John de Greef

Dior-vrouw hangt verrassend modern de beest uit

Door John de Greef - 07 maart 2015

John de Greef levert na New York en Milaan nu vanuit Parijs verslag van de vrouwenmodecollecties voor winter 2015/16. Daar zag hij veel variatie. Zoals een wilde beestenboel in het enorme roze Dior-modeshow complex waarbij allerlei dierenelementen op verrassend eigentijdse wijze toegepast werden door ontwerper Raf Simons.

Bij het jubilerende Lanvin beleefde hij de diepe duik van ontwerper Alber Elbaz met veel opvallende effect in zijn Marokkaanse jeugd. En hij zag Rick Owens voor goud én zilver gaan met een woest gedrapeerde collectie.

Rick Owens

De showuitnodiging, een forse kaart met over de gehele lengte lang bruin haar als een aangenaaide reuze extension, gaf te denken. Vooral na de Rick Owens-mannenshow begin dit jaar waarbij mij vanaf de eerste rij een onbeschaamde en gedwongen blik op blote (en nogal sneue) piemels onder zomen en door niet te missen kijkgaten was gegund. Overigens was dat Owens bewuste ode aan ware klassieke beelden, zei hij later.

Afgezien van los gegooid haar bij de vrouwenshow nu, soms bij gezichten die op fascinerende wijze geheel met bladgoud of zilver waren overdekt, heb ik de link tussen invite en show nog niet kunnen leggen.

Maakt niet uit, want de show was een geweldig getuigenis van Owens talent. Vierkanten prominent op de buik in en van hetzelfde materiaal dat verder met een wervelwind-techniek rond, over en achter het lichaam was verwerkt. Uitermate 3D, zoals alle dekenachtige draperieën. Sommige daarvan waren lang van voren en kort van achteren.

Owens bleek een werkelijk voortreffelijke beeldhouwer/architect in textiel en dierenhuid. Het Groninger Museum, waar de curatoren dol zijn op exposities gewijd aan sculpturale mode, mag wel eens aan Rick Owens denken voor een solotentoonstelling.

Dat zal beslist de moeite waard zijn, want Owens bewees wederom dat hij op unieke wijze rond het lichaam kan draperen met een indrukwekkende vormentaal die zowel de holbewoners van het Stenen Tijdperk tot de meest elegante couturiers in de jaren vijftig aangesproken zou hebben.

Zijn unieke expressiviteit heeft Rick Owens mondiaal razend populair gemaakt. Tweets over de show vlogen over de gehele wereld. Door en voor jonge en niet meer zo jonge vrouwen die ervan dromen om zo’n kostbare Owens te bezitten en te dragen. En zij begrijpen dat er in zo’n theatrale collectie genoeg draagbare ontwerpen schuilen.

Om de begeerlijkheid te verhogen voegde Owens veel glitter en zelfs pailletten toe aan zijn ontwerpen. Dat was nieuw binnen zijn oeuvre.

Issey Miyake

De materialen bij Issey Miyake maken altijd de ontwerpen. Kleurige reliëf-stoffen in intense kleuren als een mozaïek van bloembladen en sterren waren tot eivormige jassen ‘gebouwd’. En bundeltjes rond de heupen van ronddraaiende modellen ontvouwden zich tot wijde rokken opgebouwd uit vierkanten.

Als merk staat Issey Miyake weliswaar niet zo centraal in de mode, maar als innovator van opvallende materialen is het Miyake-label wel heel bijzonder. De vele bobbeltjesmaterialen dwongen, net als de luchtkussentjes van verpakkingsnoppenfolie, tot voelen en knijpen. Maar dat mocht niet.

Lanvin kiest Marokko

Lanvin is een van de oudste modehuizen in Parijs: 125 jaar!  Dat wordt al een tijdje gevierd. Nu ook met een uitermate verzorgde expo in Palais Galliera in Parijs vol prachtige historische stukken.

Het bracht creatief leider Alber Elbaz op het idee om voor zijn najaarscollectie zijn eigen historie eens als inspiratie te nemen. Hij werd als Joodse jongen in Marokko geboren. Erg lang heeft hij er niet gewoond, want op zijn tiende emigreerde zijn familie van Casablanca naar Israël.

Maar met heel veel fantasie en ook heel veel franje, versieringen, rijkelijke bontgarneringen en zijn gebruikelijke zwierige, maar o zo draagbare jurken maakte hij van de Lanvin-najaarsmode een mooier-dan-Marokko-collectie. De modellen oogden als strijdbare maar vooral sierlijke amazones die te elegant waren om hun paard te bestijgen.

Dior’s fraaie beestenboel

Voor najaar 2015 wordt er heel wat teruggeblikt naar voorgaande tijden. Raf Simons koos er voor om het verleden springlevend te maken. Dit keer niet door allerlei elementen uit de oude Dior-doos of nog historischer materiaal te actualiseren, maar door meerdere en zeer diverse aspecten in zijn eigen heldere stijl samen te laten komen.

Dus hier en daar bleef hij trouw aan de typische Dior-kenmerken (zoals sierlijke lange jassen), maar het was vooral Raf Simons, de eigentijdse createur, die mannelijk en vrouwelijk combineerde en dierlijk en menselijk samenbracht.

Dat laatste gebeurde in de vorm van Canadese vossen, zelfs als jurkje, maar vooral door dessins van dierenhuid uit te vergroten en met veel precisie te verwerken. Met als niet-obligaat resultaat wilde caleidoscopische dessins, of juist rustige geraffineerde kleurstreken die golvend over voor- en achterzijde van jurken en jasjes waren verwerkt. Zo hier en daar was er een sierlijke snee in de kleding alsof een reuze katachtige met een scherpe nagel had uitgehaald.

Evenals broekpakken (het mannelijke element) met pijpen tot op de kuit maakten de vele korte jurkjes een jonge, frisse indruk, terwijl er genoeg referenties aan de nu weer zo actuele mode van vijf en vier decennia geleden in te ontdekken waren.

Raf Simons kreeg het vooral voor elkaar om de gehele Dior-collectie, inclusief plexiglashakken, lakleren laarzen die tot hoog onder de rokzoom doken en strakke asymmetrische paardenstaarten, sterk fashion forward te houden.

John Galliano

Via de iPad de Maison Margiela-show gevolgd. Dé comeback in de confectie van de vier jaar geleden in ongenade gevallen ontwerper John Galliano, die door de mode-incrowd allang is vergeven voor zijn oerstomme, denigrerende en stomdronken opmerkingen die tot zijn ontslag bij Dior leidden.

Het leek erop dat de verwelkoming van de verloren zoon bij Maison Margiela belangrijker was dan de appreciatie van zijn Margiela-modebeeld, dat vooral een dolle Galliano-kijk en een beetje artistieke Margiela was.

Aanhoudend applaus om te zien of John Galliano een buiging zou maken (dat deed hij niet, zoals ook de oorspronkelijke Martin Margiela zich nooit liet zien of fotograferen) en veel plezier om modellen die als een schuldbewuste Quasimodo gebukt over de catwalk renden, kenmerkten de show.

Plus wat grappige bontsloffen en oranje alpino’s en veel zaken die tot het vaste Galliano-repertoire behoren, zoals doorkijkvoile en waanzinnige make-up met woest haar.

Misschien moeten alle sentimenten eerst neerdwarrelen en kunnen we pas over enkele seizoenen de waarde van John Galliano als ‘high profile designer’ voor Maison Margiela goed beoordelen. Een ding is duidelijk: De verguisde Galliano is in ere hersteld.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.