John de Greef

Herinnert u zich de jaren zeventig? Modeontwerpers in Milaan wel!

Door John de Greef - 19 september 2014

Mode-redacteur John de Greef blogt vanuit Milaan, waar verschillende merken hun voorjaarscollectie voor 2015 presenteren.

De jaren zeventig zijn, wat veel ontwerpers in Milaan betreft, weer hevig in de mode. Zelfs de gelukkig zeer eigengereide Miuccia Prada knipoogde naar de mode van veertig jaar geleden, maar zij maakte van de presentatie van haar voorjaarscollectie 2015 geen seventies show.

Wel kleurde zij met een bijzonder gevoel voor romantiek een beetje buiten de keurige lijnen op haar ontwerpen.

Allegaartje

Tom Ford, de Amerikaan die het Italiaanse en comateuze Gucci ooit op stormachtige wijze weer vlammend hot en sexy maakte, toonde begin deze week in Londen zijn nieuwe zomercollectie.

Hij greep terug op zijn grote succes bij Gucci in de jaren negentig. Maar nu met nog meer door- en inkijk, vooral op blote borsten achter transparante voile die hier en daar een beetje verscholen gingen achter mini-pizza’s van fonkelstenen. Grappig, maar ook zeer gedateerd.

Voor de nieuwste Gucci-show woensdagmiddag was het hele modecircus aan pers en inkopers van Londen naar Milaan getrokken. De huidige Gucci-ontwerper, Frida Giannini, keek ook terug in de tijd en strooide ook met glitter.

Maar zij koos de Gucci-gloriejaren, de tijd toen de moderne jaren zestig overliepen in de rommelige en nostalgische jaren zeventig. Met smalle schouders in safari- of Sgt. Pepperjasjes en ook blote diepe armsgaten – de zogenaamde halterlijn van nek in directe richting naar deels blote rug.

Naast hippie-achtig bont (inderdaad voor de zomer) ook veel woeste sjaaldessins en leer met grof kant of allerlei siergaten, zogeheten ajour. Plus kimono-vormen en Aziatsche kamerjas- of Aziatische kitsch-dessins. En daarbij ook nog vale jeans, soms in de vorm van een ruim uitlopende kuitbroek. Overigens erg leuke jeans.

Beslist prettige kleren en samen een fijn allegaartje met veel retro en oude Gucci-elementen zoals rood-groene banden aan tassen. Maar soms zag je de goedkope kopieën van Zara en H&M er al in zitten. Of dat het luxe Gucci-merk extra aantrekkelijk maakt, is de vraag.

Lucy schreeuwt op Fay

Het Peanuts-stripfiguurtje dat figureerde op de Fay-collectie was het schrik aanjagende en vaak lelijk schreeuwende meisje Lucy. Maar Fay had meer in huis: een uitgesproken sportieve stijl in bleek roze met veel stevige strepen en biezen met herhaalde teksten als ‘Fay Time’.

Op sommige kleren ook nog een overdaad van opgestikte zakken met ritsen en elementen uit de bokssport.

Genoeg aspecten om tamelijk kitscherig uit te pakken. Maar Fay hield het licht en speels. Fay zal zeker een succes zijn op rijke Aziatische markten, maar is ook aantrekkelijk voor meisjes van alle leeftijden in de Oude Wereld.

Moderne dames

In het begeleidende persbericht van Max Mara werd expliciet het jaar 1971 uit eigen Max Mara-archief als referentiepunt genoemd. De nieuwe mode was een vrij eigentijdse versie van de jaren zeventig.

Met veel bloemvlekdessins allover – van opgeslagen flaphoed tot te korte, ruime broek. Met sluike, lange rokken, glitter en nogal keurige, maar ook gelukkig wat speelse strikblouses. Allemaal geschikt voor moderne dames, want dat is duidelijk de Max Mara-doelgroep, ondanks de oude referenties.

Korenbloemblauw

Giorgio Armani had slechts in zijn eigen archieven hoeven te duiken om zijn revolutionaire beige-gekleurde jaren zeventig (tegen 1980 aan) te herleven. Maar binnen zijn vrij vaste stijl ontwierp hij een pittige casual/chique Emporio Armani-collectie met nouveautés.

Daarin veel blauw en veel expliciet korenbloemblauw, en glimmend blauwe metallic-accenten, ook boven jurkjes en onder rokken en broeken uitpiepend. De oude maestro (80) gaf een jong visitekaartje af zonder gekke hoedjes, maar wel met idioot diepe decolletés, opvallende halslijnen en modellen die als bijna identieke tweeling of als frivole drieling de catwalk werden opgestuurd.

Boordevolle Fendi-show

Fendi’s grote gangmaker is creatief-leider Karl Lagerfeld, die weliswaar eeuwig modern wil zijn, maar inmiddels ouder is dan Armani.
De modernist Lagerfeld had zich geïnspireerd op de intense De Chirico-schilderijen en architectuur (vooral aquaduct-bogen) en zo te zien op honderden andere zaken. Gevolg: de Fendi-collectie borrelde, nee liep over van ideeën en suggesties.

Grafische bloemen en spuitbusspray-banen vielen op maar waren ook nog eens in talloze repen versneden. Suède kleren, minimale hotpants onder maximale doorkijkrokken, Flintstone-jurkjes, paardrijbroeken, talloze ruches en nog een fijn uitgesneden leren corsage achter in het haar.

Het was modepannetje Boordevol, maar wel vol leuke voorzetten. Maar iets minder is wel wat duidelijker.

Jonge Cavalli

Cavalli wil zijn modehuis verkopen. Maar niets daarvan werd verraden door zijn jongere Just Cavalli-collectie. De show toonde levenslust en een potpourri aan dessins en effecten. Damesachtig door veel sjaaldessins uit de archieven van de jaren zeventig, chanelleske motorjasjes en gouden leerapplicaties, maar als geheel heerlijk jong voor alle leeftijden.

In tijden niet zo’n aantrekkelijke Just Cavalli gezien vooral door de levendige dessin-overdaad.

Positief dwars

Een weelderig gedessineerde, glimmende en grote rok ging onder een simpele sweatshirttop. Of een rijkelijk gedecoreerd jasje ging boven een eenvoudig sportbroekje. Een flinke dosis veren of volumineuze rozetten van plissé werden gecombineerd met simpele sportswear.

De Dsquared-show draaide om speelse en dwars gekozen en vooral duidelijke contrasten. Ditmaal zonder toneelstukjes op gimmicks, behalve dikke, zwarte monturen op ieders neus. Een show vol positieve kracht en nauwelijks opvallende nostalgie.

Misschien was de heimwee vermomd als enkele destroyed jeans. Maar Dsquared bewees zichzelf met deze heerlijke, eerlijke presentatie. Geen wegdroomkleren of ongekende vormen, maar een beslist krachtig en leuk beeld.

Romantisch

Een paar ton lila gekleurd zand vormde duinen in de forse showruimte van Prada. Waarom? Geen idee. Bij de mannenmodeshow enkele maanden geleden was er een rechte slotgracht rond de catwalk en veel grafische ontwerpen en jeans erop.

De jeans ontbrak nu, jammer genoeg, maar de opening van de Prada-show toonde veel zwarte ontwerpen in stevige grafische opvattingen met allerlei contraststiksels en biezen. Het leek op de sobere mannenmode voor zomer 2015.

Maar Prada kleurde al snel buiten die strenge lijntjes voor haar vrouwen met een romantisch patchwork aan rijke stoffen en kleuren. Met allerlei bewuste rafels, met biezen van gebloemde stof, met glitter, met victoriaanse boordjes, met nostalgische wijde mantels met driekwartmouwen en met cognackleurig leer, sportieve pantykousjes op hoge kurken schoenzolen en allerlei opvallende accenten.

Af en toe sterk jaren zeventig georiënteerd, maar ook heerlijk eigenwijs Prada, met haar geheel eigen gevoel voor esthetiek. Aanvankelijk even wennen, zo niet schrikken, maar al snel schikken en genieten.

Blijft de vraag waarom zo veel ontwerpers wederom in de rommelige jaren zeventig duiken. Op zichzelf al jaren vol weemoed, verlangen naar en herhaling van verre tijden daarvoor. Zijn we nu zo onzeker?

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.