John de Greef

Dansende franje en vrouwen als mooie mannen

Door John de Greef - 16 juli 2013

Claes Iversen en Francisco van Benthum spoelden met hun shows de kater van de openingsavond van de Amsterdam Fashion Week goed weg. Iversen deed het met veel sierlijke couture, Van Benthum bleek verrassend stoer.

De imposante, afgedankte gashouder op het Amsterdamse Westergas-terrein is een geweldige locatie voor grootste events. Voor veel modeshows is de enorme cilinder een maatje (soms meerdere maten) te groot. Juist van Claes Iversen, gewend om couture perfect passend per klant te maken, zou je verwachten dat hij daar met zijn modeshows goed rekening mee zou houden. Het begin van zijn presentatie, zaterdagavond in de oude gashouder, bracht daar twijfel over.

Vakkundige flair

Witte jurkjes verdronken in de brede zee van catwalkruimte. En zo geïsoleerd onder het felle kunstlicht waren zijn linnen pakjes voor zomer 2014 wel moedig (linnen is een moeilijk, snel kreukend materiaal dat een Mediterrane zon nodig heeft) maar niet overtuigend. Maar dat matige begin, werd ruimschoots goed gemaakt door de bijzonder sierlijke jurken die Claes Iversen liet volgen. Ontwerpen waarvan de speelsheid met gemak de grote catwalk aan kon.

Met veel dansende franje en prachtig kralenwerk en een mix van diverse materialen die elkaar spannend bij de schoot en taille ontmoeten als een textiel beeldhouwwerkje van diverse lapjes in diverse lengtes, creëerde Iversen ‘en passant’ een bijzonder origineel beeld. En behalve de oorspronkelijkheid viel bij de feestelijke creaties vooral de vakkundige flair op waarmee de zwierige franje was verwerkt.

Geen meisjes

Francisco van Benthum speelt als mannenmodeontwerper al langer met een wat vrouwelijke kijk op mannenkleren en een voorliefde voor verfijnde detaillering. Zonder zijn eigen handschrift te verloochenen wist hij dit maal een veel stoerdere kijk op traditionele mannenkleren te geven, zonder zich te verliezen in alledaagse confectie. Hij liet maandagavond zien dat hij voor zomer 2014 voortreffelijk sportief en klassiek wist te vermengen tot een vrij volwassen, masculien en internationaal modebeeld.

En zijn drang tot veel detaillering wist hij dit maal prima in balans te houden door hier een daar een apart accent op de rug van een jasje, of door een extra smal riempje dat ruime bandplooibroeken functioneel bijeen hield.

Van Benthum’s geliefde spel met mannelijk /vrouwelijk kwam nu naar voren door dat hij ook een paar jongensachtige vrouwen in de mannenkleren stak. Het leverde absoluut geen travestie op. Zijn sobere, traditionele maar toch net wat afwijkende collectie maakte zijn androgene vrouwen extra aantrekkelijk als mooie mannen. Maar hetzelfde kledingtype maakte van de jonge modelmannen beslist geen kinderachtige meisjes. Een geslaagde presentatie!

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.