stijl

Lanvin-fiasco bewijst dat tussenpausen niet werken in de mode

Door John de Greef - 04 maart 2016

Na New York en Milaan blogt John de Greef over de modeweek in Parijs waar de collecties voor winter 2016/17 over de catwalk gaan. Collecties die soms de signatuur en de visie van een echte ontwerper pijnlijk moeten missen.

Interim-designers bij Lanvin en Dior, waar de succesvolle ontwerpers het modehuis verlieten, hebben deze modeweek in Parijs de ondankbare taak toch een collectie te tonen. Bij Lanvin was het beter geweest dat niet te doen.

Maar ook bij Dior werd het gemis aan echt creatieve durf beslist duidelijk. En meer lef is ook de verantwoordelijke ontwerper van de Ann Demeulemeester toe te wensen.

Gebrek aan smaak

Flauw om te noteren, maar de cocktail voor de Lanvin-show smaakte raar slap. Geserveerd in een mooie champagnecoupe, maar met een waterig bubbeltje en een flets roze tintje. Maar ja, de vergelijking met Lanvin-show was te opvallend om niet te vermelden. Want de collectie viel ronduit tegen, vooral door gebrek aan smaak.

Lanvin stuurde vorig seizoen de creatief leider Alber Elbaz tot ieders verbazing hoogst onverwacht de laan uit. De show donderdagavond bewees hoe ontzettend dom dit was. Want hij had voor het ingedommelde Lanvin met veel succes een geweldig oeuvre opgebouwd.

Dynastie

Het nood-ontwerpteam gebruikte nog wel wat typische Elbaz-elementen om de Lanvin-collectie een enigszins herkenbaar gezicht te geven. Maar ze waren daar (expres?) veel te zuinig mee.

Als echte interim-leiders kozen Chemena Kamali en Lucio Finale verder een initiatiefloze route langs veilige en veel te bekende ijkpunten. Wat bustiers hier, een mannenjasje daar en wat flinke bellen en een halsband aan oren en om nek. En veel ouderwets kant.

De weelderige bontjassen en stola’s leken wel restanten uit vorige collecties. Het geheel oogde geregeld als een flauwe en niet erg prettige herinnering aan de jaren tachtig toen de televisieserie Dynasty domineerde. Maar geen goede herinnering aan het mooiste van Lanvin.

Kort pontificaat

Het resultaat was een teleurstelling zonder enig opvallend nieuw raffinement of een afwijkende visie die je verwart of verrast. De catwalkcollectie leek erg op gewone, weinig begerenswaardige confectie.

Je kunt het zo’n verantwoordelijke tussenpaus waarschijnlijk niet kwalijk nemen. Je werkt jaren dociel onder een man (Elbaz) die weet wat hij wil en hoe het moet en opeens moet jij de hoofdrol spelen zonder eigen, sterke persoonlijkheid. En vaak ook nog in gedwongen duo-verband.  En je weet dat jouw mode-pontificaat over is zodra er een talent van grotere naam en faam is gevonden.

De zwarte piet voor het fiasco gaat naar het Lanvin-management. Dat zal ongetwijfeld gestraft worden met slechte verkoopresultaten. Net goed!

De ervaring heeft geleerd dat met het aantrekken van een visionair binnen enkele seizoenen de schade geheel hersteld kan zijn. Dus hup, de flop van deze week vergeten en aan de slag en luister vooral goed naar Lucas Ossendrijver. Hij heeft op geweldige wijze de Lanvin-mannenmode tot het hoogste niveau gestuwd.

Dior is sterker

In dezelfde week dat Alber Elbaz bij Lanvin de laan uitvloog, besloot Raf Simons zijn driejarige contract bij het belangrijke modehuis Dior niet te verlengen. Zover bekend zijn nu Serge Ruffieux en Lucie Meier verantwoordelijk voor het uitstippelen van de modekoers bij het machtige modehuis van Christian Dior.

Maar algemeen wordt aangenomen dat er bij Dior nog steeds gezocht wordt naar een kandidaat met meer bekendheid en een imposanter CV. Bij het concurrerende modehuis Balenciaga losten ze hetzelfde probleem direct op.

De jonge Amerikaan Alexander Wang had zijn vertrek bij Balenciaga nog niet aangekondigd of er werd bekend gemaakt dat avantgardist Demna Gvasalia klaar stond als creatief leider. Gvasalia (geboren in Georgië, gestudeerd in Antwerpen) zal later deze modeweek laten zien of hij de hoge verwachtingen waarmaakt.

Elegante Old Look

De luxe Dior-confectie voor komend najaar, leek (op hier en daar wat onnodige frutsels) vooral typisch Dior. Er was goed gekeken naar het beroemde ‘bar jacket’ waarmee de oorspronkelijke Dior in 1948 een revolutie veroorzaakte.

Toen werd de Dior-stijl New Look gedoopt, maar inmiddels hebben al die elegante interpretaties van het bar-jasje met ranke taille boven een wijd schootje helaas wel iets van een Old Look. Maar het oogde allemaal zeker elegant en keurig damesachtig. Zo ook de vele (bont)kragen die chique van de schouders afzakten en de slanke, lange kokerrokken en bloemige dessins.

Gelukkig had het Dior-ontwerpteam tijdens de korte tijd dat de modernist Raf Simons er de scepter zwaaide ook goed opgelet. Want vooral in winterwit refereerden meer ingewikkeld geconstrueerde jassen en jurken aan zijn meer eigentijdse kijk op het Dior-archief.

Meer lef

Sébastien Meunier is boven komen drijven als de ontwerper die het werk van Ann Demeulemeester, na haar vrijwillige vertrek bij haar eigen label, als hoofdontwerper mag voortzetten. Zijn nieuwe collectie was een en al erfenis van de originele Ann Demeulemeester.

Vrouwen in zwarte mannenkleding met ook veel rokken in een lang silhouet met slierten, splitten en sleepjes. Beetje rock, beetje goth-romantiek, beetje zilver en nog steeds een beetje te weinig lef.

De oorspronkelijke Demeulemeester was ook vaak op het melancholisch-saaie af, maar ze smeet af en toe ook flink met wat sensualiteit, kilo’s veren of brutale strepen.

Gerelateerde artikelen

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.