cultuur

Brutaler en wereldser karakter EO verdringt boodschap van Christus

Door Gerry van der List - 02 april 2015

De EO wordt steeds wereldser en wil graag spraakmakend zijn. Maar de inzet van BN’ers en ongelovigen doet het christelijke profiel geen goed.

Een blote Sallie Harmsen, dat is wel iets waar de modale man eens goed voor wil gaan zitten. Hij zal begin van dit jaar dan ook vast plezier hebben beleefd aan de momenten in Het mooiste wat er is waarop de jonge actrice met de sensuele mond en de grote bruine ogen in haar volle glorie te zien was.

Verder bleek het helaas een tamelijk troosteloze telefilm over relatieperikelen van een paar na de geboorte van een kind.

Evangelische erotiek

Opmerkelijk aan de film was de co­producent. Het mooiste wat er is is vervaardigd onder leiding van de Evangelische Omroep, die heeft meegewerkt aan het scenario en het resultaat uitzond.

Inclusief de openlijke bedscènes die we vroeger echt nooit te zien kregen in series als Het kleine huis op de prairie, om maar eens een EO-klassieker te noemen. Deze evangelische erotiek staat niet op zichzelf. De omroep is duidelijk op zoek naar een andere manier om zich te profileren.

De geschiedenis van de EO is in hoge mate een succesverhaal. Opgericht in 1967 uit onvrede met de te weinig christelijke koers van de NCRV verwierf de omroep snel een aanzienlijk en snel groeiend aantal aanhangers met programma’s die volgens de beleidslijnen waren gericht op de komst van het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid.

Met zo’n 440.000 leden is de EO nu de vierde omroep van het land.

Henk Binnendijk

De achterban waardeerde de christelijke boodschap die op zalvende toon werd uitgedragen door domineestypes als Jan van den Bosch, Henk Binnendijk en Feike ter Velde.

De verkondigde denkbeelden waren vaak onmodieus. Bij de EO moesten ze bijvoorbeeld weinig hebben van de evolutieleer en homoseksualiteit.

Maar de EO ontwikkelde ook een meer wereldse kant. Zo had de omroep een tijdlang Arie Boomsma in dienst, die als presentator van Veertig dagen zonder seks veel aandacht kreeg. En nu zien we onder EO-vlag een reeks presentatoren verschijnen die naam hebben gemaakt bij heidense zenders.

Atheïst

Tooske Ragas bijvoorbeeld komt van SBS, Danny Ghosen van PowNed en Jojanneke van den Berge van RTL. Geen van allen staan zij bekend om een voorliefde voor christelijke overtuigingen.

Het is niet allemaal mondain vermaak bij de EO. Op Witte Donderdag staat The Passion op het programma.

Het lijdensverhaal van Jezus op muziek, met overigens een uitgesproken atheïst, Jim de Groot, in de hoofdrol. Bij de selectie van medewerkers is de kieskeurigheid afgenomen.

The Passion past bij het streven het christendom te populariseren. Net zoals De Grote Jezus Quiz in 2012, die zo jolig was dat de EO zich na afloop verplicht voelde excuses aan te bieden. Verder verdwijnen de christelijke thema’s enigszins naar de achtergrond.

Kabbelen

Wat overheerst bij het evangeliseren nieuwe stijl, is een hang naar spraakmakende programma’s die met een zekere brutaliteit worden gepresenteerd. We willen mensen aan het denken zetten, zei EO-directeur Arjan Lock in februari in het AD. ‘Dat doe je niet met kabbelende programma’s.’

Zo gaat de EO steeds meer lijken op al die andere omroepen. En groeit bij de traditionele achterban vast een nostalgisch verlangen naar evangelist Henk Binnendijk, die tenminste deed waarvoor de EO is opgericht: de boodschap van Christus verkondigen.

Elsevier nummer 15, 11 april 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.