cultuur

Memoires Vera Brittain: WO I en verlies van onschuld en naïviteit

Door Rob van Scheers - 08 juni 2015

Door het vrouwelijk perspectief te kiezen, voegt de bekwaam gemaakte film Testament of Youth iets toe aan de WO I-canon.

Hoeden gingen de lucht in op Trafalgar Square, toen op 4 augustus 1914 de oorlog aan Duitsland werd verklaard. En in Wenen, Berlijn, Moskou en Parijs was het niet anders. Eindelijk de kans om iets zinvols te doen. Op het slagveld zou je pas werkelijk man worden. Dit was de oorlog die aan alle oorlogen een einde ging maken.

Zo is de stemming als de achttien­jarige Vera (Alicia Vikander) haar broer Edward onder de wapenen ziet gaan. Ze heeft er nota bene bij haar ouders voor gepleit om de jongen die kans niet te ontnemen. Als ook haar geliefde Roland (Kit Harington) naar Frankrijk vertrekt, wordt ze al wat nerveuzer.

Ze geeft haar zwaar bevochten positie als literatuurstudent aan Oxford op om als zuster de oorlogsinspanningen te ondersteunen. Uiteindelijk eindigt ze ook zelf in een veldhospitaal achter de loopgraven. Daar zijn de verschrikkingen vele malen groter dan ze had kunnen bevroeden.

Pacifist

De film is gebaseerd op de gelijknamige memoires van schrijfster Vera Brittain (1893-1970), in 1933 een bestseller. Erin moest ze vaststellen dat bijna haar complete vriendenkring tijdens de strijd het leven liet: een verloren, nee, verwoeste generatie. Dat besef maakte haar tot overtuigd pacifist, aan het einde van de film wordt daaraan gerefereerd.

Er zijn meer vertellingen met dat generatie-idee, denk alleen al aan Erich Maria Remarques Van het westelijk front geen nieuws (1929). Door nu het vrouwelijk perspectief te kiezen, voegt deze bekwaam gemaakte film toch iets toe aan de WO I-canon.

Elsevier nummer 24, 13 juni 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.