John de Greef

Museum Arnhem pakt de draad weer op met textiel

Door John de Greef - 17 maart 2014

Textiele werkvormen. Het begrip klinkt als een echo uit de jaren tachtig, maar Museum Arnhem bewijst met de tentoonstelling Threads, Textiel in Kunst & Vormgeving, dat textiele werkvormen hun plaats (weer) verdienen binnen het museale aanbod. Textiel toont persoonlijkheid.

Arnhem én textiel. Dat onderwerp heeft beslist nog wat losse draadjes. Dus eerst dat maar eens netjes afwerken. Inderdaad Arnhem profileerde zich als modestad  met een aanvankelijk succesvolle biënnale. Maar de vijfde editie, Moba13 onder creatieve leiding van trendvorser Lidewij Edelkoort, werd een fiasco.

Te weinig bezoekers en een groot, ongedekt gat in de financiën. De verantwoordelijke wethouder is nu opgestapt. En na de gemeenteraadsverkiezingen wordt gekeken of het nieuwe bestuur van de stad nog wel mode-ambities heeft.

Zwarte Pieten en nakaarten leveren meestal weinig op. Maar als ik een ‘zere plek‘ mag aanwijzen is het vooral de ongeïnteresseerde, ongastvrije en beslist hautaine houding van de organisatie. Als je de pers al niet met enig enthousiasme weet te ontvangen, hoe wil je dan later tienduizenden bezoekers verleiden tot betalen van entreegeld?

‘Zinderend’

Kijk, en dat doen ze bij Museum Arnhem (voorheen Museum voor Moderne Kunst Arnhem en daarvoor het Gemeentemuseum Arnhem) dus wel goed met een actieve publiciteitsdienst. En een hartelijk welkom tijdens een preview. Het enthousiasme pakt zelfs iets te heftig uit in het persbericht waarin de tentoonstelling Threads (tot en met 17 augustus) in de eerste regel ‘Zinderend’ wordt genoemd. Boeiend is de expo zeker. Maar zo totaal meeslepend?

Het genieten van Threads vraagt nogal wat aandacht van de bezoeker. Veel van de textiele objecten vertellen verhalen die je past goed begrijpt als je meer van de achtergrond weet. Van kunstenaar en zijn/haar kunstobject. Vooral omdat veel van de getoonde kunst een nogal exotische oorsprong kent van Pakistan tot Zuid-Afrika. Dus eerst lezen, dan kijken.

Europees blauw

Neem de blauwe lappen-installatie van Remco Torenbosch, getiteld Europees Blauw. De diverse, net iets verschillend blauwgetinte doeken brengen weinig beroering. Tenzij je ze opvat als een stevig stukje Brussel-kritiek. Het gecodeerde standaard Europees blauw wordt namelijk in ieder land van de unie (met vaak kwijnende lokalen textielindustrie) toch net iets anders geïnterpreteerd. Dus ieder land produceert zijn eigen tint Europees blauw.

Hoewel de schoonheid van de grote kasjmir sjaal van Aisha Kalid waarbij het gouden dessin wordt gevormd door duizenden spelden die aan de achterzijde een fascinerend prikkelend patroon opleveren, ook gewoon te genieten valt zonder de associatie met het territoriale conflict in Kasjmir.

Persoonlijk steekje

Curator van Threads, Mirjam Westen, heeft duidelijke keuzes gemaakt met een sterk accent op sociale, grenzeloze thema’s gekoppeld aan textiel. En dat vraagt wat extra attentie. Een investering die zich terugbetaalt.

Wie aan het eind van de expo komt, mag bovendien  zoals dat hoort bij textiel nog even ‘tactiel’, dus tast/voelbaar aan de slag. Met draad en naald en wat vaardigheid mag iedereen mee borduren aan een groot stramien, gespannen op een getouw, bedacht door Floor Nijdeken.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.