aznar (1996-2004). Daarin benadrukt Aznar de benarde positie van Israël:

‘What was and is at stake is not this or that policy of the government of Israel. Jerusalem itself seems instead to be the real problem; the very existence of Israel is what is under threat. There may not be military forces trying to invade the country, but other less visible and differently structured forces at play still seek the annihilation of the state of Israel.

‘This delegitimization of Israel has many expressions but one goal: to make it impossible for Israel to exist as we know it, as the democratic and prosperous state of the Jewish people.’

Precair

Het zijn stevige woorden die meteen een belangrijke vraag oproepen: is het nieuwe antisemitisme onderdeel van het antizionisme en anti-Israëlisme, op destructieve wijze? Het is een precaire vraag voor Israël-critici.

Gerstenfeld en Aznar hebben het niet over de kritiek op een Israëlische regering of op een bepaald Israëlisch beleid – anders zouden diverse Israëlische groepen die kritiek hebben op hun regering als antisemiet worden gezien.

Koelbloedig

Er is een levensgroot verschil tussen kritiek op een Israëlische regering en het verlangen naar het einde of de vernietiging van de staat Israël. Dat laatste is onderdeel van het nieuwe antisemitisme dat zich vaak als antizionisme of anti-Israëlisme presenteert.

Het Palestijns-Arabische conflict – later het Palestijns-Israëlisch conflict – is geëvolueerd tot het islamitisch-Israëlische conflict.  Niet zelden vormde bij al deze conflicten het einde van de Joodse staat de kern van de strijd.

De strijd tegen de Joodse staat en het voortbestaan ervan geeft vorm en inhoud aan het nieuwe antisemitisme. Waarom zouden anders de Joden in Europa koelbloedig worden vermoord?

Antizionisme

Manfred Gerstenfeld onderscheidt drie soorten antisemitisme: religieus antisemitisme, etnisch-nationalistisch (racistisch) antisemitisme en anti-Israëlisme of antizionisme. Naar mijn mening zijn er twee perspectieven die uit verschillende historische achtergronden deel uitmaken van het nieuwe antisemitisme.

Het eerste perspectief betreft de islam. Het islamitische perspectief is gebaseerd op de sharia en de handelingen van Mohammed. Daarbij wordt geloofd dat een Joodse staat in strijd is met de sharia.

Op islamitische grond – heel Palestina en Israël – mag niet door Joden, christenen of andere niet-moslims een staat worden gevestigd. Want wat door moslimstrijders ooit aan het huis van de islam (dar al-Islam) is toegevoegd, is en blijft van moslims.

Oprecht

De staat van de moslims vervalt wanneer de staat door afvallige moslims wordt geleid. In dit geval wordt de staat niet vernietigd, maar wordt de afvallige regering afgezet. Maar een Joodse of christelijke staat op de door de islam veroverde grond is in strijd met de sharia en moet worden vernietigd.

Dat is precies de reden dat Israël slechts wanneer een moslimgroepering of -staat Israël openlijk erkent, bereid is om daarna strategisch en oprecht te onderhandelen over vrede. Dit islamitische perspectief is een belangrijke verklaring voor de toename van de Jodenhaat in Europa.

Door moslimimmigratie is ook het nieuwe antisemitisme als antizionisme mee-geëmigreerd naar Europa. Dat blijkt ook uit het onderzoek van hoogleraar Ruud Koopmans.

Katholieken

Ook minister Lodewijk Asscher (PvdA, Sociale Zaken) en oud-minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) hebben duidelijk aangegeven dat het antizionisme en dus het verlangen naar de vernietiging van de staat Israël onderdeel van het antisemitisme is.

Het tweede perspectief, ook uitvoerig door Gerstenfeld beschreven, betreft enkele specifieke Europese groepen. Sommige traditionele katholieken en later ook atheïstische extreem-linkse groeperingen waren tegen de existentie van de Joodse staat. Inderdaad, ook neonazi’s (een onbelangrijke beweging) zijn tegen de Joodse staat.

Talloze conflicten

Extreem-links van de jaren zestig en zeventig is deels opgegaan in de gewone traditionele linkse partijen. Het Europese perspectief brengt alle problemen van de islamitische wereld en vooral Noord-Afrika en het Midden-Oosten terug tot Israël. Zie de obsessieve aandacht van de Europese media voor Israël terwijl er nog 192 landen zijn, met talloze bloedige conflicten.

Gerstenfeld heeft een zeer belangrijk boek geschreven waarin hij overtuigend aantoont waarom de vijandschap jegens de Joodse staat het kloppende hart van het nieuwe antisemitisme is.

Het nieuwe antisemitisme houdt de Joden verantwoordelijk voor de existentie van de staat Israël. Israël moet worden vernietigd omdat het een Joodse staat is. Jood-zijn, dat is de kern van het antisemitisme.

De harde kern van het nieuwe antisemitisme bestaat uit het anti-Israëlisme (antizionisme).

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.