cultuur

Kluchtige bijbelversie Dimitri ­Verhulst zit vol theater

Door Irene Start - 10 november 2015

Bloedboek is een parodie op de Bijbel. Niet iedere gelovige zal enthousiast reageren op Verhulsts benadering

God kan er wat van. Hij is omnipotent, maar ook tuk op imponeren en voortdurend bezig met het corrigeren van zijn schepping. Althans volgens Dimitri Verhulst. Hij vertelt in Bloedboek de eerste vijf bijbelboeken op geheel eigen wijze.

Verhulst insemineert zijn bijbelversie met nogal wat theatrale stijlelementen. Hij toont zich opgewonden, babbelziek en doorkruist de Bijbel gehaast en met grote stappen. Alle personages gaan met vaart de ‘roetsjbaan van het leven’ af.

Geen zin of Verhulst moet er een creatieve twist aan geven. De schrijver combineert vette Vlaamse uitdrukkingen met een archaïsche stijl, niet bestaande woorden met straattaal. In dit boek wemelt het van de ‘torntoffels van wijven’ (loeders) ‘ziegezagers’ (zeurpieten) en ‘lubrieke’ (wellustige) vrouwen.

Eeuwige leven

Is deze bijbelversie blasfemisch? Misschien. Niet iedere gelovige zal enthousiast reageren op zijn kluchtige benadering, waarbij de duivel wordt beschreven als God-met-een-ochtendhumeur. Vrouwen en de nakomelingen van Jakob komen er slecht vanaf, de Israëlieten worden beschreven als een stel verwende kinderen. Tegelijk is het een spel, en doet Verhulst weinig meer dan de soapachtige elementen uit de Bijbel uitvergroten. Het gaat hoogstens wat lang op dezelfde ironische voet door.

Bloedboek is een parodie, maar kan een reden zijn de Bijbel (weer) op te pakken om het origineel te lezen. De conclusie is dat stommiteiten het eeuwige leven hebben. Gods ondanks worden ze steeds opnieuw begaan.

Elsevier nummer 46, 14 november 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.