cultuur

Dwalende geesten in overvolle saga: zo kennen we Allende weer

Door Irene Start - 28 mei 2015

Romantiek en magie zijn bij Isabel Allende nooit ver weg, waar ze ook over schrijft.

Vorig jaar maakte Isabel Allende met Ripper een uitstapje naar het thrillergenre. In haar nieuwe roman schrijft ze over een onder­belicht historisch onderwerp: de internering van zo’n 120.000 Japanse Amerikanen in kampen vanaf december 1941, na de Japanse aanval op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor.

Een opvallende keuze voor een auteur die zich meestal niet laat inspireren door historisch of waargebeurd. De behandeling van de Japanners druiste in tegen de Amerikaanse waarden, maar pas in 1946 werd het laatste kamp gesloten. De gedwongen verhuizing en vernederingen die de Japanse geïnterneerden moesten ondergaan, worden door Allende kleurrijk geschetst.

Het is tegelijk het enige deel van de roman met een bite. Want bij de Chileense zijn romantiek en magie nooit ver weg. In De Japanse minnaar overwint de liefde alles. Is het niet in dit leven, dan in het hiernamaals.

Outcast

Centraal staan drie kinderen: de introverte Japanse jongen Ishimei, die na het kamp moeilijk kan aarden in de Amerikaanse samenleving. Zijn jeugdvriendinnetje Alma is ook een outcast; als Joods meisje ontvluchtte ze Europa, haar welgestelde familie neemt haar liefdevol op.

Alma’s ouders komen terecht in het vernietigingskamp in Treblinka – in Polen, schrijft Allende er veiligheidshalve bij voor de niet-Europese lezer. Dan is er nog haar neef Nathaniel, die later met Alma trouwt maar op een andere manier niet zichzelf kan zijn.

Drie personages, drie liefdes, drie trauma’s; het zorgt voor een overvolle roman. In het verhaal is Alma hoogbejaard en ontfutselt haar kleinzoon Seth haar de familiegeheimen, samen met Alma’s knappe verzorgster Irina, die ook weer een lijk in de kast heeft. Tussen de stugge Irina en de hevig verliefde Seth bloeit ook weer iets moois op, waardoor het hecht geweven web nog wat ondoorzichtiger wordt.

Magisch

De Japanse minnaar is een familiesaga in de beste Zuid-Amerikaanse traditie. Allende schrijft vlot en de intrige is geolied, aan het einde komen alle verhaallijnen netjes samen. Uit het verhaal spreekt eerbied voor ouderdom, niet toevallig, gezien het feit dat Isabel Allende zelf een gevorderde leeftijd heeft bereikt.

Hoewel er de nodige nare dingen gebeuren, doorstaat de liefde van Ishimei en Alma alles. Hun gepassioneerde romance lijkt rechtstreeks afkomstig uit de negentiende-eeuwse literatuur. Zelfs een pauze van drie decennia doet het vuur tussen hen niet doven. Het heeft iets magisch, en de dwalende geesten om de gaten in het verhaal te dichten, ontbreken niet. Zo kennen we Allende weer.

Elsevier nummer 22, 30 mei 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.