John de Greef

Spookhuis of gekkenhuis? Nee, het is de Thom Browne-show!

Door John de Greef - 11 september 2013

Niet dat alle modeshows in New York extra licht verteerbare kost opleveren, maar meestal is er weinig fantasie of kennis nodig om de doorgaans aangenaam kleurige collecties in deze stad voor zomer 2014 te interpreteren. Maar niet de bizar waanzinnige Thom Browne-presentatie. Dat was heavy stuff!

De tweede helft van de New York Fashion Week begon zonnig en werd zelfs echt warm. Zowel buiten als binnen bij de shows. Helemaal niet zo gek dat Tommy Hilfiger voor zijn presentatie een Panorama Mesdag-moderne-stijl nabouwde met vrachtwagens duinzand, wat helmgras en veel blauw om zee en hemel na te bootsen.

Over de grijshouten boardwalk gingen alleen maar vrouwen, want Hilfiger bracht dit seizoen bewust geen mannen op de catwalk. Eigenaardig, want mannen vormen het merendeel van zijn klanten. En Hilfiger was juist zo goed op weg met zijn separate mannenmodeshows. En een paar gespierde surfdudes hadden overigens als contrast niet misstaan tussen de bijzonder kleurige vrouwencollectie vol scuba-, surf- en basketbal-inspiratie.

Decolleté

Sterke kleuren en contrasten, brede biezen, cijfers en letters, hier en daar wat hibiscus, dė surfbloem, vormden samen een eigentijds en uitermate sportief en soms sensueel beeld voor de Hilfiger-meisjes. Een enkel fris tennisplooirokje knipoogde nog ondeugend naar de typische brave preppy-stijl van Tommy Hilfiger. Maar ver geopende en omgeslagen taillebanden toonden met een breed V-vormig decolleté veel onderbuik en maakten het beslist nog uitbundiger dan doorgaans.

Ongepast, maar tijdens de Donna Karan-show vol ranke sari- en sarong-interpretaties in dof blauw en warm bruin schoot opeens de verrukkelijke quote van de mollige Miss Piggy door het hoofd: ‘Mooie hoed, schat. Maar als ie afwaait, ren er niet achteraan!’

De tas van Donna

Donna Karan had namelijk enkele van haar modellen bekroond met een bruine leren hoed, die zo te zien veel tegenslagen en vervormingen kende. Terwijl het lineaalrecht gestreken, gladde haar van alle modellen juist een interessant contrast opleverde met de zwierige, merendeels schuin verwerkte lappen die langs de heupen gleden.

Die leren frommelhoeden, maar ook enkele kreukelige, korte leren jasjes deden afbreuk aan de goede intenties van Donna Karan om Indiase folklore en handwerk zo te verwesteren, dat het elegante, grenzeloze en gestileerde mode moest opleveren.Het best geslaagd waren folkloristische, geometrische stoffen verwerkt tot volumineuze jassen en volle, korte rokken.

En ook zeker de vaal blauwe of gebrand bruine jurken van soepel om het lijf vallende stoffen deden nog maar vaag aan originele sarong of sari denken, maar wel aan het beste gestroomlijnde werk van Karan. Gelukkig waren er daar veel van.

Donna Karan-zelf bedankte voor het applaus met een grote gedessineerde sjaal(dė inspiratiebron voor de collectie)over haar jas en met een forse tas aan de hand, alsof ze van plan was om direct te shoppen na de show.

Totale gekte

Actrice Helena Bonham Carter in haar meest hysterische rol. Met geëlektrificeerd haar, ijselijk wit gezicht en ontplofte make-up. Daar leken de Thom Browne-modellen werkelijk waanzinnig veel op. Tussen de witte isoleercelwanden van een galerie met witte, opgehangen levensgrote poppen en hier en daar een los wit ledemaat (voor kenners erg Martin Margiela) moesten we bijna een uur wachten voor de show begon.

Ter afleiding was er een geestdodend pling-plong speeldoosgeluid, dat tijdens de show werd overstemd door idioot gegiechel, krassende kraaien en eigenaardige kippevelkoorzang. Enkele modellen deelden onbetrouwbare pil-achtige snoepjes uit. Ook zonder die te slikken was de trage show een lange, vreemde hallucinatie.

Met creaties die zowel aan de experimenten van Iris van Herpen (nou ja, eerder een Iris van Herpen-nachtmerrie) en aan de romantiek van Alexander McQueen deden denken als ook aan een Victoriaanse verkleedpartij vol operette-effecten met overdadig kantwerk, korsetten, dwangbuizen, feestslingers en gesmolten gummi. Daar konden ook nog wat pitrieten rokken bij en rubberen handschoenen met opplaknagels.

Vreselijk? Nee, hoewel de overdreven aanpak van Thom Browne-shows meestal irriteert door gebrek aan enigszins normale kleren (die hij wel maakte voor Michelle Obama bij de inauguratie van haar presidentsman begin dit jaar) werkte deze totale idiotie juist fascinerend. Goed gek!

Stijlvast sexy

Diesel Black Gold varieert tussen soms iets strakkere en vaker wat meer losbandige opvattingen. Voor zomer 2014 sloeg de wijzer, ondanks enkele lieve, brave bloesjes en frisse damestasjes, toch weer sterker dan bij de vorige collectie duidelijk richting sexy. En vooral Italiaans sexy, dus nogal extrovert, bijna rinkelend sensueel. Dat maakt deze design-lijn van jeansgigant Diesel, minder interessant als avantgardistisch label, maar commercieel misschien aantrekkelijker.

Met bleke pastels, met veel bloot been, soms onder micro-hotpants, vaker onder korte jurkjes, met een Versace’aanse overdaad aan zilveren munten en sierspijkers op textiel of zwart en wit leer, met de overbekende corsetjes, veters en nestels en tal van lingerie-interpretaties toonde de onlangs tot creative director van alle Black Gold-uitingen benoemde Andres Melbostad zich beslist geen vernieuwer.

Maar, evenals de vele getormenteerde jeans-variaties in de collectie, was het geheel misschien wel juist wat echt hoort bij een wat duurdere lijn van een zich bewust jong positionerend denim-label. Maar meer volwassen onderscheid met de Diesel-denim core business zou zo grote show, nota bene in Grand Central Station meer rechtvaardigen.

Raffinement in eenvoud

Heb ik favoriete ontwerpers in New York? Jazeker. En een daarvan is zonder twijfel Narciso Rodriguez. De geuren voor vrouw en man van deze ontwerper zijn al een genot, maar zijn beschaafde, maar o zo geraffineerd geconstrueerde ontwerpen exclusief voor vrouwen zijn helemaal een feestje voor oog en modegevoel.

Rodriguez is een constructivist die ingewikkelde textiele bouwsels er ogenschijnlijk erg eenvoudig uit kan laten zien.

Een minimaal rokje in meerdere lagen, als de blaadjes van een bloem over en naast elkaar gevouwen. Jurkjes met heel veel dwarse naden en diverse stoffen die toch vooral overtuigen door een stralende eenvoud. Samen met wat doorkijk-elementen en sterke zwart/wit-effecten, beide modieuze aspecten voor voorjaar ’14, was de Rodriguez-collectie het manmoedige bewijs dat sommige goede ontwerpers het beste geheel trouw aan hun eigen stijl kunnen voort werken.

Platte G-star-brillen

Niet dat het Nederlandse jeansmerk G-star door zijn grote internationale expansie nu uit zijn veel gekopieerde broek is geknapt, maar onderweg is het label wel wat minder persoonlijk geworden.

New York was ooit de modieuze thuishaven waar G-star met terechte trots en enthousiasme vooral ook aan Nederlanders toonde hoe innig mode en het merk vervlochten waren. De New Yorkse shows stopte abrupt twee jaar geleden.

Nu kwam G-star weer eens naar New York om zijn nieuwe brillen-collectie te tonen. Toegang daartoe bleek een hinderloop van wachten en security overtuigen dat je toch echt was uitgenodigd. En de brillen, erg leuke, nieuwe uitvoeringen van ouderwets platte glazen en monturen uit de tijd dat gebogen exemplaren nog niet bestonden, leken het te verliezen van wel erg veel drukte en party.

Was G-star’s stoere slogan niet ooit: just the product? Maar de bril-collectie, te koop in november, is beslist uitnodigend.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.