John de Greef

Tekort aan taal voor de koning der wijnen, de Barolo

Door John de Greef - 09 november 2014

Elseviers modejournalist is dol op Barolo, maar heeft moeite met het omschrijven van de wijn en de sterk gestegen prijs.

Getraind als modejournalist kost het me weinig moeite om voor een jurk van Prada een adequate omschrijving te vinden. En die verschilt toch echt van mijn typering van een Roberto Cavalli-japon. Althans, dat hoop ik na dertig jaar schetsen en beschrijven van collecties op de catwalk.

Waar wapperende rokken of huidstrakke broeken me houvast bieden, ben ik verloren als het gaat om wijn en taal. Daarbij laat mode zich ook nog mooi afbeelden, terwijl gefotografeerde wijn doorgaans weinig verbeeldt.

Braam

Smaken en goed gevonden woorden. Ik voel me daarmee in de zee van wijnen als de drenkeling die zich vastklampt aan een ijsschots. Je denkt iets te pakken te hebben, maar je houdt het niet lang vast.

Bes of braam, die herken ik wel. Maar snufjes mest, buxus of eikenhout in het glas? Ik kom er niet op.

Mijn lieveling van al het wijnrood is Barolo. Een kostbare, tegenwoordig soms belachelijk dure wijn. Niet voor niets aangeduid met het onverslijtbare cliché: koning der wijnen en wijn voor de koning. En we weten wat een koning kan kosten.

Fluweel

In de Barolo, exclusief uit het Italiaanse Piemonte, moet je teer en violen (de bloemen) tegelijk proeven. Maar als ik Barolo moet onderscheiden, kom ik niet verder dan een vergelijking met fluweel. Wel oud zijden fluweel. En dat oogt en voelt echt anders dan modern, hard velours.

Een goede, dus rijpere Barolo heeft nu minstens hetzelfde prijskaartje als een voortreffelijke maaltijd. En voordelige varianten – ze zijn er met name op weinig vertrouwenwekkende wijnsites in tal van aanbiedingen – doen bijna altijd een beetje pijn.

Je mist bij zo’n budget-Barolo nou net dat rijke, typische gevoel van zijden trijp dat zo sensueel aanvoelt. Maar vooral geeft het je het gevoel een goedkope krent te zijn die om een paar tientjes zichzelf te kort doet met inferieur polyester. Dan maar eens per jaar Koningsdag vieren.

Italië

De mooiste Barolo’s dronk ik in Italië, het land waar kwaliteit van wat je proeft en kleedt er toe doet. Dat was in luxere tijden met meer omzwervingen door dat heerlijke modeland waar de altijd al stevige Barolo-prijs nog niet tot de huidige gekke hoogte was gestegen. Maar ook toen meestal met korting.

Er stonden vroeger namelijk vaak betrouwbare, aantrekkelijk afgeprijsde kelderrestanten handgeschreven (en deels doorgestreept) op de Italiaanse kaart. Verweesde flessen die echt uit het betreffende restaurant leken te komen.

Ik zie dat nu nooit meer. Dat komt ook omdat ik de laatste dertien jaar tijdens de vier modeweken opvallend trouw ben aan één eenvoudige Milanees een tiental meter van mijn hotelbed. Een goedkoop, maar goed restaurant waar de ‘mezzo rosso’ of het halfje witte wijn anoniem uit een aarden kruikje wordt geschonken.

Dat smaakt steevast als een heel vaak gedragen en gewassen T-shirt. Niks bijzonders, maar wel uiterst comfortabel.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.