cultuur

Een al te openhartig rouwrelaas over verlies van ouders bij ramp

Door Irene Start - 19 mei 2015

Jonge journalist Marieke Poelmann beschrijft hoe het was om haar ouders te verliezen door de vliegramp in 2010 in Tripoli.

Oprecht verdriet of etaleren van leed? Dat blijft een heikel evenwicht in de bekentenisliteratuur waarin persoonlijke drama’s het uitgangspunt vormen.

Voorafgaand aan het lezen van het rouwrelaas van de jonge journalist Marieke Poelmann is er dan ook enige twijfel; ze schrijft over hoe het was om haar ouders te verliezen door de vliegramp in 2010 in Tripoli, maar rekent tegelijk – minder chic – af met familie met wie ze heeft gebroken.

In het chaotische begin versnijdt Poelmann heden en verleden, ramp en jeugdherinneringen. Gaandeweg komt er lijn en rust in het springerige verhaal, zelfs humor. Poelmann laat zien dat rouwen pijn doet (geen terra incognita). Door de vele persoonlijke details voel je je als lezer snel een voyeur.

Elsevier nummer 21, 23 mei 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.