Serie

La casa de papel: klassiek thema krijgt originele draai (****)

Door Bram Hahn - 09 mei 2018

De bankoverval is een geliefd, maar uitgekauwd thema. La casa de papel weet er dankzij een slimme plottwist toch iets fris en origineels van te maken.

Het plan is even geniaal als eenvoudig: een bende bankovervallers richt zijn pijlen op de centrale bank van Madrid. Ze wekken de suggestie de kluis te gaan leegroven, maar blijken eenmaal binnen iets veel groters in gedachten te hebben.

La casa de papel
Oordeel: ****
Te zien op: Netflix
Besproken seizoen(en): 1 en 2
Verschenen: 2017 (seizoen 1)
Cast: Álvaro Morte, Itziar Ituño
Regisseur: Álex Pina

Ze gijzelen het aanwezige personeel en de bezoekers (waaronder een schoolklas) in het bankgebouw en benutten de tijd om zelf bankbiljetten te gaan drukken: in totaal moet de buit 2,4 miljard euro bedragen, de grootste bankroof ooit.

Hondsbrutale vragen

Het meesterbrein is de Professor (Álvaro Morte), die niet mee de bank in gaat maar vanuit een commandocentrum de overval coördineert en de onderhandelingen voert met de politie. Hij krijgt zo contact met inspecteur Raquel Murillo (Itziar Ituño), die hij met vervormde stem en hondsbrutale vragen klem weet te zetten.

Dan komt de geniale plotwending: de Professor blijft niet in zijn hol, maar zoekt Murillo op in haar stamcafé. Hij papt met haar aan en weet zo zelfs door te dringen tot de tent buiten het bankgebouw van waaruit de politie de gijzeling volgt. Hij is dus van alles op de hoogte en daardoor Murillo steeds een stap voor.

Sympathie voor de misdadigers

La casa de papel is in tegenstelling tot veel andere misdaadseries niet bloederig of grof. De misdadigers zijn allen menselijke personages, voor wie de kijker al gauw sympathie krijgt, zeker omdat er nauwelijks bloed vloeit. Ook kun je alleen maar ontzag krijgen voor de ingenieuze wijze waarop de Professor het plan heeft gesmeed, wat duidelijk wordt uit de flashbacks naar de weken van voorbereidingen in een verlaten landhuis.

De hele bankoverval is eigenlijk een vrij frisse, fruitige klucht. En de Professor een belezen, charmante man die je zijn succes en zelfs zijn (oprechte?) liefde voor de inspecteur gunt. Maar dat zit er natuurlijk niet in.

 

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.