Liesbeth Wytzes

De kwelling van het vrouw-zijn: was ik maar een man

Door Liesbeth Wytzes - 20 februari 2013

Met belangstelling las ik het pleidooi van Lisette Thooft in de Volkskrant voor eerlijkheid onder vrouwen (en wat ziet ze er goed uit voor haar leeftijd!). Wat is het soms toch een kwelling om een vrouw te zijn.

Er zijn aanstaande ouders die graag het geslacht van hun kind willen bepalen. Dat kind kan niets worden gevraagd natuurlijk. Kon dat wel, en hadden ze het mij gevraagd, dan had ik er zonder enige bedenking voor gekozen een man te zijn.

Filosoof Marjolijn Februari is een man geworden en heet Maxim (goeie naam voor een wijsgeer). Groot gelijk. Die stap wordt natuurlijk op een hoog filosofisch niveau uitgelegd. Daar kan ik niet bij. Mij lijkt het gewoon een stuk leuker en makkelijker om een man te zijn dan een vrouw, al hebben die natuurlijk wel kwaliteiten, bijvoorbeeld op het verzorgende vlak.

Gezellig

Want hoe fijn en makkelijk leven mannen toch! Ze hebben het gezellig met elkaar, niks geen catfights of bitchy gedrag zoals vrouwen dat kennen. In de sportschool merk je dat. Loop je langs de mannenkleedkamer, dan hoor je daar een gezellig gekeuvel opstijgen. Bij de vrouwen heerst een venijnige stilte, daar checken ze alleen maar heimelijk wie nog meer cellulitis heeft of gekke tieten.

Als mannen ruzie maken, duurt dat vijf minuten. Daarna slaan ze elkaar op de schouders, drinken een biertje en zijn weer jarenlang beste vrienden. Vrouwen die een hekel aan elkaar hebben, koesteren en cultiveren dat vervelende gevoel eindeloos en gaan dan over tot een soort ondergrondse oorlog waarbij ze vaak helemaal niet meer weten waarom ze een hekel aan elkaar hebben. Maar alles beter dan de strijdbijl begraven.

Vergelijken

Vrouwen kijken steeds naar elkaar. Wie is slimmer, mooier, jonger, heeft een betere baan? Die is zwaar de pineut. Zulke dingen zijn al genoeg om de pest aan een andere vrouw te hebben. Vrouwen doen hun best op hun uiterlijk om in die vrouwenhiërarchie in de top te blijven. Die jurk trekken ze echt niet aan voor zichzelf, zoals ze altijd zo vroom zeggen, of voor een man, want die zien dat vaak amper.

Vrouwen zijn elkaars concurrenten. Mannen zijn elkaars kameraden. Veel beter.

Pleasen

Vrouwen, zeggen ze zelf, zijn pleasers en daar lijden ze onder. Alsof het een slechte eigenschap zou zijn je een beetje aan te passen aan een ander. En alsof ze werkelijk zulke pleasers zijn. Je moet hen pleasen, dat is het.

Het Financieele Dagblad publiceerde onlangs een bijlage met de 100 succesvolste zakenvrouwen van Nederland. Hoe kijkt een vrouw daarnaar? Eerst naar hun uiterlijk, dan naar hun bedrijven (veel mode zeker). Met afgunst dus, want vrouwen kunnen elkaar maar moeilijk bewonderen. Ze zoeken naar elkaars zwakheden en maken daar een enorm punt van.

Complimenten

Als een man een vrouw complimenteert, reken er dan maar op dat een andere vrouw iets vervelends zal zeggen. Dus als hij zegt: ‘Wat heeft Marietje mooi haar,’ zegt een vrouw die dat hoort, meteen: ‘Maar ze heeft wel een enorm dikke kont.’

Het is natuurlijk veel slimmer om die man grootmoedig gelijk te geven. Daar word je zelf niet lelijker van. Het is zo erg onder vrouwen, ik verklap het maar even, dat je het niet gelooft als er een is die je een compliment geeft. Zo onwaarschijnlijk en ongebruikelijk is het dat daar wel wat achter moet zitten. Niet mannen zijn de grootste vijand van vrouwen; en dat glazen plafond waar ze het over hebben, dat zijn ze gewoon zelf.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.