John de Greef

Onmogelijk geacht, maar magistraal huwelijk bij Dries Van Noten

Door John de Greef - 05 maart 2015

John de Greef levert na New York en Milaan nu vanuit Parijs verslag van de vrouwenmodecollecties voor winter 2015/16.

Giorgio Armani mixte met zijn collectie aan het einde van de modeweek in Milaan een cocktail aan stijlen en ingrediënten en bedacht zelfs een nieuw kledingtype waarin een omslagrok én broek samen opliepen in één kledingstuk: de rokbroek.

Bij aanvang van de modeweek in Parijs wist Dries Van Noten een magistraal en uitzonderlijk spannend huwelijk te sluiten tussen twee tegenstrijdige opvattingen. Hij mengde ‘stoer’ en ‘romantisch’ tot een rijke collectie waarbij de onverenigbaarheid van de karakters tot visueel vuurwerk leidde.

Giorgio Armani’s kunstige cocktail

De modeweek in Milaan sloot maandag af met Giorgio Armani in een opmerkelijk schilderachtige bui. Zijn kleding was opgesierd met allerlei weelderige, zigzaggende penseelhalen verbeeld in vloeiende kleurenprints en golvende verfstreken vertaald in reliëfmaterialen, zoals chenille (van die pluizige franje-randjes).

Hij maakte van die rullige texturen soms imposant volumineuze tops of zelfs bolle, grote rokken. En allerlei kleine elementen schakelde hij aaneen tot sierjasjes. Naast deze uitbundig stijl wist Armani, die later dit voorjaar bij de opening van de wereldexpo in Milaan zijn veertigjarig designerschap zal vieren, ook zijn typische, meer ingetogen zijde te tonen.

Met kleren waarbij de woorden ‘volwassen’,’elegant’ en ‘representatief’ zeker horen, terwijl ‘sober’ niet echt in het rijtje hoort.
Kleren voor echte Armani-fans, die met plezier zijn cocktail aan stijlen en diverse elementen zullen genieten.

En Giorgio Armani mixte flink. Zo kwam hij met een kledingstuk waarin zowel een broek als een rok in te herkennen waren. Een eclectisch vorm die de naam rokbroek verdient.

Dries Van Noten als ultieme koppelaar

De lange modeweek in Parijs begon dinsdag al, maar ging eigenlijk pas echt van start met de fenomenale show van Dries Van Noten op woensdagmiddag.

De imposante feestzaal met veel overdadig bladgoud van het Parijse Hôtel de Ville is al vaker de locatie geweest voor Dries Van Noten-shows. Meer dan daarvoor lukte het de ontwerper om de gehele neobarokke omlijsting weg te spelen. Dat deed hij met een huwelijk tussen onmogelijke partners.

Als een ultieme koppelaar wist Dries Van Noten stoere legerkhaki en combatpants samen te brengen met een opeenstapeling van bont, brokaat, borduursels en gedrapeerde schootjes. Samen met omslagrokken die als een bolle cape om de broekspijpen wuifden.

Daarnaast bracht hij nog zeer vele romantische en exotische, Aziatische motieven, glitter- en schittereffecten. Maar ook liet hij extra ruime broeken, trenchcoats en omslagrokken gewoon in sportieve khaki-uitvoering zien. Hij toonde ook nog jassen die duidelijk uit twee verschillende, contrasterende materialen als zijde en bont waren geconstrueerd. En hij wist bovendien ook nog opvallende binnenstebuiten-effecten te creëren.

Alles bijeen veel opulentie en glamour.  Maar dan zo gecombineerd dat het totaaleffect nooit protserig werd. Alle romantische weelde was juist een prachtige spannende relatie aangegaan met de vele sobere, sportieve soms echte stoere kledingstukken.

Op het indrukwekkende geheel, waarin ook oude couture-vormen zich lieten herkennen zonder dat het nostalgisch werd, was slechts een ding af te dingen. Dries had met zijn uitzonderlijk geslaagde mannenmode enkele weken geleden al meerdere van zijn nieuwe contrastrijke effecten verraden. Daardoor viel zijn vrouwenmode voor mij nu iets minder verrassend uit. Maar ook dat valt onder luxe: twee zulke exceptionele shows in zes weken van een ontwerper is natuurlijk pure verwennerij.

Rochas ziet ze vliegen

Aan ontwerper Alessandro dell’Acqua was de eer om de negentigste verjaardag van modehuis Rochas te vieren met een collectie. Dat deed hij met flinke, sculpturale jurken, hooggesloten met een strik (strenge gouvernante-stijl) of in blotere, dus sensuelere uitvoering (sweetheart-lijn met ruches boven de borsten).

Er was opvallend veel karamelbruin, maar ook hemels lichtblauw. De lichter getinte ontwerpen waren overdekt met vele zwaluwen die sierlijk zwenkten over de kledingstukken. Een motief dat was ontleend aan een Rochas-collectie uit 1934 waarbij allerlei vogels voorbijvlogen.

0ok sierlijk zwart kant uit het oude werk van Marcel Rochas werd opnieuw geïnterpreteerd, maar zo dat de actualiteit het won van de historie. Waarbij het zeker helpt dat terugkijken naar de gestroomlijnde romantiek van de jaren dertig nu ook weer actueel is.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.