John de Greef

Chanel verdwaalt in supermarkt, Hermès hervindt zich

Door John de Greef - 06 maart 2014

Een geweldig amusante show in een meer dan levensechte Chanel Hypermarché drukte de deels zeer uitgelaten Chanel-ontwerpen bijna naar de achtergrond. Maar Karl Lagerfeld wist met opvallende, soms wat ondeugende voorzetten de aandacht ook zeker op de mode te vestigen.

Het in modekringen veel besproken Louis Vuitton-debuut van ontwerper Nicolas Ghesquière draaide juist om weinig show en veel aandacht voor de jeugdige, slanke en korte kleren in de kenmerkende, architecturale, maar nu ook wat vereenvoudigde, ‘extra-light’ Ghesquière-stijl.

Bij Hermès is ontwerper Christophe Lemaire nu definitief op het juiste spoor met een ingetogen maar zeer luxe beeld met de mooiste, vrouwelijke interpretatie van klassieke mannenkleding. Wat dacht mevrouw van een ‘herenpak’ in geschoren lam?

Karl achter karretje

Een boodschappenmandje helemaal opgetuigd als de hengsels van een kostbare Chaneltas. Creatieve duizendpoot Karl Lagerfeld die bij de finale van zijn Chanelshow voor de fotografen een tikje onwennig (wanneer deed Karl nog zelf boodschappen?) even een winkelwagentje voortduwt. Bonte reclameborden (nu 30% of meer duurder! Want het is wel Chanel) en stellingen vol met levensmiddelen en huishoudelijke zaken allemaal ‘verChaneliseerd’.

De extra vroeg bij de show in het Grans Palais gearriveerde bezoekers raakten niet uit gefotografeerd. Alsof ze echt in zo heerlijke Franse supermarkt rondliepen waar in plaats van de A-merken alleen het Chanel-huismerk te koop is.

Van Jambon Cambon, vernoemd naar de straat die beroemd werd door de Chanelwinkels, tot koffiefilters doorgestikt als de iconische Chanel 55-tas. Of papieren zakdoeken getiteld ‘le Chagrin de Gabrielle‘, verdriet vernoemd naar de officiële voornaam van Coco Chanel. Alles refereerde aan de Chanel-historie waarvan menig schoolmeisje nu meer weet dan van Napoleon of de Middeleeuwen.

De Chanel-show was een verrukkelijk shoppingtheater in een meer dan werkelijk decor. Personeel droeg grijze stofjassen, publiek zat op witte kartonnen dozen. Alle spullen in het schap, zullen later als etalagemateriaal in Chanel-winkels dienst doen. Minus wat nu al werd gegapt, want ja zelfs zo verpakking van eenvoudige pasta is toch wel een echte Chanel-verpakking. Dus een meeneem-souvenir!

Je zou bijna vergeten dat het de bedoeling was om ook iets van de modeboodschap van Chanel mee te nemen, de verpakking van de vrouw. Zoveel aandacht kreeg de gigantische supermarktsetting voor een show.

De mode was een jonge, maar vooral veelzijdige kijk op de Chanel-vrouw voor komend najaar.

Met platte sneakers, strakke legging-achtige broeken en bolle schouders in enkellange en ultrakorte tweedjasjes. Naast veel roze-varianten ook een flinke dosis zwart en grijs in de zeer gevarieerde collectie waarbij de overheersende stemming altijd speels bleef. Tot aan bewuste gaten in de kleren en blote navels toe.

Licht op Vuitton

Op iedere stoel aan de fris getinte, lange Louis Vuitton-labyrint-catwalk (met het voordeel dat iedereen bovenop de kleren zat) lag een vriendelijk briefje van Nicolas Ghesquière,  de talentvolle ontwerper die akelig vertrok bij Balenciaga en nu eindelijk weer aan de slag ging bij Louis Vuitton. Daarin dankte hij sportief zijn voorganger Marc Jacobs.

Dat Ghesquière een geheel andere kijk op Louis Vuitton heeft dan Jacobs, werd duidelijk door het accent dat op de ontwerpen-zelf lag. Geen afleidend decor, geen opvallende showelementen en in tegenstelling tot de laatste geheel zwarte en erg duistere Louis Vuitton/Marc Jacobs-show viel er nu helder daglicht door de geopende luiken op de mode.

Het nieuwe Louis Vuitton-silhouet is kort en slank (bijna krap in deze tijd dat iedereen voor extra ruimte in de kleren kiest). Een beetje late jaren zestigmini, maar dan eigentijds ingevuld met architecturale effecten die Ghesquière ook al graag bij zijn vorige werkgever, modehuis Balenciaga, liet zien. Zoals heftige dessins en geraffineerde ronde lijnen en onverwachte materiaalcontrasten als glansleer met kleurig tweed. Alles bijeen, ondanks de sixties-referentie was het geheel meer toekomstgericht dan nostalgisch. En naast de vele jurkjes waren er ook enkele strakke broeken.

En ondanks de wat kleine maatvoering van de mode(het zijn geen kleren voor wie wat groter is en ik ben bang dat ze ook lang niet allemaal voor alle leeftijden zijn bedoeld) wel een prima debuut, dat in vervolg-shows ongetwijfeld sterker en nog gevarieerder zal worden uitgewerkt. We zien het graag over een halfjaar. En dan ook graag weer van zo dichtbij.

Terug naar ingetogen luxe

Hermès is weer optimaal Hermès. Dat wil zeggen: superluxe, maar ingetogen. Leeftijdsloos en ook tijdloos nou ja, dat moet met modekleren altijd wel met meer dan een flinke korrel zout genomen worden).

In ieder geval knipoogde de ontwerper van de Hermès-vrouwenmode, Christophe Lemaire, beslist niet meer zo geforceerd naar de jaren tachtig van Anne-Marie Beretta zoals vanaf zijn debuut in 2010 tot het vorige winterseizoen.De ruime, soms zelfs wijde vormen, deels afgeleid van de klassieke mannenjas en het mannenpak, lieten de materialen spreken.

En wat voor materialen: leer (ook kroko) en bont van de zachtste en soepelste (en kostbaarste) soorten en ruwe en gladde zijde, soms bedrukt als de fameuze Hermès-sjaal. De keuze voor vooral neutrale kleuren, van ivoor tot zwart met bruin en groen is beslist realistisch, maar iets meer lef met een uitgesproken fel accent had niet misstaan.

Talent aan boord

Tussen de grootscheepse presentaties van de bovenste drie modehuizen, alle met de kracht en de omvang van oceaanstomers, waren er ook nog kleinere shows van modemerken zonder giga-budgetten, maar wel met ongekend talent aan boord.

Zo gaf de Belgische Véronique Branquinho, die na enkele jaren van afwezigheid op de Parijse modeweek weer deel uitmaakt van het showprogramma, haar eigen, geslaagde visie op winter 2014/15. Met ingetogen schooluniform-variaties in blauw/groene ruit. Diezelfde ruit (blackwatch)voerde ze ook uit in glanzend en in geplisseerd materiaal. Een subtiele vorm van surrealisme.

Zo wist ze ook veelkleurig breiwerk te combineren met glitterstof in hetzelfde jacquardpatroon. Met raffinement en een fijnzinnig gevoel voor speelse, maar nooit theatrale effecten bouwde Branquinho een bijzonder interessante, evenwichtige en draagbare collectie op.

Daarbij steunde ze niet langer op de gemaakte saaiheid en het bewust promoten van nou niet bepaald de mooiste, soms zelfs lelijke dessins en kleurcombinaties uit de jaren tachtig, die haar werk vroeger zo vaak kenmerkten.

Ze durfde nu zelfs een serie felrode montycoats te tonen. Het zal niet meevallen weer een heel huis met  haar naam te bouwen, maar de ontwerpster verdient het wel. Of anders een oud modehuis dat nieuw elan en bewezen talent zoekt?

Favoriet getweet

Hoe geliefd de naam Veronique Branquinho wereldwijd is, merkte ik aan de wijze waarop wat tweets met foto, gemaakt tijdens haar show, vele malen werden geretweet. Maar, dat werd overtroffen door de vele retweets en favorietverklaringen, die ik uren lang op mijn Blackberry voorbij zag gaan, naar aanleiding van enkele twitters over Iris van Herpen.

Ook in Aziatische karakters en zelfs in Hindi-schrift werden de tweet-pictures als favoriet gewaardeerd en doorgestuurd. Nu zaten daar ook wat bijzondere beelden bij van modellen die tussen twee lagen doorzichtig plastic in een ongevaarlijk vacuüm (er was zuurstoftoevoer) zweefden.

Ik had dat mens-in-vacuüm al eens eerder gezien op een design-expo in Eindhoven-Strijp. Andere bezoekers raakten zo geobsedeerd door deze strakgetrokken modellen hangend in foetus- houding dat het kijken naar de collectie erbij inschoot.

Een collectie die duidelijk liet zien dat Iris van Herpen een fascinerende zoektocht voert om haar hoogst unieke couture te vertalen naar confectie. Dat blijft ‘a Work in Progress’. Ze deed het nu met veel hardglanzende en iriserende materialen gegoten  in de vorm van tuniek-korte en lange jurken.

En met enkele meer gedetailleerde ontwerpen waarbij met siliconen en 3D-sierelementen meer aansluiting bij haar couture werd gezocht. En met futuristische schoenen in samenwerking met United Nude, die dit maal in de hoogst fascinerende vorm van een soort ‘bladerunners’ uitvielen.

Zoeken, zal de komende tijd, het werkwoord zijn dat hoort bij het vinden van de juiste presentatievorm en de juiste de vertaling naar confectie van het bijzondere werk van Iris van Herpen. Maar zelfs dat zoeken levert een opmerkelijke bijdrage aan de mode.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.