Afshin Ellian Afshin Ellian

Een aangifte tegen zinloosheid: Ik wil een stad…

Door Afshin Ellian - 15 maart 2014

Politiek handelen is niets anders dan een persoonlijke daad die zijn objectivering hoopt te vinden in de wil van het volk, oftewel het lawaai in de bazaar.

De politieke daad is tevens ook het persoonlijke dat altijd met een ik begint. In den beginne sprak iemand een zin uit zonder het ‘ik’:

Een stad met minder lasten en als het even kan wat minder Marokkanen.

En toen was alweer de hel losgebarsten en het ‘ik’ kwam in opstand tegen een zin die anoniem begint. Ik wil rebelleert tegen een anonieme zin:

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder Marokkaanse raddraaiers.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer Marokkanen met Marokkaanse wijnbars.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder partijen waarvan hun naam met een ‘p’ begint.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer realistische  politici.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder radicale baardmannen.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer normale moslims, liefst ex-moslims.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder radicale dominees die zelfs de doden niet met rust laten.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer Maria-aanbidders.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder politiek correcte hogepriesters.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer vrijdenkers.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder aangiftes tegen de vrijheid ven meningsuiting.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer gefundeerde meningen.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder mythische figuren en bevolkingsgroepen.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer zelfbeheersing.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder lelijke meeuwen die alles vernielen wat mooi is.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer kanaries die tenminste mooi kunnen zingen.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder wildpoepende honden.

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat meer mooie dierlijke profetessen lijkend op Marianne Thieme.

Tot slot:

Ik wil een stad met minder lasten en als het even kan wat minder Hitler-vergelijkingen, want per ongeluk kunnen we straks denken dat het best meeviel met Adolf Hitler.

Ik wil een stad met wat minder lasten en als het even kan meer historische besef.

Ik wil niet meer willen.

O, ja, ik wil ook namens alle Marokkanen uit de hele geschiedenis van Noord-Afrika aangifte doen tegen een persoonlijke en politieke zin die anoniem zonder ik begint. De strafklacht is geïnspireerd door dit moderne delict:

Hij die in een politieke hoedanigheid wederrechtelijk en opzettelijk in het openbaar, mondeling of bij geschrift een zin produceert zonder dat daarin de handelende persoon in de vorm van ik of wij genoemd wordt, met het oogmerk de anonimiteit van de uitgesproken zin te waarborgen wordt als schuldig aan de subjectverduistering gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste van zeven dagen of geldboete van de vierde categorie.

Een aangifte tegen de zinloosheid!

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.