cultuur

Waarom sommige films worden verbannen naar dvd

Door Rob van Scheers - 16 maart 2015

Niet alles wat interessant lijkt, haalt bij ons de bioscoop. Zie Get on Up, het levensverhaal van soullegende James Brown.

Oei, zo gaat deze biopic aan onze neus voorbij. Het levensverhaal van Mr. Dynamite, ofwel The Please Please Man, Soul Brother Number One, The Sex Machine, His Bad Self, The Minister of the New New Super Heavy Funk, The Godfather of Soul, maar eerst en vooral de zelfverklaarde Hardest Working Man in Showbusiness: James Brown. Wie anders?

Volgens de planning zou Get on Up van regisseur Tate Taylor nu in de Nederlandse bioscopen moeten draaien. Echt iets om je op te verheugen. Aan de recensies overzee ligt het niet.

Hoofdrolspeler Chadwick Boseman wordt geroemd om zijn Brown-interpretatie, de productienummers met veel danspasjes schijnen spectaculair te zijn. Bovendien haalde de film aan de kassa het budget van 30 miljoen dollar (zo’n 26 miljoen euro) er al wel uit. Maar bij ons gaat Get on Up zoals dat heet straight to dvd, rechtstreeks naar de detailhandel dus.

Feestje

Wát een omissie. In België (uit op 4 februari 2015), het Verenigd Koninkrijk (21 november 2014) en Duitsland (9 oktober 2014) dachten ze er, samen met nog zo’n 22 landen, heel anders over. James Brown, die wil je natuurlijk op het grote scherm zijn spagaat zien doen, en luid horen zingen en schreeuwen – na zijn overlijden op 25 december 2006 wordt zijn verschijning op de muziekfestivals toch al node gemist. Nu moeten we thuis een feestje bouwen, maar dat is niet hetzelfde.

Gek hoor, géén biopic van James Brown in de bios, vooral als je weet dat de levensverhalen over Ray Charles, Johnny Cash, Charlie Parker, Jerry Lee Lewis, Bob Dylan, Ian Curtis, en noem ze maar op, wél in Nederland in roulatie gingen, en hooglijk werden gewaardeerd. Universal Pictures laat in een telefonische reactie weten: ‘Gezien de box-office-resultaten in andere landen is besloten de film niet in Nederland uit te brengen.’

Dat is het dan. En het gebeurt vaker. Bij derderangs knok- en actiefilms is dat allemaal niet zo erg, wij hebben ook maar zoveel uren in een dag. Is het evenwel iets bijzonders, dan loopt de teleurstelling hoog op. Beroemd voorbeeld uit het verleden is de viervoudige Oscarwinnaar The Right Stuff (1983). Het duurde drie jaar voordat wij dit epos over de begindagen van de Ameri­kaan­se ruimtevaart te zien kregen.

Internetpetitie

Soms zetten fans het zwaarst denkbare wapen in: de internetpetitie. Na stevig aandringen kreeg de Britse sciencefiction-comedy The World’s End met Simon Pegg, Nick Frost en Rosa­mund Pike zo op 14 november 2013 alsnog zijn Nederlandse roulatie. Omdat ze ook al naar de delen Shaun of the Dead (2004) en Hot Fuzz (2007) waren geweest, meenden de fans recht te hebben op deel 3, en geef ze eens ongelijk.

Voor een petitie om bijvoorbeeld Sex & Drugs & Rock & Roll (2010) vertoond te krijgen, is het te laat. Deze biopic over Ian Dury werd bij ons direct naar dvd verbannen, terwijl je toch Andy Serkis – de Gollem in The Lord of the Rings-trilogie – nu eens zonder digitale overkleuring ziet acteren. Zijn versie van Dury is hoogst overtuigend. En de film zelf is een pakkend portret van de Londense punkrock-scene van de jaren zeventig. Daar is toch zeker een publiek voor, zou je zeggen. Echt een aanrader, bekijk die dan maar wel op dvd.

Terug naar The Godfather of Soul. Ook bij de NTR hielden ze terdege rekening met een roulatie, want in Het Uur van de Wolf werd op 20 februari de documentaire Mr. Dynamite: The Rise of James Brown vertoond, compendium bij de speelfilm.

Tevergeefs. Slechts één mogelijkheid rest ons nog. In het EYE Filmmuseum in Amsterdam bestaat een losvast-programma dat Previously Unreleased heet. Mag James Brown daarin? In de grote zaal, graag? Met het geluid op 10? En dan live muziek toe? Succes verzekerd.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.