John de Greef

Amsterdam Fashion Week kondigt creatief faillissement aan

Door John de Greef - 13 juli 2013

De openingsavond van de nationale modedagen bleek een teleurstellende ouverture. Het creatieve Amsterdamse Fashion-peil heeft nog nooit zo laag gestaan.

Veel publiek, pers, camera’s, een prima locatie, een brede catwalk, een soepele organisatie en genereuze sponsors. Zelfs het weer deed aardig mee. En er reden vrijdagavond 12 juli ook nog Volvo’s voor wie de afstand van parkeergarage naar het Westergasfabriekterrein te vermoeiend vond. Wat wil je nog meer in tijden van crisis?

Niveau ontbrak

Een week na de indrukwekkende en internationaal geprezen haute couture-show van Viktor & Rolf in Parijs was de eer aan de Amsterdam Fashion Week (AFW) om te tonen dat Nederlanders ook in onze hoofdstad weten wat modevormgeving is. Maar de hoofdzaak ontbrak pijnlijk binnen het pracht professionele kader: mode van niveau.

De AFW-openingsavond leek daardoor de aankondiging van een creatief bankroet.

Kille Bardot

De Spijkers en Spijkers-tweelingzusjes, Truus en Riet, hebben al eens eerder hun confectiecollectie SIS tijdens AFW getoond. Ze mochten dat nu met sponsor Colgate als openingsact voor de AFW weer doen.

Waar ze vorige malen met SIS nog redelijk tot goed overtuigden, bleek de collectie voor zomer 2014 nu toch wel echt schraal voor de flinke, kale catwalk. De parade op moeilijke hakken deed denken aan een prille Brigitte Bardot, per ongeluk verdwaald aan een te koud Noorzee-strand. Saint-Tropez en zwoele zomerdagen leken erg ver weg.

Doorsnee-confectie

Genoeg kleren die het kopen en dragen waard zijn: boerse off the shoulder-bloesjes met smokwerk en jurkjes in brave, bleke ruitjes, prima pakken van slanke broek met dito jasje en rechte en ruime jaren vijftig-jassen. Niet onaardige raffia-achtige materialen of bloemdessins. Maar ook vlak breiwerk, fletse tinten en doorsnee-confectie.

De betovering van nieuw of verrassend design ontbrak. En de enkele romantische doorkijkrokken- en jurken gedragen over fifties bikini’s tegen het eind konden de verloren spanning niet meer verhogen.

De vorm van een grote show bleek te ambitieus voor de inhoud die nu extra mager over kwam. En dat ligt niet aan het ontwerptalent van de tweeling.

Klerenherrie

Dat goede, artistieke bedoelingen uiteindelijk uitpakken als een pretentieuze presentatie met te veel klerenherrie en weinig zicht op kleren, werd bewezen door de Amfi-studenten met hun groepsproject Individuals. Sneu voor de studenten die, zo te zien onder strenge begeleiding, zich collectief in slechts witte kleren met rode vlekken mochten uiten.

Er was hard gewerkt, maar duidelijk te weinig controle over de geforceerde performance als presentatievorm waardoor ook de goede kleren, getoond achter dwanghekken, niet uit de verf kwamen. Het modebeeld werd bruut overstemd door het geluid.

Vermoorde Pino

Dat kinderachtige kitsch hilarisch gekwadrateerd niet meer wordt dan veel te veel wansmaak en dat er in een modeshow toch ook echt een gevoel voor relevante mode en spannende contrasten moet zitten, was niet bekend bij de hoofdact van de AFW-avond, MaryMe-JimmyPaul. En dus ook niet bij de AFW-progamering.

Sponsor Vodafone was door het vrijwel onbekende modemerk leuk verwerkt in de show met een oproep om direct je voor- of afkeur kenbaar te maken via je mobiel. Daarnaast te veel geforceerde vrolijkheid die pijnlijk doodsloeg, omdat er nergens sprake was van spannende actualiteit. Of enige authenticiteit.

Het leek op een slap aftreksel van voorbije trends uit met name Japan: hysterische Pippi Langkous-meisjes op de catwalk die zo te zien Sesamstraatheld Pino vreselijk om zeep hebben geholpen om bolle en best grappige verenjasjes in feestslingerkleuren te kunnen dragen. Energiek en een beetje vermakelijk, maar verdient zoiets nu de AFW-openingsavond?

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.