cultuur

Wie zijn bewering gewicht wil geven, gebruikt de term ‘narratief’

Door Lucas Gasthuis - 28 mei 2015

In Nederland is het begrip als zelfstandig naamwoord populair in kringen van sociale wetenschappers en journalisten die een serieuze, geleerde indruk willen maken. Dat zijn dezelfde mensen die ‘discours’ zeggen in plaats van ‘discussie’.

Halina Reijn heeft een nieuwe roeping. De actrice zet zich in voor de emancipatie van de ‘OK-vrouwen’, ongewild kinderlozen. Het is tijd, zegt ze, voor ‘een nieuw narratief’.
Deze term komen we steeds vaker tegen. Als bijvoeglijk naamwoord bijvoorbeeld in het boekenweekgeschenk van dit jaar. Dimitri Verhulst spreekt in De zomer hou je ook niet tegen van een ‘narratief lavement’. Maar dit is een Belg die wel vaker rare uitdrukkingen gebruikt.
In Nederland is het begrip als zelfstandig naamwoord populair in kringen van sociale wetenschappers en journalisten die een serieuze, geleerde indruk willen maken. Geen wonder dat het geregeld in de kolommen van De Groene Amsterdammer opduikt. Als het blad Timbuktu recenseert, spreekt het over ‘het narratief van de film’. Bedoeld wordt dan het verhaaltje van de Frans-Malinese productie.

Tegengeluid

In andere gevallen gaat het om de manier waarop een boodschap aan de man wordt gebracht. Zo heeft de Volkskrant het over ‘het narratief’ van Al-Qa’ida.

Wie een andere boodschap wil verkondigen, kan een ‘contra-narratief’ presenteren. In een artikel over het jihadisme in De Groene Amsterdammer vorige maand viel deze term liefst zes keer. Bedoeld wordt dan een tegengeluid.

Het lijkt erop dat ‘narratief’ vooral in de strijd wordt geworpen door mensen die hun beweringen extra gewicht willen verlenen. Dat zijn dezelfde mensen die ‘discours’ zeggen in plaats van ‘discussie’.

Elsevier nummer 23, 6 juni 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.