John de Greef

Vrolijkheid bij shows in Milaan, maar nog altijd zonder glimlach

Door John de Greef - 28 september 2015

Als modeontwerpers voorspellende gaven hebben, gaan we een uitbundige, optimistische tijd tegemoet. Met een hier en daar een extra dosis sensualiteit. Althans, wat de mode betreft. Maar John de Greef, die vanuit Milaan verslag doet van de presentaties van de nieuwe zomercollecties 2016, zag er nog niet veel vrolijke gezichten. Wel kleurige kleren.

De zomermodeshow van Dolce & Gabbana was als een te fleurige folder uit 1960, een grote en bonte ode aan toeristisch Italië. De Marni-mode deed denken aan een speelgoedkist vol lego-blokjes.

En bij Dsquared2 vormden kleurexplosies niet alleen het decor, maar brachten ze ook de kleren in een uitgelaten stemming. En het oude, stoffige Missoni sprankelde met sportieve strepen en semi- transparante breisels.

Een vrolijkheid die volgens de modemakers voorjaar 2016 zo de straat op kan. We zullen zien of er enig realisme schuilt in die uitbundige visie van nu.

Met stroeve snoet

Lachende modellen bleven schaars, de stroeve snoet blijft gewenst. De expressie van de ontwerpen speelt de hoofdrol en verdraagt blijkbaar weinig meer afleiding bij het neutraal in de plooi gehouden gezicht dan bungelende oorbellen in groot formaat. Hoewel er bij Dolce & Gabbana soms werd geglimlacht.

Het publiek bij de Dolce & Gabbana-show werd gewaarschuwd. De modellen zouden selfies nemen op de catwalk, dus er kon hier en daar een gezicht uit het publiek opduiken als figurant op de foto’s die ‘direct’ op grote schermen werden geprojecteerd.

Op die schermen verschenen vooral mooie koppies die zo zien voor het merendeel al voor de show waren geschoten. Soms breeduit lachend.

De veelvuldig aangenomen selfie-pose (niet ongebruikelijk in modekringen, liefst met de lippen getuit en het lichaam in een fraaie kronkel naar achteren) waarbij de zelfportrettiste probeert zo voordelig mogelijk in beeld te komen, gaf de show een actueel tintje.

Maar met de oude Dean Martin op de ‘boemboem-tikkietikkie-boemboem’-soundtrack en heel veel  blije oude plaatjes van toeristische Italiaanse clichés, olijke kreten en weelderige bloemen op de collectiestukken was de show vooral een grote nostalgische trip naar eind jaren vijftig, begin jaren zestig.

Zeker aangenaam, maar wel bekend terrein voor Dolce & Gabbana.

Met seks

Het debuut van de Noorse ontwerper Peter Dundas, die het stokje overnam van Roberto Cavalli, wiens assistent hij ooit was, bleek behoorlijk frivool. Met wijd wapperende omslagrokken en leeuwenkoppen als dessin.

Maar ook met te veel kitsch uit de jaren tachtig en negentig en ostentatieve sensualiteit die Dundas’ poging om een sportievere stijl in de Cavalli-collectie te brengen, smoorden in een twijfelachtige smaak.

Met wapperrokken

Bij Dsquared2 werden ook wapperend wijde rokken (extra lang van achteren, nauwelijks stof van voren) omgeknoopt om het surfsportthema romantischer aan te kleden. Er waren flinke happen uit strakke kleren genomen om huid te tonen.

Hier en daar ging een transparant gaasje met tatoeage-dessin over de blote huid (wel minder opvallend dan bij de Dsquared2-mannen in juni) om de associatie met woeste surfers te versterken.

En er was veel kleur, vooral het lichtdecor explodeerde in alle mogelijke papegaaikleuren. Kleren en accessoires bleven niet gespaard van kleur en kleurexplosies in de vorm van vlekken en strepen.

Met elegantie

Alle ontwerpen bij de Jil Sander-show, gelopen over een witte vloer met poelen vol gras en groen, werden bekroond door een hoed. Een eenvoudige strooien dop waarin met een metalen pin een aardige vorm was gecreëerd.

Dat motief kwam terug in rechte, ruime jurkjes waar de stof op forse wijze was geknoopt, samen geniet met metaal of verknipt. Zodanig dat het jurkje elegant bleef, maar toonde dat ontwerper Rodolfo Paglialunga er een hand in heeft gehad.

Ook jasjes kregen inkepingen of plaatselijk extra bolle mouwen. Aardig, maar evenals de overdaad aan dezelfde hoed werd de fris ogende elegantie in neutrale tinten al snel saai. Huize Jil Sander verdient een steviger uitspraak dan deze zomermode.

En Paglialunga heeft bij vorige shows al laten zien dat hij meer eigenzinnigheid in huis heeft dan deze weinig uitgesproken elegantie.

Met de band mee

Alessandra Facchinetti is voor Tod’s voortdurend op zoek naar het evenwicht tussen schoenen en tassen (in alle opzichten de basis voor Tod’s), kledingstukken in luxe leer (ook erg Tod’s) en de ontwerpen uitgevoerd in soepele zomerstoffen (weinig Tod’s).

Om wat extra vaart te geven, creëerde ze een denkbeeldige muziekband ter inspiratie. Met grammofoonplaatjes als dessin en gewaagde, kleurige ‘knipsels’ om de rockattitude een plaats te geven tussen alle gewenste luxe en sophistication. Het resultaat zou je in muziektermen kunnen omschrijven als classic pop, met een accent op levendig klassiek.

Met modern kantwerk

Noppen aaneengeschakeld tot een modern kantwerk en sterke contrastkleuren deden bij de Marni-show denken aan een speelgoedkist vol legosteentjes. Speelsheid bepaalde het modebeeld, met veel willekeurige inkepingen, grillige geometrie, lagen over elkaar, uitvergrote bladmotieven, kloeke vormen, kleurcontrasten, maar ook ingetogen tinten.

Een sprong voorwaarts die veel waardering ontving bij de finale.

Met fijn raffinement

Een deel van de Missoni-familie, onder wie Rosita, weduwe van de twee jaar geleden op 92-jarige leeftijd overleden Ottavio Missoni, de oprichter van dit Italiaanse mode- en vooral breihuis, én hun Franse bulldog keken toe vanaf de eerste rij. De hond rolde al snel op zijn rug, waardoor hij een bijzondere collectie miste.

Typisch Missoni was het. Met alle kleurwisselingen, drukke patronen en kleurstrepen – deels geïnspireerd op de Afrikaanse Masaï, maar uitzonderlijk fris en stralend. Grotendeels gebreid in een verfijnde, geraffineerde techniek en voor een flink deel semi-transparant.

Met doorkijktricot, getoond op bh-loze meisjes, begon in de jaren zestig de eerste shockerende roem van het verder zo keurige Missoni. Deze collectie was beslist niet seksloos, maar vooral blijmoedig, sportief én sophisticated.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.