cultuur

Regiedebuut Russell Crowe is episch opgezette post-WO I-vertelling.

Door Rob van Scheers - 13 april 2015

De gekozen historische periode van The Water Diviner is interessant, en door de ambitieuze opzet worden compleet verschillende werelden – het dorre Australië versus de mysterieuze Oriënt – op een oorspronkelijke manier bij elkaar gebracht.

Het begrip komt van kunstenaar Armando, die altijd spreekt over het ‘schuldig landschap’. In zijn geval de regio van concentratiekamp Amersfoort, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Iets soortgelijks treffen we aan in het regiedebuut van Russell Crowe, The Water Diviner. In deze episch opgezette vertelling reist hoofdpersoon Joshua Connor (Crowe) vanuit Australië af naar het Turkse schiereiland Gallipoli.

Het is 1919, drie jaar eerder werd hier vreselijk gevochten tussen de geallieerde troepen en de Ottomanen. Joshua verloor bij die slag waarschijnlijk zijn drie zoons, ze zijn sindsdien vermist. Hij had ze nota bene zelf aangespoord om voor de goede zaak onder de wapenen te gaan.

Zij sloten zich aan bij het Australian and New Zealand Army Corps en reisden af naar de slagvelden van Europa. Overmand door schuldgevoel besluit Joshua getuigenissen te gaan zoeken over hun laatste uren, in het schuldig landschap van Gallipoli.

Het begin van een heikel avontuur.  Zoals in een epic gebruikelijk is, komt de hoofdpersoon terecht in wisselende milieus. Hij krijgt te maken met de arrogante Britse bezettingsmacht, de nationalistische Turken, de rondzingende naam van Mustafa Kemal (de latere Atatürk) en de Grieken die hun eigen vrijheidsoorlog voeren.

Gevoelig

Ook in onze tijd nog altijd gevoelige materie, politiek gesproken. Dat de film zo positief werd ontvangen in Turkije, houdt automatisch in dat ze hem in Griekenland niet zo goed zullen vinden. Sterker: op de lange lijst landen waar de film zal worden uitgebracht, komt Griekenland niet voor.

Voor onze ogen geldt eerder: okay, het is geen Doctor Zhivago, daarvoor zitten er te veel bewuste tranentrekmomenten in. Klein jongetje dat bevriend raakt met meneer Joshua, diens alleenstaande moeder die meer dan vriendschappelijke gevoelens kent voor de held van het verhaal.

Maar de gekozen historische periode is interessant, en door de ambitieuze opzet worden compleet verschillende werelden – het dorre Australië versus de mysterieuze Oriënt – op een oorspronkelijke manier bij elkaar gebracht. Hulp bij zijn beeldtaal kreeg nieuwbakken regisseur Crowe van zijn Australische ­director of photography Andrew Lesnie, die al eerder de Lord of the Rings-trilogie en de Hobbit-films deed.

Hij schildert er weer lustig op los, en dat komt het epische gevoel ten goede. Bovendien zijn de flashback naar de oorlogshandelingen gedraaid in grimmig zwart-wit, zodat we dondersgoed begrijpen wat zich daar heeft afgespeeld. Met als resultaat: een verzoening tussen Joshua, en de voormalige vijand, de Turken.

Elsevier nummer 16, 18 april 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.