cultuur

Shaham vindt in Bach het mooie midden tussen dans en meditatie

Door Joost Galema - 21 juli 2015

De violist die zich waagt aan Bach is als een schrijver die de Bijbel vertaalt.

De violist die zich waagt aan de sonatas en partitas van Johann Sebastian Bach, meet zich met de geschiedenis. Hij is als een schrijver die de Bijbel vertaalt of een acteur die Hamlet speelt. To do or not to do, dat is de vraag.

De Amerikaanse violist Gil Shaham deed het, en ging daarbij niet over één nacht ijs. Hij las alles wat los en vast zat over deze wonderlijke stukken, Bach en de muzikale gewoonten die golden in de eerste helft van de achttiende eeuw.

Daarnaast hield Shaham zijn techniek opnieuw tegen het licht en beproefde hij darmsnaren en een andere kam en strijkstok, die meer overeenkomen met het materiaal dat Bach tot zijn beschikking had.

Maar belangrijker nog: nadat zijn ratio de honger heeft gestild, keert Shaham terug naar de spontaniteit die hem zo karakteriseert. Daarmee vindt hij in Bach het mooie midden tussen dans en meditatie.

Elsevier nummer 30, 25 juli 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.