Series kijken als vermaak

Wat deden we in vredesnaam voordat er Netflix-series bestonden? Wat deden we toen we nog niet uren aan een stuk aflevering na aflevering verslonden? Nou gewoon, series kijken, maar dan op de klassieke manier: elke week op een vast tijdstip een vaste tv-zender opzoeken, en een paar jaar later voor veel te veel geld de dvd-box kopen.

Dat komt ons nu wellicht wat klantonvriendelijk voor, maar ook in die dagen waren televisieseries geregeld het gesprek van de dag. Zo trok de laatste aflevering van M.A.S.H. in 1983 alleen al in de Verenigde Staten meer dan 50 miljoen kijkers. Die zaten allen gelijktijdig voor de buis zaten. Het land moet zo ongeveer hebben stilgestaan.

Drama on demand

De komst van videostreamingdiensten als Netflix, sinds 2013 in Nederland beschikbaar, toonde gaandeweg de enorme potentie van drama on demand. Het Californische bedrijf heeft anno 2018 een budget van omgerekend 6,5 miljard euro waarmee het vele prachtige series en films maakt. Voor de promotie van al dat moois trekt het jaarlijks een slordige 1,5 miljard euro uit.

Netflix, verantwoordelijk voor successen als House of Cards, Narcos en The Crown, is de grootste, maar zeker niet de enige aanbieder. Videoland wist zichzelf met succes om te vormen tot streamingdienst. Het bedrijf werkt samen met RTL en stimuleert origineel Nederlands werk, zoals Soof: een nieuw begin en De 12 van Oldenheim.

Ook de NPO mag niet onvermeld blijven als stuwende kracht achter drama van eigen bodem. Zo groeiden recent series als De luizenmoeder, De zaak-Menten en Het geheime dagboek van Hendrik Groen uit tot gewaardeerde producties.