nederland

Volger Tony: ‘Tv? The Voice? Bestaat dat nog?’

Door Jenny Velthuys - 01 april 2015

Tony is 26. Hij werkt in de mediabranche en heeft al elf jaar een vaste relatie met zijn vriend.

Tony deelt zijn leven strak op in blokken: tijdens het eten kijkt hij Netflix, maar om acht uur moet de televisie uit zodat hij zelf aan zijn hobby’s kan werken. Dan zit hij vaak te lezen, te tekenen, te breien of een spelletje te doen. Voor hij gaat slapen, geeft hij toe aan zijn zogenoemde guilty pleasure: de vlogs. Hij is op tientallen vlogs geabonneerd.

‘Ik zeg weleens tegen mensen: “Ik snap niet dat ik dit zo leuk vind.” Eigenlijk is het zo saai, het zijn gewoon mensen die praten tegen een camera over hun leven. Niemand heeft erom gevraagd, ze zijn geen autoriteit en toch blijf ik ze volgen. Ik kijk gewoon filmpjes van mensen die praten.

‘Ik kijk bijvoorbeeld naar MarkE Miller. MarkE Miller heeft een relatie met een andere jongen. In zijn vlogs zie je hoe ze samen wakker worden, leuke dingen doen, zoenen. Je moet maar eens opletten hoeveel gaystellen er in televisieseries zitten. Wat mij betreft was Will & Grace [Amerikaanse sitcom met homo’s in de hoofdrol] het eerste mainstream-voorbeeld. En dan nog, Will & Grace is grappig, maar dat laat niet zien hoe het echt is. Dit wel. Ik volg Gigi Gorgeous, een transseksuele vrouw uit Canada. Anita Sarkeesian van FeministFrequency. Het gaat over de rol van vrouwen in de gaming industry. Heel interessant. Ze is trouwens met de dood bedreigd door mannelijke gamers.

”s Avonds in bed scroll ik door mijn vloggerlijst. Ik volg Tyler Oakly, Grace Helbig, The Rhodes Bros, Mamrie Hart. Joey Graceffa, die openhartig vertelt over zijn therapiesessies. Volgens mij heeft hij issues met zijn moeder. Joey Graceffa heeft meer dan vier miljoen volgers. Blijkbaar zijn mensen gewoon heel interessant. Daar hoeven ze niet zoveel voor te doen. Het is een beetje alsof je in iemands dagboek mag lezen.

‘Er zijn maar weinig vlogs die ik echt afkijk. Vaak haak ik al na twee minuten af. En ik kijk geen Nederlandse vlogs. Zoals die vlogs van Enzo Knol, die duren, geloof ik, bijna een half uur. Echt heel lang. Zo’n lange aandachtsspanne heb ik niet.

‘Er zijn allerlei soorten vlogs. Je hebt challenges (uitdagingen), dan filmen mensen zichzelf terwijl ze iets moeten doen. Zoals de cinnamon challenge waarbij mensen kaneelpoeder probeerden in te slikken. Dan is er nog de collab. Een samenwerking tussen twee vloggers. Ik kijk graag naar daily vlogs: filmpjes met een dagboekachtige setting.

‘En dan heb je ook nog de tutorials [handleiding]. YouTube is wel echt een van mijn to-go-to-places als ik iets wil weten. Hoe je een T-shirt netjes vouwt, hoe je Adobe Illustrator gebruikt, hoe je bergen schildert… Noem het maar. Er is altijd wel iemand die het uitlegt.

‘Eigenlijk komt al mijn informatie van internet. Nieuws volg ik via YouTube en Twitter. Ik kijk geen televisie. Alleen als er echt iets ergs is gebeurd, dan kijk ik CNN. Het voelt voor mij zo van… Hè?! Kijk je nog televisie? The Voice? Bestaat dat nog?

‘Het zal wel uit hetzelfde mechanisme voortkomen als bij mij met die vlogs, maar toch. Dat mensen besluiten om op een vaste tijd naar een programma te kijken. Dat is toch bizar! Ik zou dat nooit doen. Ik zou nooit zeggen: ik heb nu geen tijd, ik moet een vlog gaan kijken.

‘Ik heb er weleens over nagedacht om zelf te gaan vloggen, maar ik zie er het nut niet van in om zelf voor een camera te zitten. Wat dat betreft is het net als met boeken. Je hebt lezers en je hebt schrijvers.

‘De interesse begon bij mij zo’n twee jaar geleden met Tyler Oakly. Hij is echt één van de meest succesvolle YouTube-sterren. In 2013 ging hij naar een concert van One Direction en toen ging het hele stadion zijn naam schreeuwen. Wow, dacht ik: er zit gewoon een hele fanbase achter hem. Dat biologeerde me.

‘Ik ben vooral gaan kijken om te achterhalen wat er dan zo boeiend aan hem is. Hij is gezellig, hij is grappig. Hij heeft ook een radioshow op iTunes. Verder kom ik niet.

‘Ik heb niet per se het idee dat wat ik op internet zie “echter” is dan op tv. Iedereen die iets vertelt, filtert. Maar wat maakt het uit of het echt is? Bij een boek vraag je je dat toch ook niet af?’

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.