Liesbeth Wytzes

Nederland: een gevangenis van regels met de overheid als aasgier

Door Liesbeth Wytzes - 28 januari 2013

Ik was altijd blij dat ik in Nederland woonde. Oké, je moest weleens uitleggen waar dat lag en wat de hoofdstad was, al bleken meer mensen Amsterdam dan Nederland te kennen. En het is natuurlijk een klein en onbeduidend land.

Maar zoals zoveel Nederlanders was ik heimelijk behoorlijk in m’n sas met ons heroïsche zeevaart- en handelsverleden. En we liepen toch vaak mooi voorop, met onze Deltawerken en onze euthanasie-, abortus- en homowetgeving.

Toen ik ging werken en belasting moest gaan betalen, deed ik dat welgemoed, want kijk eens hoe goed dat geld werd besteed!

De infrastructuur, het onderwijs, de zorg – het was fijn om daaraan te kunnen bijdragen en de politici die zich daarmee bezighielden, daar had ik respect voor.

Achterlijke plek

Maar wat is dit voor een achterlijke plek geworden? Een gevangenis van regels! Een plek waar we alles ‘met z’n allen’ doen, zoals ik staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma (PvdA) keer op keer hoor beweren. Zij heeft nog nooit iets alleen bedacht. Het is altijd wat ‘wij met elkaar’ hebben afgesproken. Sorry, maar dat is kletskoek. Heel, heel veel dingen die nu gebeuren, wil ik helemaal niet.

Zaken die redelijk tot prima gingen, back in the day, zoals onderwijs en zorg, zijn dramadossiers geworden waarvan helemaal niemand meer iets begrijpt.

Martin Sommer sprak zaterdag inde Volkskrant zijn verbazing uit over het feit dat de invoering van de verplichte taal- en rekentoets in het mbo en het voortgezet onderwijs twee jaar is uitgesteld, om de simpele reden dat bijna niemand voor die toets slaagde. Maar daar was die toets toch juist voor? En als iedereen zakt, stoppen we er maar weer mee? Met z’n allen?

Gulzigheid

Maar erger is de afzichtelijke gulzigheid waarmee de overheid als een aasgier op geld loert. Bellen in de auto? 220 euro. Ik ben zo langzamerhand bang om de weg op te gaan, overal staan camera’s om je op een piepkleine overtreding te betrappen.

Vooral ouderen en zieken zijn de sigaar. Lekker makkelijk: zij gaan de straat niet op om te protesteren. Vroeger wachtte de overheid tot je de pijp uit was voordat je geld werd afgepakt, nu is zelfs die laatste beleefdheid opgegeven en grijpen ze je spaarcentjes terwijl je nog leeft.

Zo zag ik in het programma Kassa! mensen die vertelden dat hun familieleden in een verzorgingshuis door de nieuwe regelgeving slechts 40 euro per maand hebben om aan zichzelf te spenderen.

Braaf gespaard

Heb je – dit overigens op aanraden van de overheid, nu snappen we waarom – je hele leven braaf gespaard en jezelf van alles ontzegd om iets na te laten aan je kinderen, dan gaat dat mooi niet door. Trouwens, als je die kinderen eens iets geeft (van dat zelf gespaarde geld dat je overhoudt nadat je er al belasting over hebt betaald) dan wil de fiscus daar nogmaals een deel van hebben.

Heb je een eigen vermogen? Je betaalt je onderhoud in een verzorgingshuis er maar van. Je verkoopt je huis, of je wilt of niet, als je je geld niet vrij beschikbaar hebt.

Joop den Uyl

Waarom vordert de overheid dat huis niet meteen. Wel zo gemakkelijk. En wie alles meteen heeft opgemaakt en oud en berooid is, die krijgt zijn onderhoud betaald. Het is van een afschrikwekkende oneerlijkheid. Let wel: deze ouderen hebben het belastingregime onder Joop den Uyl nog meegemaakt, en dat was niet mis.

Eerst de idiote verhoging van de zorgpremie, die ‘niet helemaal goed was doorberekend’. Nu dit weer: behalve dom ook moreel slecht. Of ook niet goed doorberekend misschien? Met zulke politici als voorbeeld is het geen wonder dat iedereen zakt voor een rekentoets.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.