kennis

Chloorkip? Niks mis met bacteriedodend bad

Door Simon Rozendaal - 07 april 2015

Voor de strijd tegen resistente bacteriën is het goed als ook onze kip zou worden ontsmet. Helaas: mag niet van Merkel en de milieubeweging.

De chloorkip bestaat volgens de encyclopedie al sinds 2008, maar vooral de afgelopen weken vertoont deze curieuze hoender zich steeds vaker.

Dat komt door TTIP, een aanstaand verdrag over liberalisering van de wereldhandel. Daarmee is niet iedereen even blij. Zo zei de Duitse bondskanselier Angela Merkel afgelopen jaar: ‘Es wird keinen Import aus Amerika von Chlorhühnchen geben (geen chloorkip uit Amerika).

Vooral de milieubeweging is verzot op de term ‘chloorkip’.  Wilt u even giechelen, google dan wat Geert Ritsema van Milieudefensie over de chloorkip heeft geschreven. Kort samengevat: het grootkapitaal zit erachter.

Ter verduidelijking: Amerikaanse kippen worden ter ontsmetting korte tijd ondergedompeld in bleekwater. Daar valt van alles over te zeggen.

Bijvoorbeeld dat de vaderlandse kippenbranche er de voorkeur aan geeft om de strijd tegen ziekmakende bacteriën op de boerderij en in de slachterij uit te vechten. Behandeling met bleekwater vinden ze hier een end of the line-oplossing.

Absurd

De vrees in de Europese kippensector is dat je als boer en slachter minder aandacht aan hygiëne besteedt als je een geslachte kip in bleekwater dompelt.

Dit argument kan ook worden omgedraaid. Wanneer iedereen in de kippenbranche de uiterste hygiëne betracht en de geslachte kip ook nog eens wordt ontsmet, dan zitten er nog minder salmonella’s en campylobacters in.

Het begrip ‘chloorkip’ is overigens absurd. Zo krijgen Amerikaanse kippen geen ‘chloorbad’. Chloor is een geelgroen gas, bestaande uit twee chlooratomen (dichloor, Cl2). In de Eerste ­Wereldoorlog werden soldaten hieraan blootgesteld.

Dat gebeurt niet met Amerikaanse kippen. Ze worden na de slacht behandeld met een waterige oplossing van natriumhypochloriet. Dat kennen we ook als: bleekwater. Dat is water met 5 tot 15 procent natriumhypochloriet. Bij de Amerikaanse ontsmetting wordt water gebruikt waarin 20 tot 50 ppm actief chloor zit. Een ppm is een deeltje per miljoen (part per million). Het Amerikaanse ‘chloorbad’ bevat dus 0,005 procent chloor.

Holländische Chlorkinder

Ook onze zwembaden worden gedesinfecteerd met hypochloriet om bacteriën te doden. In een zwembad komt doorgaans maar 0,5 tot 5 ppm actief chloor voor.

Amerikaanse kippen worden behandeld met een 40 tot 100 maal hogere chloorconcentratie en dat duurt 20 minuten; en zo’n badje krijgen ze slechts één keer, in tegenstelling tot zwemmende kinderen.

Met andere woorden, Amerikaanse kippen worden aan minder chloor blootgesteld dan Nederlandse kinderen. Eigenlijk zou mevrouw Merkel, als ze consequent is, dus de holländische Chlorkinder aan de grens moeten tegenhouden.

Achter de term ‘chloorkip’ zit ook een naïeve houding ten aanzien van voedsel. Wanneer vlees, vis, groenten en fruit niet binnen enkele dagen worden geconsumeerd, dienen ze te worden geconserveerd.

Dat wisten onze voorouders al duizenden jaren geleden. Om te voorkomen dat gemene bacteriën zich te goed doen aan ons voedsel, gebruikten zij allerlei conserveringsmethoden.

Nitriet

Neem roken en pekelen. Die methoden zijn agressief, net als sulfiet, benzoëzuur, nitriet en andere conserveermiddelen die wij nu gebruiken. Zo zitten er in rook allerlei potentieel toxische stoffen. Die komen natuurlijk ook in gerookte ham terecht en houden daar bacteriën tegen, maar ze zitten er niet in zulke concentraties in dat ze slecht voor ons zijn.

Door de chlorofobie zijn we het een beetje vergeten, maar bleekwater en chloor zijn aantrekkelijke middelen om ongewenste gasten te doden.

Ze doden niet alleen bacteriën, maar ook schimmels, algen en gisten. Bacteriën zijn bovendien niet in staat om resistentie tegen chloor op te bouwen. Voor antibiotica raken ze steeds ongevoeliger. Dat betekent dat ze niet meer met antibiotica kunnen worden gedood.

Bleekwater

Momenteel sterven wereldwijd elk jaar zevenhonderdduizend mensen door resistente bacteriën als MRSA en klebsiella. Er zijn deskundigen die schatten dat ze over een jaar of twintig, dertig evenveel mensen zullen doden als er aan kanker overlijden.

Al die steeds gemener wordende bacteriën die in de nabije toekomst ons en onze kinderen doden, zijn stuk voor stuk niet bestand tegen bleekwater. Dus wat is erop tegen kip en andere voedingsmiddelen eenzelfde bacteriedodend bad te geven als we onze kinderen wel gunnen?

Zolang de overheid er toezicht op houdt en garandeert dat het de smaak niet aantast en onze gezondheid niet schaadt?

Elsevier nummer 15, 11 april 2015

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.