John de Greef

Nieuw onder de kunstzon: gestripte glamour door Marc Jacobs

Door John de Greef - 18 februari 2013

Donderdagochtend stond bovenaan de voorpagina van The New York Times een catwalkfoto van de show van Oscar de la Renta.

Deze tachtigjarige ontwerper heeft enkele weken de verguisde John Galliano onderdak geboden in zijn atelier en hem laten meewerken aan de nieuwe wintermodecollectie 13/14. En dat was breaking news.

Maar donderdagavond bracht de Marc Jacobs-show het enerverendste nieuws onder een enorme kunstzon: gestripte glamour.

Kleine comeback

Hoewel het merendeel van de New Yorkse labels en designers tegenwoordig gul is met uitnodigingen – en genereus met frontseats voor Elsevier – is De la Renta weinig geïnteresseerd in Europese, laat staan Nederlandse pers. Hoewel we hem enkele jaren geleden wel mochten interviewen.

Geen invitatie dus. Ik moest het doen met nieuws uit de tweede hand en reportages van anderen. Wat de mode van De la Renta betreft, is dat geheel overkomelijk, want behalve tijdloze wegdroom-prinsessenkleren (de show sloot af met twee van dergelijke versierde japonnen) is Oscar de la Renta niet bepaald de schepper van een eigentijds beeld dat je móet zien.

Verdonken kapsels

Maar ja, zo’n gedeeltelijke, kleine comeback van John Galliano – die jaren voor de fijnste modemomenten heeft gezorgd met zijn vrouwenmode van Dior en zijn eigen John Galliano-label waarmee hij man en vrouw (van het excentrieke soort) bediende – is natuurlijk wel erg spannend.

John Galliano liet zich overigens niet zien. Maar bij elke De la Renta-outfit werd gekeken of er iets typisch Galliano’esks in school. De een meende de Galliano-meesterhand te herkennen in pothoeden of cape, de ander in de dramatische oog-make-up of de verdronken kapsels of in een typische Dior-heup.

Het is te hopen dat De la Renta zoveel pers krijgt vanwege zijn warme collegiale hart, waarmee hij de verloren zoon Galliano omarmt en niet dacht zijn collectie zo een meerwaarde te geven. Want als je de beelden goed bekijkt, wringt het soms raar tussen de Galliano-dramatiek en de meer onschuldige De la Renta-Uptown Park Avenue-chic.

Camouflage in bont

Michael Kors is een onvervalste Amerikaanse ontwerper. Dol op chic en niet al te complexe kleren in kwaliteitsmaterialen. Echte praktische en vooral elegante ‘American Sportswear’ die dit keer zowaar sportiever uitpakte.

Door technisch kasjmier, dat leek op het neopreen van duikerspakken, industrieel ogende doorgestikte zijde en pailletten met een rubberlaagje. Opvallend waren signaalkleuren als helder blauw, fel oranje en New Yorkse taxi-geel.

De coherente collectie was een mix van uitersten, aldus de altijd spraakzame Kors in een persconferentie de dag voor de show. Uptown-luxe en downtown-straatflair, grunge en glamour, stedelijke chic en urban jungle. Vandaar de vele bontjassen en stola’s in camouflagepatronen.

Kors weet maat te houden en maakt zijn ontwerpen zelden ingewikkeld, zoals hij zijn mannenmode er ook prima evenwichtig kan laten uitzien en haar vrij naadloos vermengt met zijn vrouwenmode in een imposante show.

Hij gaaf naast de felle kleuren ook ruimte aan zwart en stemmig grijs. Hij besloot dat vrouwen er op feestelijke black tie-parties  feestelijk moesten uitzien, maar zich ook onbekommerd moesten kunnen bewegen. De oplossing daarvoor vond hij in zwarte, korte jurkjes met zwierige aangerimpelde stofbanen in gekleurde zijde.

Zelf mag hij ook in feestelijke stemming zijn: de Kors- aandelen stegen deze dagen alweer imposant in waarde.

Originele sculpturen

Het Proenza Schouler-ontwerpduo is geliefd om de uitzonderlijke wijze waarop het de grammatica van damesachtige mode precies zo vervreemdt en vervormt dat er een nieuwe vormentaal ontstaat die modern en nieuw, maar ook uiterst beschaafd blijft. Dus veel drukte woensdagavond in de Beekman Street, waar de show werd gelopen in een koud en haveloos pand dat de mode nog meer liet opvallen.

De twee ontwerpers achter Proenza Schouler voerden een deel van de wintercollectie in dikke mantelstof uit en maakten daarvan volumineuze jasjes en ruime rokken, opgesierd met brede rugceintuurs en grote gestoffeerde knopen op minder voor de handliggende plaatsen.

Beeldschone, verknipte couture. Vooral de tops kregen een sterke sculpturale kwaliteit.

Maar het was de bijzondere wijze waarop zeer diverse materialen werden ingezet die opviel. Bobbelig struisvogelleer en wuivende struisvogelveren, geschoren mink en leer met gelaserde confetti- en macaroni-siergaten, geweven leer, stevig kant en kettingen.

Pikbroek Lauren

Zonder meer charmant dat de 73-jarige Ralph Lauren zich voor de finale van zijn modeshow (met altijd weer die rare staande ovatie gebracht door een groot deel van het publiek, waardoor de kleine Lauren nog frêler lijkt) als een echte pikbroek in een marinewollen matrozenbroek met voorklep had gehesen.

Daarboven droeg hij een roomwitte kabeltrui. Precies de outfit die helemaal past bij het grootste deel van de collectie. Een luxe ode aan de vissers en zeevaarders van Britse Kanaaleilanden tot de Baltische Zee van weleer.

Gezien enkele huzaarjasjes en het grote aantal kozakbontmutsen en pofbroeken was de inspiratiebron vooral Russisch. Met veel gevoel voor rijkdom was de zeevaarderskledij getransformeerd tot een collectie sierlijke wollen jasjes en kasjmier kabeltruien. Al snel ging zo sportieve, maar o zo luxe trui samen met een riante lange zijden rok vol frou-frou-ruches.

Het was de opmaat naar een enorme serie avond- en feestjurken in Oscars Hollywoodglamour vermengd met veel Russisch bont. Het leek allemaal op een romantische Anna Karenina-kostuumfilm, waarvan je na afloop de noodlottige clou (nam Anna nou de trein, of nam de trein Anna?) bent vergeten, maar de sierlijke Ralph Lauren-aankleding niet.

Artistieke gaten

Normaal is de Calvin Klein Collection hekkensluiter van de New York Fashion Week (NYFW). Maar ditmaal zou dat de uitgestelde Marc Jacobs-show echt het eind bepalen. Wie dat wilde zien moest agenda en tickets omgooien. En de NYFW is al een te lange week, waarin gelukkig aan het eind wel opvallend goede collecties aan bod kwamen.

Veel bezoekers besloten huiswaarts te keren. Zelfs bij de Calvin Klein Collection was het al minder druk. Een collectie die naast subliem sober gestileerde en duidelijk doordacht geconstrueerde jurken en jassen soms dreigde door te slaan naar te complexe design-vondsten. Zoals winterse mantels met een overdaad aan vierkante gaten.

Zeker, het kan vriezen, het kan dooien – maar dergelijke speelse openingen werkten beter in jurken waarbij door de knap gemaakte gaten de huid zich aftekende. Maar, wat waren de volumineuze, artistieke ontwerpen prachtig uitgevoerd.

In pyjama

Marc Jacobs was maandagavond na zijn Marc by Marc Jacobs-show opgekomen in een geruite pyjama. Daarmee gaf hij al iets weg van zijn uitgestelde show, die nu donderdagavond werd gehouden.

Een presentatie waarbij uiterst comfortabele kleren, zoals pyjamapakken, waren overdekt met glanseffecten. Ruime jassen en jasjes, bontkragen en vosjes (als troostende en grappige knuffelbeesten) oogden ook glamourous en chic. Maar de wijze waarop de bepruikte modellen waren gekleed – of liever gestript – bracht een nieuwe kijk op glamour.

Bontjassen werden gekoesterd en geklemd alsof ze het enige kledingstuk waren dat werd gedragen. Een effect dat werd versterkt door een model dat slechts een extra hoge tailleslip in krijtstreep droeg en deels kanten handschoenen decent voor de blote borsten. Als een overvallen striptease-danseres die plots niet in de spotlights, maar in fel en vreemd daglicht stond.

Krachtig kleurloos

De Marc Jacobs-show werd gedomineerd door een enorme kunstzon van Olafur Eliasson als decor boven de pistevormige catwalk. Kunstenaar Eliasson had enkele jaren geleden met een installatie van een dergelijk louter felgeel lichtgevend hemellichaam en spiegels aan het plafond museumbezoekers in het Londense Modern Tate zover gekregen dat ze en masse op de grond gingen liggen om naar hun eigen kleurloze reflectie te kijken.

Nu werd het publiek in het kunstlicht geheel kleurloos ontvangen en eerst getrakteerd op een rondje van de modellen die wel de vorm van hun kleren toonden, maar geen kleur. Met extra zaallicht aan maakten de modellen nog een rondje om te tonen hoe de tint van hun getripte neo-glamour outfit was.

De diverse videobeelden van de show doen beseffen dat ik helaas ‘live’ een van de meest spannende onderdelen van de New York Fashion Week heb moeten missen.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.