Robbert de Witt

Stuitend, hoe journalisten hun gelijk uitwalsen bij ambassadeur VS

Door Robbert de Witt - 11 januari 2018

Inderdaad, de nieuwe Amerikaanse ambassadeur Pete Hoekstra maakt met zijn ‘fake news‘ een valse start in Den Haag. Maar oh, die betweterige Nederlandse journalisten die hem − én hun Amerikaanse collega’s − wel even laten zien hoe je je kritisch hoort op te stellen.

De Amerikaanse ambassadeur in Nederland is doorgaans geen beroepsdiplomaat, maar een politieke benoeming. Nieuwe Amerikaanse presidenten belonen donateurs aan hun verkiezingscampagne en politieke medestanders met een mooie post (want zo geldt Den Haag voorlopig nog steeds, in Washington).

Hoekstra als verlengstuk van de president en diens overtuigingen

Dat heeft tot gevolg dat een nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Den Haag anders wordt benaderd dan vertegenwoordigers van andere buitenlandse regeringen. Die laatsten zijn ‘professionals’ die voor regeringen van welke kleur dan ook moeten werken. De Amerikaanse ambassadeur daarentegen wordt toch een beetje gezien als verlengstuk van de president en diens overtuigingen. Meestal terecht overigens.

Dat de nieuwe Amerikaanse ambassadeur, de conservatief Pete Hoekstra, als geestverwant van de in Nederland vaak weggehoonde president Donald Trump op minder sympathie kan rekenen, is dus geen verrassing.

Het debuut van Hoekstra was niet erg indrukwekkend

Het debuut van Hoekstra gisteren was ook niet bijster sterk: hij had kunnen weten dat de Nederlandse pers zou doorgaan op de uitglijder die hij onlangs maakte tijdens een interview met Nieuwsuur. Daarin ontkende hij glashard dat hij eerder beweerde dat in Nederland auto’s en politici worden verbrand. Het eerste klopt, het tweede niet.

Fake news,’ zei Hoekstra, en je zag de NOS-correspondent glunderen: ‘We got him.’ Omdat beelden niet liegen, zag Hoekstra zich genoodzaakt het interview te betreuren. Let wel: het interview, en niet zijn uitspraak.

Mooi dat de Nederlandse journalisten gisteren in de Amerikaanse residentie hun gelijk nog even konden uitwalsen. Hoekstra leek hierop slecht voorbereid en negeerde de aanhoudende vragen hierover. Dat was onhandig. Zijn tegenwerping dat één interview weinig verandert aan een relatie van vierhonderd jaar was weliswaar correct, maar was tegelijk een verkeerde inschatting van de mensen tegenover zich.

Lesje Nederlandse arrogantie voor Pete Hoekstra

Want de verzamelde Nederlandse pers rook bloed: eindelijk iemand van die gehate regering-Trump die ze live kunnen betrappen op leugens. Te mooi om zo’n rijke Republikein daar zomaar mee te laten wegkomen.

Toen Hoekstra de aanhoudende vragen (‘Meneer de ambassadeur kunt u een voorbeeld geven van een Nederlandse politicus die hier de afgelopen jaren is verbrand?’) probeerde te negeren, kreeg hij een lesje in Nederlandse arrogantie. ‘Dit is Nederland! U moet de vragen beantwoorden!’ wees een journalist de ambassadeur terecht.

Alsof politici in de Verenigde Staten niet hard worden aangepakt

In feite wezen zij en haar boze collega’s indirect ook de Amerikaanse pers terecht: zó doen wij dat hier, in de Nederlandse democratie, met onze persvrijheid en onze scherpe blik. Hier worden politici door moedige journalisten wel ter verantwoording geroepen, en wij laten liegende politici helemaal nergens mee wegkomen. ‘Dit is Nederland!’

Alsof het in de Verenigde Staten anders werkt en politici daar níet keihard worden ondervraagd door journalisten of geconfronteerd met leugens of ‘alternatieve feiten’. Maar ‘dit is Nederland!’ en hier doen we het zoals het eigenlijk overal zou moeten.

Inderdaad, dit is Nederland: soms stuitend betweterig.

Wilt u wekelijks het laatste nieuws over Amerika ontvangen? Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief van American Dreamers!

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.