Afshin Ellian Afshin Ellian

Massa blijft meelachen met radicale moslims

Door Afshin Ellian - 10 april 2015

Geef ze geen podium, geef ze geen podium, roepen gematigde landgenoten als aanhangers van de radicale islam in de media verschijnen. Maar door de ontkenning van het bestaan van de radicale moslims wordt het probleem van het jihadisme niet opgelost.

Ze zien er grappig uit. Ze praten komisch. Ze kunnen ons vermaken. Maar ze menen wat ze zeggen.

Wie in de jaren negentig Osama bin Laden had geïnterviewd, zou nadien nauwelijks zijn lach hebben kunnen verbergen. Bin Laden was een komische figuur: iemand die met een kalasjnikov, een lange baard en een paar Arabische boeken vanuit een grot in een afgelegen gebied Amerika bedreigde met vernietiging.

Zijn beweringen klonken lachwekkend in de media omdat deze bergbewoner uit de Arabische woestijn een vermogen van niet meer dan 700 miljoen dollar had, terwijl het Amerikaanse defensiebudget ruim 1.000 miljard dollar was. En dan waren er ook nog zestien Amerikaanse inlichtingendiensten.

Humane executies

Na 9/11 nam iedereen de man uit de Arabische woestijn serieus. Er viel niet meer te lachen.

Het hele Talibanregime werd gezien als een middeleeuwse komedie; Bin Laden als een onzichtbare leider met zijn sharia-radio.

Soms stelde een westerse correspondent een Talibanleider een kritische vraag over de wrede executies in Kabul. De Talibanleider antwoordde daarop dat zijn mannen materiaal en hulp nodig hadden bij de humane executies: kunnen jullie ons daarbij helpen?

Het was erg lachwekkend – een grappig antwoord geven kunnen ze wel. Maar pas op als je een grapje maakt over de profeet.

Moreel ijkpunt

Die lachwekkende Taliban vormden een gewelddadig regime. Hun slachtoffers wisten reeds dat de Taliban helemaal niet grappig zijn. Na 9/11 lachte niemand de Taliban nog uit. Dezelfde logica moet gelden voor de Taliban-Al-Qa’ida-activisten in Europa.

Er zijn Europeanen die hun morele ijkpunt kwijt zijn. Ze lachen helaas nog steeds mee met de radicale moslims.

En als ze door een journalist een keer ernstig worden ondervraagd, wordt de volgende dag de interviewer ter verantwoording geroepen door een waakhond van de politieke correctheid in de publieke omroep.

Vervelend mannetje

Het overkwam Jeroen Pauw na een gesprek met Maiwand al-Afghani. Pauw moest zich verantwoorden bij het Radio 1-tribunaal (het mediaforum van de VARA) en uitleggen waarom hij de Taliban-vriend een vervelend mannetje had genoemd.

Dit terwijl de geïnterviewde lachte om zijn eigen oproep – een oproep om homo’s te doden. Natuurlijk willen gematigde beroepsmoslims alle radicale moslims downplayen.

Anders zouden ze de verbinding tussen de islam en radicale islam moeten verklaren, en dat willen ze niet. Deze groep van gematigde landgenoten roept in een controversiële situatie onmiddellijk: geef ze geen podium, geef ze geen podium!

Wegkijken

En dan, verdwijnen ze dan? Inderdaad, ze moeten geen podium krijgen voor het maken van propaganda voor de radicale islam. Maar de gematigde landgenoot is zelden bereid te zeggen wat dan wel dient te gebeuren met de aanhangers van de radicale islam.

Door de ontkenning van het bestaan van de radicale moslims wordt het probleem van het jihadisme niet opgelost. Als wij wegkijken, lopen de jihadisten echt niet weg.

Dan zijn er nog kinderen van het multiculturele paradijs. Zij zijn altijd verontwaardigd. Nooit zijn de multiculturalisten tevreden. Wij zijn immers nog altijd onvoldoende multicultureel.

Paradijs

De dure, intellectuele woorden kunnen de leegte niet verbloemen. De slachting van de redactie van Charlie Hebdo veranderde niets aan het gedrag van de wegkijkers.

Zo kwam de prins van het multiculturele paradijs, Abdelkader Benali, onmiddellijk met een schokkende verklaring over de voedingsbodem voor het ontstaan van radicale moslims: discriminatie en werkloosheid.

Ik ben bang dat hij van de westerse maatschappijen verwacht dat ook alle radicale moslims als grote literaire talenten worden aangemerkt. Dan gaan ze boeken schrijven in plaats van intellectuelen uitmoorden.

Geen inhoud

Maar ze schrijven nu al boeken over eeuwige thema’s zoals jihad, geweld, executies en de sharia.

En Benali weet dit alles. Hij wil alleen dat u het niet weet. Een goede multiculturalistische sfeer is een sfeer zonder kritiek, denkt de multiculturalistische schrijver.

Dit zijn de echte VPRO-intellectuelen: veel woorden, geen inhoud.

Benali is het beste wat het multiculturalisme van de VARA en de VPRO – kortom het verloren paradijs – heeft voortgebracht. Waarom is het hem als werkloze schrijver gelukt om zich niet aan te sluiten bij de radicale islam? Werd Benali nooit gediscrimineerd?

Absurditeit

Let op, nu gaan we in gewone taal vertellen wat deze lieden zeggen: als moslims werkloos zijn en worden gediscrimineerd, zijn ze bereid of althans vatbaar om toe te treden tot de bende van massamoordenaars.

Nog duidelijker: ze beweren onbewust dat een ongelukkige moslim een jihadist, een moordenaar kan worden. De absurditeit van deze redenering is niet te bevatten. Zij bevestigen daarmee alle vooroordelen van een xenofoob.

Stripfiguren

De oorzaak van deze stommiteit ligt besloten in het feit dat ze voornamelijk bezig zijn om een abstractie – de islam – te redden. Daarvoor gaan ze onbewust individuen – gewone moslims in een staat van ongeluk en ontevredenheid – neerzetten als een potentieel gevaar. Zie hier de ridders van het multiculturalisme.

De jihadisten verschijnen aan rationele mensen als stripfiguren uit een komisch verhaal. De rationele mens moet proberen achter de komedie het ware gezicht van tirannie te zien.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.