John de Greef

Milaan geeft les in beeldhouwen met textiel

Door John de Greef - 25 februari 2013

Flexibele sculpturen die hun schoonheid niet direct weggeven, maar wat langer bewonderend kijkwerk vergen en verdienen. Zij maakten afgelopen weekend van Milaan weer een modestad.

Het duo Dolce & Gabbana voegde daar uitzonderlijk rijk uitgevoerde Byzantijnse mozaïek aan toe op stijve en sensuele jurkjes.

Punk in de sexshop

Lang niet alle modeshows in Milaan zijn de moeite waard. Dus vergeet de verschrikkelijk ordinaire en overdreven punk- annex sekshop-kitch van de Versace-show. Er is al genoeg ellende op De Wallen.

En verban ook de show van de op zichzelf aantrekkelijke cameljassen van Max Mara die zo dik waren opeengestapeld dat de magere modellen op een te volbeladen karavaankameel leken.

Ter compensatie waren er genoeg kleren van kunstniveau die verscheidene seizoenen zullen overleven. Goed om daar naar te kijken. En te genieten.

Nog meer ruwe elegantie

De Raw Elegance-show, de Prada-presentatie die afgelopen donderdag zo goed een uitzonderlijk stemmige en sobere elegantie met alleen maar jassen, jurken en mantelpakken toonde, kreeg zaterdag in Milaan een subliem vervolg. Zowel Tomas Maier met zijn Bottega Veneta-collectie als Jil Sander met haar uitgesproken ingetogen en tegelijk complexe wintermode 13/14 volgde Prada op zoek naar sculpturale silhouetten zonder platte clichees of obligate glamour als de nieuwe powerlook voor vrouwen.

De volgende keer dat ik ‘Duits’ gebruik als synoniem voor een twijfelachtige smaak, beloof ik mijn mond met Kölnisch Wasser te spoelen. Want twee Duitsers, Tomas Maier en Jil Sander, gaven in Milaan een geweldige les in beeldhouwen met textiel.

Gelakt stro en vilt

Voor Bottega Veneta wist Tomas Maier jurkjes extra ruimtelijk te maken door terecht zo genoemde orgelpijpen van onder de heup tot aan de zoom. Schouders kregen volume door niet zo, maar met interessant/ingewikkelde constructies de stof op te blazen.

Panden van jurkjes (soms als tuniek over een broek) werden overdekt met ritmisch opgestikte bandjes van gelakt stro of prominente schilderingen in veelkleurig vilt, dat deed denken aan het werk van onze Nederlandse Claudy Jongstra.

Het aantrekkelijkste was de wijze waarop Maier zijn perfecte constructies precies iets terloops onaf en bewust handgemaakt meegaf. Naast zwart en duistere tinten durfde hij zijn bijzonder geproportioneerde ontwerpen ook in peperrood, kerrie en safraan uit te voeren. En kregen de Bottega Veneta-meisjes verrukkelijke discokrullenkapsels.

Strenge staart en kloeke hak

Bij Jil Sander ging het haar van de modelen nattig strak in een strenge staart. Maar verder was deze vroegere meesteres van het minimalisme niet zuinig met effecten. Tussen het witte platform en het witte plafond, beide versierd met bergachtige, gefragmenteerde spiegels, stapten de modellen stevig op kloeke, hoge blokhak en met flinke rechthoekige tassen aan de hand en pols.

Ze toonden gestroomlijnde en gebeeldhouwde kuitlange jassen en kuitlange rokken. Tijdloos en ook eigentijds door het ontbreken van toegevoegde decoratieve details. Als er details opvielen, waren het bijzonder geplaatste plooien en naden die de constructie verduidelijkten. Naast gladde wollen en vilten ook rullige, gedessineerde dekenstoffen voor ernstige winterjurken en bont voor delen van jassen.

Jassen kregen soms speelse korte mouwtjes. En sobere coltruien kregen een kleurig strepenspel, terwijl achter sluitingen van grijze of blauwe jaspanden af en toe een kleurige goudbruine baan in beeld kwam. Dat Jil Sander wel zin had in af en toe een nog sterker accent, bleek uit de bladgouden strepen hier en daar op ingetogen zwart.

Beelden met bont

Er is veel bont op en naast de catwalk in Milaan. Marni, van oorsprong een bonthuis, voelt zich daar zeer prettig bij, zo bleek uit de Marni-bontmodeshow zondagochtend. Het resultaat was een erg robuust sculpturale collectie met lage zomen bij Marni. Bijna alles kreeg een klein of een uitzonderlijk fors accent met bont, in de vorm van slingerende vossen om de hals, bontpelerines om de schouders en grote bontvlakken op jassen en jurken.

Daarnaast enkele leren, vilten en mohairharige jassen en brede, bijna solide grote mantelpakken die iedere taille, buste- of heupvorm fraai ontkenden.

De armen bleven soms opvallend bloot, evenals voeten in stevige sandalen of slippers. Dat paste mooi bij het zaaldecor van kale winterbomen. Een beeld dat ook dienstdeed als fotoprint op de nogal melancholische en soms zware, maar daardoor wel aantrekkelijke Winterreise-collectie van Marni.

De rondingen van Armani

Dikke sneeuwvlokken buiten, maar binnen in het eigen theater van Giorgio Armani frisse zomerkleuren voor de Emporio-collectie volgende winter. Maar ook diepe edelsteentinten voor stug verlours-neopreen waarmee Armani uitzonderlijke ruime rondingen rond het vrouwenlichaam creëerde.

Ook Armani was in de ban van het beeldhouwen met textiel met veel ruime vormen in soms opvallende materialen als wollen plisse, in bloemmotief geschoren bont, maraboeveren of donzig mohair. Armani gebruikte zelfs organza-zijde voor sculpturale jasjes en (ook korte) broeken. Maar met pothoed of tulband met siersteen op de modelhoofden en de lieflijke lentepastels zocht Armani voor zijn Emporio Armani-mode geen aansluiting bij de meer melancholische tendens in Milaan en bleef hij vooral de goed eigenwijze Armani.

Zwaar Byzantijns

Dolce & Gabbana vergaten zeker niet met extra ruime jassen, swaggers en wijde kuitlange rokken in sober grijs tweed hun ode aan de opnieuw zo geliefde New Look in ruwere vorm voor de volgende winter.

Ze vergaten ook niet hun gebruikelijke dosis zuidelijk kant dat de laatste jaren standaard tot hun show. Maar ze concentreerden zich vooral op Byzantijnse mozaïek-kunst, vooral uit het Siciliaanse Monreale en kwamen tot een indrukwekkend rijke collectie in geelgoud en schitter-effecten van tunieken, jurkjes en lange jurken. Die laatsten hadden door een mooie stijfheid heel veel weg van de Byzantijnse dracht van Theodora I.

De kleding van deze keizerin stond immers ook stijf van de glitter en de edelstenen. De roddel dat Theodora, voor ze de keizer trouwde, een ietwat ontuchtige theateract had, berust waarschijnlijk op weinig waarheid. Maar Dolce & Gabbana lieten het me graag geloven. Want het bleek een kleine stap om naast de geelgouden kleren met Byzantijnse iconen en de vele Byzantijse kruisen bengelend aan vele oren, de glitterkronen op het hoofd en de sobere elegantie een bloedrode en spetterende finale in rijkversierde lingeriejurkjes te brengen.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.