cultuur

‘Terug naar toen’ is een flinterdun en teleurstellend blijspel

Door Thomas van den Bergh - 22 juni 2015

Spel van René van ’t Hof is een lichtpunt in de zomerkomedie waarin Tjitske Reidinga een weinig geïnspireerde rol vertolkt.

Bij aanvang van de nieuwe zomerkomedie van het Amsterdamse DeLaMar-thea­ter horen we Oasis’ Don’t Look Back in Anger. Met enige goede wil zou je dat inderdaad het thema van dit flinterdunne blijspel kunnen noemen: zie niet om in wrok, maar leef voluit.

Donkeys’ Years van de Britse auteur Michael Frayn, vertaald en bewerkt door Kees Prins, vertelt het verhaal van de reünie van acht studievrienden, twintig jaar na dato.

Bij aanvang verbazen de mannen zich er voortdurend over hoe weinig alles veranderd is, en in het vervolg laten ze inderdaad zien dat ze nog exact dezelfde studentikoze lullo’s zijn als twintig jaar voordien. Op de campus loopt ook de vrouw van de rector rond (een weinig geïnspireerde rol van Tjitske Reidinga), op wie sommige mannen na al die jaren nog altijd een oogje hebben.

Om onduidelijke redenen raakt Reidinga opgesloten in een van de kamers, wat tot een klassiek kluchtig spel met deuren en vermommingen leidt. De grootste zwakte van dit stuk is dat vrijwel geen van de karakters fatsoenlijk is uitgewerkt.

Om alle kolder recht te breien heeft de auteur een paar geforceerde plotwendingen bedacht, zoals een staking van het personeel, waar verder weinig mee wordt gedaan.

Sterkste troef van de avond is acteur René van ’t Hof. Hij steelt de show als de onooglijke, wereldvreemde Pieter, die nu pas de lol van het studentenleven ontdekt. Met zijn fenomenale mimiek en motoriek is Van ’t Hof een schaars lichtpunt in een teleurstellende komedie.

Elsevier nummer 26, 27 juni 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.