Afshin Ellian Afshin Ellian

Beroepsallochtonen creëren meer verdeeldheid dan Wilders

Door Afshin Ellian - 04 juni 2014

Enkele Marokkaanse Nederlanders die hun beroep hebben gemaakt van het allochtoon-zijn, wisten linkse politici te verleiden tot een hetze tegen beoogd ombudsman Guido van Woerkom. De grootste criticus heeft zelf echter bepaald geen onbesmet verleden.

Nederland neemt afscheid van een meer dan spraakmakende Nationale ombudsman, Alex Brenninkmeijer.

Brenninkmeijer presenteerde zich als het geweten van Nederland. Dat is te mooi om waar te zijn: deze ambitie druist in tegen de bescheiden functie van de ombudsman. De Nederlandse politiek wil niet weer een activistische ombudsman als nationaal geweten.

Nuchter

De Nationale ombudsman moet nuchter zijn en niet iemand die de publieke moraal wil veranderen.

Wie de publieke moraal wil veranderen, moet voor een politieke, priesterlijke of andere opiniërende functie solliciteren. Dit zijn overigens zeer nuttige functies binnen een samenleving.

De ombudsman moet onpartijdig, onafhankelijk en nuchter zijn. Daarom heeft de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken besloten om Guido van Woerkom voor te dragen als de nieuwe Nationale ombudsman.

Helaas moet je tegenwoordig vooral voldoen aan de eisen van beroepsallochtonen. Van Woerkom maakte een paar jaar geleden een ongepast grapje over taxichauffeurs van Marokkaanse afkomst waarvoor hij later zijn verontschuldigingen heeft aangeboden.

Mandaat

Dat is kennelijk niet voldoende voor organisaties die de Marokkaanse belangen beweren te verdedigen.

Twee Marokkaanse organisaties riepen politici op om tegen Van Woerkoms benoeming te stemmen. Hij zou door de Marokkaanse gemeenschap niet worden vertrouwd. Bestaat die Marokkaanse gemeenschap überhaupt?

We weten niet eens hoe de meeste Nederlanders van Marokkaanse afkomst denken. Deze organisaties vertegenwoordigen slechts de subsidiecultuur, of de cultuur van vertegenwoordiging zonder volksmandaat. Zij moeten namens zichzelf spreken, maar ze zijn belangrijk omdat de politiek gevoelig is voor beroepsallochtonen.

Boos

Het ergste moest toen nog komen. Mohamed Azahaf ontketende met behulp van de sociale media en de publieke omroep een vijandige sfeer tegen Van Woerkom. Het duurde niet lang of de linkse partijen in de Kamer gingen mee met de hype.

Het is tegenwoordig niet moeilijk om linkse Kamerleden aan je zijde te krijgen. Daarvoor moet aan twee voorwaarden worden voldaan: je moet een allochtoon zijn en je moet boos zijn op iets of iemand op basis van artikel 1 van de Grondwet.

Vrijheid

Dan voelen linkse Kamerleden zich geroepen om te kiezen voor de opvattingen van een beroepsallochtoon. Dat is jammer: het vergroot de kloof en het wantrouwen tussen verschillende groepen van burgers.

Door zulke acties van linkse Kamerleden en Marokkaanse organisaties verwijderen bevolkingsgroepen zich eerder van elkaar dan door alle uitspraken van Geert Wilders. Als het aan de beroepsallochtonen ligt, zou de ruimte voor de vrijheid van meningsuiting in Nederland even groot zijn als in Turkije of Marokko.

Theo van Gogh

De Telegraaf meldde dat Mohamed Azahaf zelf een uiterst omstreden verleden blijkt te hebben. Azahaf was, volgens De Telegraaf, vroeger een radicale moslim en zou zich onder meer vlak na de moord op Theo van Gogh jubelend hebben uitgelaten: ‘Joepie wat ben ik vandaag zo vrolijk, oh zo vrolijk ben ik nog nooit geweest.’ en ‘Hoy hoy joepieeeee 1 weg nog twee te gaan’, schreef Azahaf op een internetforum vlak na de moord op Van Gogh.

Die twee anderen waren Geert Wilders en Ayaan Hirsi Ali. Verder meldde De Telegraaf dat Azahaf in 2011 – op dat moment beleidsmedewerker van stadsdeelvoorzitter Fatima Elatik (PvdA) in Amsterdam-Oost – deze uitspraken ontkende.

Hetze

Het leidde tot stevige discussies in de stadsdeelraad. Uiteindelijk erkende Azahaf dat hij enkele jaren daarvoor zou hebben gebroken ‘met zijn extremistische verleden en zijn denkbeelden te hebben aangepast’.

Moeten we Azahaf voor de eeuwigheid wantrouwen? Mag hij nooit meer een publieke functie bekleden? Tja, Azahaf meet zelf met twee maten.

Hij ontketent een hetze tegen Van Woerkom en leeft, zoals vele van zijn geestverwanten, in een eenrichtingsverkeer. Het is ernstig wanneer allen die ooit iets verkeerds hebben gezegd, maar daarvan later afstand hebben genomen, voor de eeuwigheid worden verbannen uit publieke functies.

Als wij deze weg gaan bewandelen, zijn juist de Nederlanders van Marokkaanse afkomst het grootste slachtoffer van de afwezigheid van vergevingsgezindheid.

Bijltjesdag

Willen de beroeps-Marokkanen dat Van Woerkom naar een heropvoedingskamp gaat? Moet hij – zoals in Noord-Korea gebeurt – huilend op de buis verschijnen om vergeving vragen aan de heilige beroeps-Marokkanen?

De beroeps-Marokkanen met hun linkse vrienden in de publieke omroep vergroten het wantrouwen bij een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking jegens de minderheden door een permanente bijltjesdag te organiseren in naam van de heiligheid van minderheden.

Ronald Plasterk

Onze samenleving moet prominente bestuurders en burgers niet uitsluiten omdat ze ooit scherpe opinies hebben geuit of omdat ze ooit een verkeerde uitspraak hebben gedaan.

Ronald Plasterk en alle andere ministers hebben in het verleden wel eens scherpe, soms zelfs verwerpelijke opinies geuit, maar dat is geen reden om ze te wantrouwen.

De minderheden moeten juist de grijze muizen vrezen, die hun opinies nooit hebben geuit.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.