Liesbeth Wytzes

Hele en halve criminelen verdienen onze aandacht niet

Door Liesbeth Wytzes - 11 oktober 2013

Waarom moeten we de namen kennen van halve en hele criminelen die verkeerde dingen doen? Zij leveren geen enkele bijdrage aan de maatschappij. Geef die ‘Bekende Nederlanders’ daarom geen aandacht meer.

Beroemdheden hebben allemaal gradaties. Je hebt wereldfaam, lokale roem, en onverdiende bekendheid. Onder Bekende Nederlanders bevinden zich veel mensen die iets goed kunnen; acteurs bijvoorbeeld, of televisiepresentatoren, of musici, zelfs politici.

Status

Er zijn ook Bekende Nederlanders die hun roem en faam te danken hebben aan een bepaalde status. Die zijn al nieuwswaardig zonder dat ze iets doen; het naakte feit van hun bestaan is al genoeg. Daarbij hoort het koningshuis.

Zulke mensen kom je met regelmaat tegen in wat wel ‘de bladen’ wordt genoemd, de roddelpers dus. Die berichten over wat actrice X nu weer heeft met de zoon van televisiepresentator Y. Of dat er een prinsje is geboren.

Erg boeiend is het meestal niet, maar vaak kan het ook geen kwaad en we mogen ons gelukkig prijzen met onze lieve nationale roddelpers. Dat is in andere landen (Groot-Brittannië!!!) wel anders.

Bustours

Belangstelling voor roddelpraat en voor de levens van beroemdheden en wat ze uithalen, is iets menselijks en niets nieuws. Het is vermakelijk en het amuseert ons en soms hebben dergelijke mensen ook boeiende verhalen of interessante opvattingen.

Zij staan op het toneel en wij zitten in de zaal. BN’ers zijn zó aantrekkelijk dat er in bepaalde buurten zelfs bustours worden georganiseerd om naar de huizen te kijken waar ze wonen.

In bepaalde Amsterdamse straten is het druk op zaterdag; daar lopen ze in het wild en kan je zomaar oog in oog met een BN’er staan!

Non-nieuws

Ik heb wel eens een kopje thee gedronken met een Bekende Nederlander die me toevertrouwde dat hij zijn geliefden louter zocht onder andere BN’ers. ‘Anders snapt ze het niet,’ zei hij. Wat ‘het’ was, werd niet duidelijk. Dat ik afviel, wel.

Nu had je vroeger een duidelijke scheiding tussen de kwaliteitspers en de roddelpers, en vaak verlang je daarnaar terug. Toen moest je echt je best doen als je roddelverhalen wilde lezen.

Er was hoog nieuws, en laag nieuws, net zoiets als high culture en low culture. Nu krijg je het non-nieuws met bakken over je uitgestort, of je wilt of niet.

Berucht

Want er zijn ook bekendheden die bekend worden juist omdat ze iets heel verwerpelijks hebben gedaan, zoals een misdrijf of een misdaad. Die zou je ook ‘berucht’ kunnen noemen, maar dat woord hoor je nog maar zelden.

Ook zulke mensen worden dus Bekende Nederlanders, en wanneer ze die status eenmaal hebben bereikt, versterkt dat hun positie alleen maar en wordt alles wat ze doen interessant.

Zo is het mogelijk geworden dat wij de namen kennen van halve en hele criminelen alsof we dagelijks bij hen over de vloer komen, van slechte mensen die verkeerde dingen doen en geen enkele bijdrage leveren aan de maatschappij.

Nieuwsfeit

Waarom moeten we dat eigenlijk weten? Ik zou er sterk voor willen pleiten zulke mensen geen enkele aandacht meer te geven. Ook niet wanneer hun wandaden door de rechter worden beoordeeld. Dan kan je wel aan de gang blijven zeg.

‘Ja, maar de mensen willen het weten,’ klinkt het dan. Het gaat immers om een Bekende Nederlander. Maar dat maakt wat zo iemand doet, nog niet tot een interessant nieuwsfeit.

De mensen willen vaak genoeg dingen weten die ze eigenlijk geen ene moer aangaan. En ik ben ook een mens, dus ik mag het zeggen.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.