John de Greef

Saint Laurent recyclet rock van de straat tot snobisme

Door John de Greef - 21 januari 2013

Met een kostbare show, een indrukwekkende frontrow, een verlichte draaimolen vol geluidsboxen, een speciale soundtrack en een mix van heel veel bekende, oude kleren van de straat en van rockers op het podium, zoals ruithemd, gescheurde jeans en strakke leren broek, maakte Hedi Slimane zijn comeback als mannenmodeontwerper bij Yves Saint Laurent (YSL).

Het maakte het weekend vol mannenmodeshows en vol sneeuw in Parijs wel extra memorabel.

Het lijkt rechtvaardig: tijdens hittegolven in juni naar de korte broeken van de volgende zomermode kijken en in januari in de extreme kou genieten van de presentaties van de collecties voor mannen voor het komende kille winterseizoen.

Ondergesneeuwd

Een dik pak sneeuw, dat – uniek voor Parijs – bleef liggen en maar aangroeide, zorgde voor natte voeten en een voortdurend Adamo’s Tombe la neige in het koele hoofd, maar vormde ook een mooie omlijsting voor de overdaad aan aantrekkelijke wintermantels op alle catwalks.

Hoewel waterafstotende dikke jacks beslist functioneler en warmer zijn, zo bleek in de ondergesneeuwde praktijk.

Lucas de ‘Gevarieerde’

Ook bij Lanvin stond de klassieke wollen winterjas centraal. In slanke uitvoering met veel grote knopen opende en sloot een voorbeeldig exemplaar de show, gepresenteerd door een leger van jongens met vrijwel identiek keurig geplakt haar.

Daartussen heel veel variatie in vormen. Nauwer aansluitend of extra ruim, kort of lang, maar bijna altijd extreem soepel en elegant uitgevoerd op enkele nieuwe, technische, bewust stuggere materialen na, waarvan tops in de vorm van een ruime trui waren gesneden.

Traditionele en nieuwe vormen

Naast veel coltruien (de col stak ook boven het hemd met extreem smalle das uit) en een paar onnodige doorkijkbloezen was er opvallend veel variatie in broekvormen. Er valt te kiezen bij Lanvin, ook al maakt de collectie niet meer zo overrompelend veelzijdige indruk als enkele seizoenen geleden.

Zo hier en daar werden er herinneringen opgehaald aan de zwarte wijde Japanse mode van de jaren tachtig. Maar ‘onze’ lucas Ossendrijver, de getalenteerde Nederlandse ontwerper van de Lanvin-mannenmode, weet zijn collectie altijd voortreffelijk gevarieerd ėn typisch Lanvin te maken.

Dus naast veel zwart ook enkele zachte tinten, en naast traditionele ook nieuwe vormen, waarbij klassiek en sportief fraai waren vermengd.

Comeback van Hedi Slimane

Nooit lang nijdig blijven op instituten, want daarmee verspil je persoonlijke energie aan een onpersoonlijk lichaam. En dat is niet sexy.

Hoewel het jammer blijft dat ik tijdens de laatste vrouwenshows wel werd uitgenodigd voor de Dior-show, maar na jaren van wederzijdse trouw geen toegang had tot de Yves Saint Laurent-(YSL)-show, waar Hedi Slimane zijn premiere beleefde als vrouwenmodeontwerper.

Maar zondagavond was ik weer van harte welkom bij de Saint Laurent-mannenmodeshow. Des te leuker omdat Slimane in 1996 een geweldige start maakte bij deze YSL-divisie, waarna hij later zijn carrière uitbouwde als dė ontwerper met mondiale invloed bij Dior Homme.

Eerbetoon

De Saint Laurent-collectie (zo luidt nu de officiële naam) leek een eerbetoon aan Slimane zelf, althans aan zijn invloed op jongens in de straat en op rockpodia.

Zes jaar na zijn afscheid van de mannenmode kwam hij weer met strakke broeken, gescheurde jeans, blokruithemden, extreem lange sjaals in blokpatroon, montycoats en korte smokingjasjes met sierspijkertjes op de sjaalkragen.

Een beeld dat sterk herinnerde aan zijn invloedrijke, ultra-slanke collecties voor Dior Homme, waarvoor Karl Lagerfeld ooit vele kilo’s verloor om erin te passen.

Hooggespannen verwachtingen

Met YSL-weduwnaar Pierre Bergė, Vogue-vrouw Anna Wintour, President-vriendin Valérie Trierweiler en actrice Salma Hayek (vrouw van YSL-baas Pinault) en vele andere bekende gezichten uit mode-, muziek- en medialand op de eerste rij, de zorgvuldige enscenering, muziek op maat gemaakt en met eigenzinnige rock-modellen voldeed de Saint Laurent-show aan de hooggespannen verwachtingen. Maar het modebeeld loste daar niets van in.

Het was op een hermelijnen manteltje hier en een sierlijke cape in Keith Haring-dessin daar, een reprise van oude, deels versleten bekenden.

Schoonheid van de straatkleding

Maar ja wel, met het YSL-label, pardon Saint Laurent-merk, in de gewone ruithemden straks te koop. Dus wie weet happen de snobs toe en wordt Saint Laurent weer begerenswaardig.

Bij het uitgaan hoorde ik enkele Fransen lovend over de schoonheid van de straatkleding. En wie weet moet ik eerdaags Hedi Slimane gelijk geven en is een show vol doorsnee-grunge-ruiten, opengereten punkjeans en zwarte rockerskleding met klassieke mantels wel het design van de toekomst, Maar ik heb beslist veel beter werk van Slimane gezien en betwijfel daardoor het mogelijke succes.

Weinig rivaliteit

Ging het bij de laatste vrouwenmodepresentaties vooral om de strijd tussen de nieuw bij Dior aangestelde Raf Simons en de vers aangetreden Slimane bij YSL, bij de mannenmode is de aandacht meer verdeeld en ligt het krachtenveld anders.

Raf Simons en Hedi Slimane zijn wat mannenmode betreft nauwelijks rivalen te noemen. Beiden waren aanhangers van een ultra-slanke, eigenzinnig jonge streetwear met rockinvloed, waaraan we de skinny jeans danken.

Raf doet op eigen wijze zijn eigen mannenmodelijn en gaf met zijn show afgelopen woensdag een goede, eigentijdse staalkaart van zijn kunnen, maar het mannenmodelabel dat zijn naam draagt, is een bescheiden speler in de sector.

Hybride verklaard

De succesvolle en grote Dior Homme-lijn wordt sinds 2007 ontworpen door Raf Simons’ landgenoot Kris Van Assche. Deze Vlaming gaf deze week in Parijs twee shows. Eentje onder zijn eigen naam. Daarmee toonde hij zich dit keer minder de romanticus en meer de scherpe kleermaker.

Van Assche maakte in zijn eigen collectie zeer beschouwelijk wat ‘hybride’ in de mode betekent. Met allerlei ontwerpen die uit twee uiteenlopende kledingstukken leken te bestaan. Zoals een halve trui en een half hemd, of een sierlijk jasje doorsneden met een flink stuk gedessineerd sweatshirt.

De Dior Homme-collectie was indrukwekkend scherp belijnd, waardoor klassieke jassen en jasjes, vooral als ze hoog sloten met opstaand (priester)boord aan sobere, leger (des Heils) of kerkelijke uniformen deden denken.

Een versiering over borst en armen van een grote cirkel rond een driehoek versterkte de religieuze referentie. Toch het teken van de Eeuwige Drie-eenheid?

Jack van ballen

Ook bij Givenchy veel scherpbelijnde kleren met jarentachtig-invloed en veel intrigerende symboliek. De show werd gelopen tussen twee enorme cirkels van geurkaarsen.

De opvallend luxe uitgevoerde kleren waren versierd met pentagram-variates en zwart-witte collages die refereerden aan het sensuele fotowerk van Robert Mapplethorpe.

Daarnaast was er ook ruimte voor Amerikaanse baseball- en andere sportinspiraties die leidden tot sportief blote benen onder omgeknoopte donsjacks en baseballjacks met grove steken gehecht uit rugbyballen.

Draagbare Mondriaan

Paul Smith wist heel veel kleuren (zoals roestrood en petrolblauw), samen te voegen in zijn wintermode waarin hij ook sportieve elementen met traditionele zaken wist te mengen zonder zijn comfortabele nieuw-klassieke zone te verlaten.

Slanke broeken waren geheel doorgestikt als een matras (matelassé) zo ook een cape-achtige parka.

Veel vrolijke, zachte tinten voegde hij samen tot een trui als een draagbare Mondriaan. Andere truien kregen geraffineerd verwerkte driehoekdessins of een flinke veeg goud.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.