stijl

Het ‘gouden’ museum van modehuis Prada in Milaan

Door John de Greef - 14 juli 2015

Met de Fondazione in Milaan geeft modehuis Prada de stad en alle kunstliefhebbers een schitterend museum cadeau. Deels in goud.

Foto’s van het hoge, geheel gouden gebouw, inclusief dakgoten en raamsponningen, zijn al bijzonder. Het in werkelijkheid zien (en het natuurlijk ook even aanraken) is een belevenis.

En toch is dit opvallende vergulde onderdeel van het uitgebreide kunstcentrum Fondazione Prada ook weer vrij snel vergeten. De ware sensatie van dit onlangs geopende ‘museum van modehuis Prada’ schuilt in de diverse expositieruimtes (plus een bioscoop) in de zeer uiteenlopende gebouwen van het complex.

Het is vooral de afwisselende kunst, geraffineerd verdeeld over oud- en nieuwbouw met daartussen aantrekkelijke openluchtruimtes, die echt verrast.

Museumdepot

Er zijn zalen waar de kunstwerken soms spaarzaam zijn geëxposeerd, en soms juist in een overdaad die doet denken aan een overvol museumdepot. Voor het bekijken van het permanent geëxposeerde werk van de kunstenaars Louise Bourgeois en Robert Gober, geïsoleerd in vrij intieme zaaltjes, moet de bezoeker de oude trappen op van een torenachtig gebouw.

De tijdelijke tentoonstelling Serial Classic, over het reproduceren van beelden uit de antieke Oudheid (te zien tot en met 24 augustus 2015), baadt in het licht dat binnenvalt door de enorme raampartijen van een nieuwe hal.

Afgezien van de vele jongemannen en meisjes die als suppoosten in een eigentijds grijs Prada-uniform waken over het geëxposeerde werk is het opvallend dat er geen aandacht wordt gevraagd voor de kleren of andere producten van Prada. Maar voor de kenner van Prada’s werk is er wel degelijk een relatie.

Prada-aanpak

De onlangs geopende Fondazione  Prada in Milaan (er is er al een in Venetië) is officieel gefinancierd door het bedrijf Prada, niet persoonlijk door Miuccia Prada (66) en haar echtgenoot Patrizio Bertelli (69), het beroemde echtpaar dat leiding geeft aan het modehuis en zijn diverse vertakkingen. Maar het is niet moeilijk om de persoonlijke betrokkenheid en vooral de bijzondere smaak van ontwerpster Miuccia Prada te herkennen in het forse complex (Bertelli is vooral zakelijk leider).

De wijze waarop een vervallen destilleerderij uit 1910, achter een groot en niet al te schoon spoorwegemplacement buiten het centrum van Milaan, is getransformeerd tot een fascinerend kunstcentrum  verraadt de typische Prada-aanpak. Als geen ander weet Miuccia Prada oud en nieuw, mooi maar vooral ook lelijk, samen te brengen tot een opvallend geheel. Haar ontwerpen geven het gevoel dat je iets bekends waarneemt als verrassend actueel en mooier dan je dacht dat het was.

Een fraai voorbeeld daarvan is de wijze waarop Prada voor dit zomerseizoen ruim baan maakte voor patch­work, de uit armoede geboren vorm van huisvlijt waarbij restjes textiel niet worden weggegooid maar op een sierlijke wijze een nieuwe functie krijgen. Zij voegde stukjes oud brokaat en nieuwe bonte lapjes samen tot een prachtige jurk, jas of luxe tas.

Kunst

Miuccia Prada, die begin jaren tachtig de creatieve leiding kreeg over het familiebedrijf uit 1913 dat luxe koffers en tassen maakte, heeft bij het uitbouwen van het Prada-label tot een mondiaal succes altijd graag gebruikgemaakt van artistieke hulp. Ze omringde zich met moderne beeldende kunst en werkte bij het verkopen van haar mode graag samen met andere creatieve geesten.

Haar relatie met de Nederlandse architect Rem Koolhaas (70) en zijn bureau Office for Metropolitan Architecture (OMA) heeft in de loop van de jaren al tot veel opmerkelijke Prada-winkels en opvallende installaties rond de catwalk geleid. Het was dan ook Koolhaas die de oude destilleerderij verbouwde tot een kunstcentrum met een oppervlakte van 18.900 vierkante meter.

Daarbij toonde hij veel aandacht voor detail, zoals de zeer geslaagde stukken bestrating van grijzige houtblokken met de kopse kant in het zicht, en een speelse kijk op oud en nieuw, zoals het gebouw in bladgoud. En veel gevoel voor het open of dichte karakter van ruimten en gebouwen en de boeiende afwisseling tussen horizontaal en verticaal.

Door de typische Prada-aanpak en de gevarieerde architectuur krijgt het serieus genieten van kunst een aangename luchtigheid. Die komt optimaal naar voren in de bijbehorende bar Luce. Die lijkt op een klassieke, Italiaanse lunchroom, maar is geheel nieuw ingericht door Wes Anderson (46), de Amerikaanse regisseur van de ­succesfilm uit 2014 The Grand Budapest Hotel.

Fondazione Prada is dagelijks, behalve op dinsdag, open van 10 tot 21 uur

Elsevier nummer 29, 18 juli

Een van de ­gebouwen is geheel bekleed met bladgoud

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.