John de Greef

Aangebrande prinsessen, geer & goor-onderbroekenlol en paarden

Door John de Greef - 28 januari 2013

Afstand nemen. Dat blijkt in de mode nog lastig. Zou Cėcile Narinx, als ze deze week zichzelf op het podium bij de Elle Style Awards vanuit de zaal had bekeken, niet de behoefte gevoeld hebben haar eigen uiterlijk eens fijn, danwel vilein te fileren in haar wekelijkse stijlcommentaar in het Volkskrant-meidenmagazine?

Ze zou wel gek zijn.

Het mes in een ander zetten, doet jezelf immers het minste pijn. Daarom houd ik me aanbevolen als Cėcile en haar modecollega Arno Kantelberg, die als mannenkenner het uiterlijk van BNers recenseert, een weekje verstek willen laten gaan. Ik neem ze beiden graag eens onder de loep.

Ach, het lot van de modecriticus is nou eenmaal om met enige distantie geslepen toe te steken.

Nou, pleisters klaar? Hier het laatste blog over de Amsterdamse modedagen.

Dreigend onweer

Het decor bij de Edwin Oudshoorn-show was een zonnige projectie van een ‘Karretje dat over de zandweg reed’-tafereel, maar dan zonder kar. En ook al snel zonder zon, maar met dreigende zwarte luchten.

De stoet van aanvankelijk lieflijke prinsessen in jurkjes kreeg roetranden, leek zwartgeblakerd (duistere voile over bloemenstof) of vertoonde heuse brandgaten in de rokken. Een verwoestende bliksem was duidelijk in de collectie geslagen. Een enorme donkere crinoline-jurk leek de hoofdrol te spelen in ‘Gejaagd door het Onweer’.

Intiemer is charmanter

Leuk dat Oudshoorn een verhaalverteller via zijn kleren is, met gevoel voor dramatische effecten (na de zware, zwarte bui volgde de blanke, damasten bruid). En met hier en daar een goed oog voor details in zijn couture (veel bijzonder verwerkte vlindertjes als versiering).

En je zou denken dat de erg brede catwalk in de grote gashouderzaal van het Amsterdam Fashion Week (AFW) een ideaal theater zou zijn voor hem. Maar juist daardoor verloren de details hun effect en bleken de vormen van 16 creaties niet echt eigenzinnig, modieus of geraffineerd genoeg uitgevoerd.

In een intieme salonpresentatie was het totaaleffect beslist charmanter geweest.

Geen onderscheid

Cold Method koos de kleinere AFW-zaal om de najaarscollectie te tonen, maar ook die bleek eigenlijk nog een flinke maat te groot. De mannenkleren van Cold Method vormen namelijk goede confectie, maar geen materiaal voor een modeshow.

Prima grijze jasjes, mooi gesneden, maar ook met wandelstok in de hand, aangetrokken over een gekleurd truitje, met een fluorescerend sierstreep over de wang en zelfs met aanstekelijke livemuziek, blijven het gewoon grijze jasjes die zich nauwelijks onderscheiden.

Ontwerper Dieter de Cock zal zichzelf of zijn Cold Method-bazen moeten overtuigen dat je bij het etaleren van een merk via een modeshow (het reclame-moment) ook echt het accent op mode moet leggen, wil de presentatie waarde hebben. Dus alleen al voor de show hadden enkele modieuze lange of extra ruime wintermantels naast die doorgestikte, korte nylon jacks niet misstaan.

Vrolijke onderbroeken

De inhoud van een ondergoedshow kun je natuurlijk sterk oppeppen. Muchachomalo, een merk voor voornamelijk mannen, die hun onderbroek liefst zo kleurig en fleurig mogelijk willen, weet wat fluffen en aandacht trekken is.

De show en het merk kenmerken zich door een dubieus artistieke art direction en een serieuze styling die de vrolijke onderbroeken soms een rare lading geeft door de humor te vergeten.

Ook de imagebuilding is discutabel, maar laat ongetwijfeld vele SBS6- en RTL4-harten sneller kloppen.

Daartoe werden witgeschminkte spierbundels als een lang gerekte klassieke noot en wat meisjes ingezet om niet al het accent op de muchacho oftewel de bad boy in broekje te leggen.

Verhoogd peil

Soapie Ferry Doedens mocht de hoofdrol spelen in de show en liep in slechts spier en slip op de catwalk. Hij werd bekeken en aangemoedigd door tal van zijn soms slechts schmierende televisiecollegae op de volle eerste rij.

Naast nieuwe instantsuccessterren ook de veteranen Gordon en Gerard Joling die met hun overdreven bravoure het de makers van Koefnoen wel erg makkelijk maken.

Al het geer&goor-gejoel verhoogde wel aanzienlijk het peil van de onderbroekenlol.

In vorm

Maidenform is een 91 jaar oud Amerikaans lingeriemerk dat met een AFW-showtje zaterdagavond precies deed wat de merknaam belooft: vormgeven aan het vrouwelijke silhouet. Met huidstrakke shapewear en meer reguliere, niet quasi-sexy lingerie.

Gedragen door meiden waarbij slechts een enkele millimeter borst of bil voor correctie door stevige textiel in aanmerking komt. Maar ja, modeshows verdragen nu eenmaal weinig dagelijks realisme. En in dit geval maar goed ook.

De aanpak en de styling door Ferry van der Nat van de presentatie van dit nou niet bepaald makkelijke aspect van de mode was opvallend sophisticated. Met hulp van wat geleend design (kort capeje hier, transparant jasje daar) werd het geheel aangekleed, maar bleef de focus op de lingerie, waarvan de vormgevende functie doorgaans juist niet opgemerkt moet worden.

Hoog te paard

SuperTrash maakte zaterdagavond van de Hollandsche Manege in Amsterdam een drukbezocht feestterrein, doorsneden door een catwalk. Daarover gingen quats met Mad Max-enscenering, vaandeldragers (en vaandelgooiers), slingerende fietsen, steigerende paarden en segways met wapperende feestjurken.

En tot slot de gastvrouw die verantwoordelijk is voor het SuperTrash-succes, Olcay Gulsen, als Go!Diva! hoog te paard.

De mode was wellicht de aanleiding geweest voor de feestelijke parade, maar leek er uiteindelijk weinig toe te doen. Vanaf het balkon annex perstribune was de kleding nauwelijks zichtbaar, maar de grootse aankleding des te beter.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.