Afshin Ellian Afshin Ellian

Als de wil om te integreren ontbreekt, zal geld ook niet helpen

Door Afshin Ellian - 31 juli 2013

Integratie gaat in de eerste plaats om de wil in een nieuw land en een nieuwe cultuur op te gaan. Niet de Nederlandse staat, maar de nieuwkomer zelf is verantwoordelijk voor zijn toekomst.

De linkse kerk geloofde de afgelopen decennia in de onderlinge verbondenheid van geld en integratie.

Eindelijk is er het verhelderende en tegelijkertijd dodelijke rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) over de probleemwijken – de Vogelaarwijken.

Ella Vogelaar, u kent haar niet meer. Maar zij was een tijdje zeer populair in de linkse kerk. Ze waren dol op haar. Vogelaar voerde een beleid dat reeds door de PvdA-top en PvdA-ideologen zoals Ronald Plasterk was bedacht. Met de Vogelaarwijken als resultaat.

Belastinggeld

Uit het SCP-rapport blijkt dat het sinds 2008 met alle probleemwijken beter gaat, maar dat Vogelaarwijken zich daarin niet onderscheiden van andere wijken. Maar de Vogelaarwijken kregen extra aandacht, in de vorm van 1 miljard euro belastinggeld.

In reactie op het rapport schreef het Landelijk Samenwerkingsverband Aandachtswijken: ‘Nu is het bewezen dat de investeringen niet het gewenste effect hebben gehad. Laat los, geef vertrouwen aan burgers en laat ons bewijzen wat wel werkt.’

Markt

Er waren indertijd gemeentes die heel graag een wijk als Vogelaarwijk wilden laten bestempelen, omdat ze daardoor in aanmerking zouden komen voor de extra subsidies die via het ministerie van Ella Vogelaar werden verstrekt. Minister Vogelaar – en met haar de linkse kerk – opende feitelijk een soort financiële markt voor integratie.

Maar in tegenstelling tot echte financiële markten werd daar geen geld verdiend, maar andermans geld uitgegeven. Het was een markt waar geld kon worden verdiend aan de overheid.

Eigen cultuur

Dat kon door de toestand in een wijk zo ellendig mogelijk te omschrijven en de problemen toe te schrijven aan de gebrekkige integratie van de nieuwkomers. Ook Wouter Bos heeft meegewerkt aan het wanbeleid van Ella Vogelaar.

En het CDA, onder leiding van oud-premier Jan Peter Balkenende, steunde het beleid van de PvdA inzake integratie: met geld van de overheid en behoud van eigen cultuur.

Ik heb me destijds steeds verzet tegen het beleid van Vogelaar en het linkse geloof in de diepe verbondenheid van geld en integratie. Op 11 juli 2008 schreef ik op deze plek: ‘Je kunt de wijken opknappen met belastinggeld, maar hoe ga je de mentaliteit van diezelfde mensen opknappen? Dat lukt niet! Ze moeten domweg gaan werken. En een hervorming van de verzorgingsstaat moet werken aantrekkelijk maken. Zo kun je mensen perspectief bieden. Daarmee zou een deel van het integratieprobleem opgelost zijn. Het sociale en culturele gedeelte van integratie vraagt om een andere aanpak. Miljarden geeft de PvdA uit om de problemen die de partij zelf heeft veroorzaakt, op te lossen. Dit is onrechtvaardig en moreel onverantwoord.’

Nieuw land

Ik was niet de enige die steeds waarschuwde voor dat beleid. Ook het onderzoek van sociale wetenschappers toonde aan dat probleemwijken in samenhang met integratie niet met financieel beleid kunnen worden aangepakt.

Wijkenaanpak is een gemeentelijke zorg die in samenspraak met de woningcorporatie moet gebeuren. Maar integratie is in de eerste plaats een wil. Het gaat om de wil om in een nieuw land en een nieuwe cultuur te integreren.

En als de wil tot integratie ontbreekt, zal geld geen oplossing bieden. Ook de Commissie-Blok die de integratie onderzocht, kwam tot de conclusie dat waar de integratie gelukt is, dat niet het resultaat is van overheidsbeleid.

Opgeven

Kan de wil tot integratie met geld worden gekocht of bevorderd? Wil iemand zijn religieuze en culturele overtuigingen die indruisen tegen de cultuur en de rechtscultuur van het nieuw land, opgeven als de staat deze stap zou financieren? Gezond verstand zegt: nee, dat is onmogelijk.

Uit deze analyse moet u niet afleiden dat ik geen financiële aspecten aan de integratie van nieuwkomers zie. De financiële component heeft te maken met de extra kosten die een nieuwkomer met zich meebrengt. En als het goed gaat, dan worden die kosten ongedaan gemaakt door de nieuwkomer zelf omdat de nieuwkomer deelneemt aan de arbeidsmarkt.

Kostbaar

Maar links dacht anders over de integratie. Vanuit de linkse visie is de integratie slechts een financieel probleem. Wie niet meer arm is, integreert moeiteloos in een westerse samenleving. Deze neomarxistische visie op de samenleving is een kostbaar maar ook een feitelijk beletsel voor de integratie van de nieuwkomers.

De nieuwkomer wordt ontlast van zijn eigen verantwoordelijkheid. Terwijl in werkelijkheid niet de Nederlandse staat, maar de nieuwkomer zelf verantwoordelijk is voor zijn toekomst. En zodra de nieuwkomer die verantwoordelijkheid aan de beleidsmakers overdraagt, zal bij hem of haar de wil tot integratie niet langer een authentieke beslissing zijn.

Niet te koop

De linkse kerk leerde de nieuwkomers om een prijs te vragen voor zijn wil tot integratie. Dat was niet geheel uit menslievendheid. Er bestond echt een integratie-industrie. Er kon geld worden verdiend aan integratieprojecten.

Alleen al aan het beleid van mevrouw Vogelaar viel 1 miljard euro te verdienen. Wie werkzaam waren in de integratie-industrie, kunt u zelf raden.

De wil tot integratie is niet te koop.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.