Liesbeth Wytzes

Waarom fluiten mannen vrouwen na? Omdat hun werk zo saai is

Door Liesbeth Wytzes - 31 oktober 2014

Vrouwen hebben vaak een grote mond over carrière maken en de top bereiken. Maar als ze op straat worden nagefloten, zijn ze weer het zielige meisje. Vrouwen, realiseer je: wij zijn het enige verzetje voor die mannen met zo’n saaie baan!

In de discussie over het nafluiten van vrouwen op straat nog even wat extra duitjes in het zakje. Voor wie niet weet waarover het gaat: er gaat een filmpje rond op internet waarin een vrouw tien uur door New York loopt en alle opmerkingen die ze tijdens die tocht naar haar hoofd kreeg, heeft laten filmen (door een man, wiens idee het ook was. Maar dat terzijde).

De discussie is nu of dat onacceptabel seksisme is of juist normaal flirtgedrag. Ik heb aan die discussie nog twee opmerkingen toe te voegen.

Kringgesprek

Ten eerste: vrouwen hebben allang een heel grote mond over wat betreft hun toekomt. Ze willen carrière maken, de top bereiken – als dat niet gebeurt, klagen ze over het old boys-network en het glazen plafond waardoor ze niet daar komen waar ze zouden willen zijn (en ook horen, volgens zichzelf, want de meeste vrouwen zijn overal hartstikke goed in).

Wees dan ook stoer en ga niet meteen piepen als er op straat iets gebeurt dat je niet aanstaat. In een board meeting gaat het er ook niet altijd zachtzinnig aan toe. We zijn niet bezig met een kringgesprek.

Een beetje stoere vrouw – en ik ken er niet één die niet van zichzelf beweert dat ze ‘sterk’ is – moet dan niet piepen. Geen grote mond hebben als het je uitkomt en het zielige meisje spelen als dat je toevallig nog beter uitkomt. Man up, ladies!

Pakjes bezorgen

Ten tweede: in plaats van ons steeds bezig te houden met die zielige vrouwen, die niet onopgemerkt door het leven kunnen gaan en dat vervelend vinden, zouden we eens moeten kijken naar de mannen die zulk gedrag vertonen. Het gaat hier namelijk niet alleen om een sekseverschil, maar ook om een klassenverschil.

Op het Amerikaanse filmpje was veel kritiek omdat de fluitende mannen bijna allemaal zwart of Latino waren. Hier heb je dat niet. Maar er is wel degelijk sprake van een standverschil. Het zijn echt de notarissen, hoogleraren en advocaten niet die op straat een wolf whistle laten horen.

De mannen die hier worden aangeklaagd, zijn de mannen die op straat werken, de bouwvakkers, de schilders en de metselaars, de mannen die pakjes bezorgen en de hele dag door de stad rijden. Mannen met saai werk die dag in, dag uit harde arbeid verrichten.

Werk dat niet zo heel erg afwisselend, uitdagend en inspirerend is; mannen die op stellages staan als het regent en waait en elke dag, jaar in, jaar uit, om half zes uit bed komen zodat ze om half zes op hun werk kunnen zijn.

Smaakjesthee

Die zien een min of meer leuke vrouw voorbijkomen, op weg naar haar afwisselende, uitdagende en inspirerende baan, en voor hen is dat een welkome onderbreking van het dagelijks werk. Die mannen, dames, hebben duf en geestdodend werk.

Je ziet dan ook niet vaak een vrouwelijke bouwvakker of stratenmaker; dit is een bedrijfstak waarin we niet veel horen over het glazen plafond. Ik heb nog nooit een vrouw horen klagen dat ze niet was aangenomen bij een schildersbedrijf of aannemer. Vrouwen hebben helemaal geen zin om de hele dag in weer en wind harde fysieke arbeid te verrichten, die drinken liever smaakjesthee terwijl ze hun webwinkeltje ordenen.

Voor deze mannen duurt de dag dus lang en is het werk eentonig. Het enige wat die sleur onderbreekt, is zo’n passerende vrouw! Eindelijk eens een verzetje en met wat geluk zegt ze nog wat terug ook, wat je van de radio niet kunt zeggen. Geen enkele reden dus om medelijden met die vrouwen te hebben. Laten we ons liever eens om die mannen bekommeren.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.