Afshin Ellian Afshin Ellian

Gematigde moslims moeten de vrijheid radicaal verdedigen

Door Afshin Ellian - 06 januari 2016

De moordende moslimterroristen zouden zijn ontspoord door woede, klinkt het vanuit gematigde hoek. Maar waar komt toch die angst vandaan om de terreur direct te koppelen aan religie?

Bijna een jaar is voorbij sinds de redactie van het Franse satirische blad Charlie Hebdo werd geëxecuteerd door twee islamitische terroristen. Daarna begon een verwoede zoektocht naar gematigde moslims die het on-islamitische gedrag van de Parijse jihadisten moesten veroordelen.

De grootmoefti van de Al-Azhar moskee (Egypte) nam zelfs de moeite om naar Europa te komen teneinde te verklaren dat de jihadisten geen moslims zijn en als verdorvenen op aarde (Mufsid fil-Ard) moeten worden gekruisigd of anderszins gedood.

Ontspoorde woede

Volledig in de taal van de Koran verklaarde de moefti de jihadistische vijanden van Europa tot kafir. Maar we moeten de profeet niet meer beledigen, voegde hij eraan toe. De terminologie van radicale moslims en de grootmoefti verschillen onderling nauwelijks. Daar schiet niemand iets mee op, naïevelingen uitgezonderd.

Abdelkader Benali, een andere gematigde moslim, wilde ons wijsmaken dat de aanslag op Charlie Hebdo een teken van ontspoorde woede is.

Worstelen

Hij legde het als volgt uit: ‘De islam leerde mij dat er maar één God is en dat de Profeet zijn boodschapper is. Houdt u aan de vijf zuilen en alles komt goed. Maar wij woonden niet in een moslimland. En ik was geen Nederlander, en ook niet seculier. Ik moest een manier vinden om mijn religieuze achtergrond met een seculiere wereld te verzoenen. Ik voelde me verweesd. En dat dilemma is veel moeilijker op te lossen in een seculiere samenleving die totaal niet meer met deze grote vraagstukken lijkt te worstelen.’

Bizar, omdat ook de profeet Mohammed een schrijver, een niet-moslim liet vermoorden wegens het beledigen van de islam, moslims en hemzelf. Dat is een grondslag voor het afvallig-verklaren, en daardoor kafir-verklaren van een moslim. Het was een pure terreuraanslag.

Zodoende werden er in de loop der eeuwen velen gedood. Alleen al in Iran werden en worden schrijvers gestraft wegens ‘het beledigen van de islam’.

Spotprent

Dat is een ruim begrip. Daaronder valt iedereen die op enige wijze de essentialia van de islam kritiseert, hervormt dan wel bespot. Maar waarom willen sommige gematigde moslims de terreuraanslag aan de seculiere samenleving maar niet aan het geloof van de daders koppelen? Zulke gematigde moslims valt onder de categorie bange moslims.

Daarom komt de gematigde bange moslim tot de conclusie: ‘Wat er vorige week is gebeurd, gaat niet om een gebrek aan humor of onvermogen om een spotprent te begrijpen. Ook gaat het niet om haat tegen het Westen. Het gaat om woede die ontspoort.’

Ik vind dit ronduit grappig. De geschiedenis barst van de killers met ontspoorde woede: Caligula, Nero, de profeet Mohammed, zijn politieke opvolgers, Hitlers bende, Stalins bende, Khomeini en natuurlijk IS-kalief Abu Bakr al-Baghdadi. Allemaal voorbeelden van woede die ontspoort. Alles kan ontsporen.

Kalmte

Woede is een emotionele uiting, een hevige gemoedstoestand. Maar de Parijse jihadisten hadden reeds lang voor de aanslagen het besluit genomen om te moorden. Ze waren ver gevorderd in de theologie van het terrorisme.

In alle kalmte voerden ze de opdrachten uit Jemen uit. Het executielijstje waarop ook Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali, Salman Rushdie en Flemming Rose staan, moest worden afgewerkt.

In alle kalmte bereiden ze de aanslag voor, zonder woede-uitbarsting executeren ze eerst de Franse politieman Ahmad en daarna de redactie van Charlie Hebdo. Ahamd was in hun ogen een legitiem doelwit omdat hij de beledigers en vijanden van de islam beschermde en daardoor afvallig was geworden.

Afvallig

Nergens zagen wij woede. Kalmte was het parool – kalmte die wij ook zagen bij Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh. Wellicht is hier sprake van ontspoorde kalmte. Woedende mensen maken fouten, maar deze lieden maakten geen fouten. Alles ging perfect.

De gematigde moslim in Europa is bang, en niet alleen voor radicale moslims maar ook voor zijn weldoeners, namelijk de linkse elite. Kortom: hij is bang om als een afvallige moslim-allochtoon te worden beschouwd door de linkse, dan wel de jihadistische kerk of de elite.

Natuurlijk hebben moslims altijd redenen voor woede. Zij zijn bijna chronisch woedend. Zie de ambassade van Saudi-Arabië in Teheran. In haar magnifieke boek De woede en de trots schreef Oriana Fallaci kort na de aanslagen van 9/11 over haar woede.

Graf

Gematigde moslims waren teleurgesteld in en woedend op Fallaci. Oriana Fallaci leed aan kanker. Hebben de verontwaardigde gematigde en niet-gematigde moslims Fallaci begraven?

Het antwoord was al bedacht door de meesteres van het woord: ‘Herlees mijn werk en u zult zien. Wat betreft dat met één been in het graf staan: mijn gezondheid houdt niet over, dat klopt. Maar vergeet niet dat zieken zoals ik uiteindelijk vaak de anderen begraven. Hou daar rekening mee.’

Fallaci leeft voort in haar boeken en vooral met haar analyse van de jihadistische islam. De vermoorde redactie van Charlie Hebdo zal ook voortleven in de herinnering van allen die gelijkheid, vrijheid en solidariteit hooghouden.

De gematigde moslim moet juist radicaliseren in het verdedigen van vrijheid.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.