cultuur

‘Je moet durven in het leven om iets te bereiken’

Door Gerry van der List - 04 november 2015

Producent Suzanne van Dommelen-Bruins (42) vindt dat de theaterwereld wel wat vernieuwing nodig heeft. Met de mobiele site en app App!aus wil ze bezoekers beter informeren.

Het is het schrikbeeld voor iedere theaterproducent. Vlak voor de première van het toneelstuk Fatal Attraction vorige maand blesseerde hoofdrolspeelster Loes Haverkort zich thuis zodanig dat ze onmogelijk op de planken kon staan. ‘Dat is inderdaad your worst nightmare,’ zegt Suzanne van Dommelen­-Bruins. ‘We konden niet anders dan de première uitstellen. Acht voorstellingen hebben we weten te verschuiven, twee zijn helemaal geannuleerd. Gelukkig is de belangstelling door de enthousiaste recensies zo groot dat er twee extra voorstellingen komen.’

Ziekte van een hoofdrolspeler vormt een van de risico’s van het vak van theaterproducent waarmee Van Dommelen te maken heeft. Zij is algemeen directeur en mede-eigenaar van Dommel Graaf & Cornelissen Entertainment. ‘Graaf’ verwijst naar impresario Ruud de Graaf, die directeur verkoop is. Hans Cornelissen, die oudere tv-kijkers zich vooral herinneren als Gert Jan van der Ploeg uit de serie Zeg ’ns AAA, is artistiek directeur. Ze zijn verantwoordelijk voor een reeks producties, van toneel tot dans, van musical tot opera. Soms ging het heel goed, zoals met de toneelbewerking van Zeg ’ns AAA en de musicalklassieker De Jantjes, een andere keer minder, zoals met de musical Wat zien ik!? ‘Musical is nu eenmaal een beetje dure hobby. Je hebt toch – afhankelijk van de kosten – een zaalbezetting van minimaal 60, 70, soms zelfs 80 procent nodig om winst te maken. Dat lukt niet altijd.’

Hoe het mis kan gaan, werd in 2011 duidelijk met The Producers. De door recensenten bejubelde musical moest al na een week stoppen, producent Mark Vijn ging failliet. Valt er iets van dit drama te leren? ‘Als de voorverkoop erg blijkt tegen te vallen, kun je een productie beter in de ontwikkelingsfase stoppen. Dat hebben wij helaas ook weleens moeten doen. Vervelend voor alle betrokkenen, maar je neemt dan je verlies om een groter verlies te voorkomen.’

Zeker nu, in het culturele hoogseizoen, maakt Van Dommelen lange dagen. Als ze ’s ochtends in haar woonplaats Bilthoven haar kinderen heeft afgezet bij school, rijdt ze naar haar kantoor in Nieuwegein om ’s avonds nog vaak een voorstelling in het theater te bekijken. Ze bemoeit zich met alles, maar heeft bovenal als taak naar de zakelijke kant te kijken. Toen Cornelissen met het idee kwam een musical te maken van Het meisje met het rode haar, moest zij beoordelen of er een markt voor was. ‘We doen wel onderzoek, maar deels blijft het een kwestie van gut feeling. Bij Het meisje met het rode haar speelde mee dat het een ontroerend verhaal is en dat de titel al bekend was. Dan hoef je bij de marketing minder uit te leggen. Nee, voor mij geen wijntje bij de lunch. Daar word ik maar slaperig van.’

Onzeker avontuur

De bedrijfskundige Van Dommelen begon haar loopbaan bij KPN, waar ze betrokken was bij de lancering van internetaanbieder Het Net. Daarna trad ze in dienst bij Endemol. Het was leuk om op verjaardagen te kunnen vertellen over de grote tv-shows in Aalsmeer, maar haar hart lag ergens anders. Van haar vader, theaterdirecteur Fons Bruins, had ze liefde voor het theatervak meegekregen. Met hem begon ze twaalf jaar geleden een theaterbureau. Het opzeggen van een vaste baan voor zo’n onzeker avontuur, was dat niet spannend? ‘Ach, ik was best jong,’ lacht Van Dommelen. ‘En je moet durven in het leven om iets te bereiken. No guts, no glory.’

In de afgelopen decennia zag de producent het een en ander veranderen in de thea­ters. Maar misschien is er te veel hetzelfde gebleven, zegt ze. ‘Je ziet theaters die niet echt met hun tijd meegaan. Qua horeca bijvoorbeeld. Je hebt nog plekken waar ze koffie uit een koffiecontainer schenken. Dat kan eigenlijk niet meer.’

Het moet mogelijk zijn om meer in te spelen op behoeften van de consument. ‘Het oudere publiek heeft graag een pauze. Voor een bezoek aan de wc en zo. Maar de meeste jonge bezoekers vinden zo’n onderbreking vervelend. Daarmee moet je rekening houden. Bij Fatal Attraction hebben we om artistieke redenen afgezien van een pauze. Je hebt dan theaterdirecteuren die klagen. Die willen natuurlijk koffie verkopen. Nauwe samenwerking tussen theater en producent vind ik van groot belang.’

Voorvechter

Ze blaast niet hoog van de toren. Haast achteloos meldt ze dat ze in januari voorzitter wordt van de Vereniging van Vrije Theaterproducenten – toch een functie met aanzien. Maar de bescheiden zakenvrouw krijgt iets kordaats als ze vertelt over haar plannen. Begin volgend jaar wordt de mobiele website en app App!aus gelanceerd, een collectief initiatief van theaters en producenten. Ze was de grootste voorvechter van deze TripAdvisor-achtige plek voor het zoeken, boeken en beoordelen van een avondje uit in het theater.

Ambities zijn er nog genoeg. Graag zou Van Dommelen beschikken over een eigen locatie, waar ze kan experimenteren met theatervormen. Overstappen naar een andere branche ziet ze zichzelf niet gauw. ‘Ik mag graag thuis op de bank naar Netflix kijken. Maar je zit dan toch naar een kil scherm te staren. In het theater beleef je meer, vind ik. Theater heeft iets magisch.’

Elsevier nummer 46, 15 november 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.