John de Greef

Seventies swingen in New York maar door en door

Door John de Greef - 17 februari 2016

John de Greef blogt over de New York Fashion Week en de collecties voor winter 2016/17 en merkt daar aan de catwalk dat de jaren zeventig wel heel lang duren in de mode.

Maar al die retro-stijlen en oude romantiek brengen ook prettige elegantie en optimisme met zich mee. En er wordt ook fraai verknipt.

Controverse

Zijn gebruikelijk preview de dag voor zijn grote modeshow woensdag 17 februari (daarover in een volgend blog) begon ontwerper Michael Kors natuurlijk met ‘De Huidige Controverse in de Mode’.

Zijn modeshows in dit Instagram-tijdperk nog relevant?  Zijn de showkalender en het presentatiesysteem niet echt verouderd en hoe snel wil de consument de nieuwe kleren van de catwalk? En is die mode nog aan een winter- of zomerseizoen gebonden?

Volgens Kors allemaal goede vragen voor een terechte discussie en ook hij besloot 12 stuks van zijn collectie direct in de verkoop te brengen via zijn online-shop en zijn winkel aan de Madison Avenue voor de gretige modekoopsters. Overigens niet de meest luxe of bijzondere items.

Aan seizoenen deed hij met zijn wereldwijd verspreide Kors-stores eigenlijk ook niet meer, want kou en hitte waren een kwestie van even reizen of in het geval van New York het verschil tussen de ene en de andere dag. En inderdaad New York maakte in het afgelopen weekend een guur kouderecord, een pak sneeuw en heftige, maar lauwe stortbuien mee.

Muziek
De verwarrende situatie over shows, de snelheid van de mode en de levertijden van collecties deed Kors aan de muziekwereld denken. Sommige mensen, zoals zijn moeder, kopen nog cd’s (en mama Kors draait ook nog haar oude platen), anderen gebruiken spotify of kiezen voor downloaden.

We moesten volgens Kors alle manieren van mode brengen bekijken en uitvogelen wat werkt in de toekomst. Hij was vol goede hoop en had ook zijn collectie veel optimisme meegegeven.

Spektakelstukken

Optimisme in de vorm van uitbundige dessins en veel referenties aan de jaren zeventig bepaalden de collectie van Diane Von Furstenberg (DVF). DVF is ook president van de Council of Fashion Designers of America, de koepel van modeontwerpers.

Onzeker over de toekomst van de modeshows besloot ze zelf geen catwalkpresentatie te geven, maar showde een klein deel van haar collectie met een performance. Een nogal vrolijke voorstelling waarbij bekende modellen als Karlie Kloss, Kendall Jenner en Gigi Hadid de spektakelstukken vormden.

Veel dansbewegingen met evenals de DVF-mode volop verwijzing naar het swingende disco-era van veertig jaar geleden. Niet toevallig ook de tijd van DVF’s succesvolle wrapdress. Ze bracht deze omslagjurk nu ook in midi-lengte en evenals enkele andere producten direct in de verkoop.

Kiekeboe-effect

Victoria Beckham wist allerlei ruiten en strepen een vintage-patina te geven om ze vervolgens op aantrekkelijk wijze tot nieuwe jurken, jassen en rokken te vormen. Met hier en daar flink veel volume, maar ook met bustierlijfjes waarbij allerlei inkepingen kiekeboe-effecten opleverden en stukjes huid bloot gaven.

De geslaagde creaties (enkele met afgezakte ballonrokken) in streep en ruit kregen nog enkele forse donkere mantels naast zich omdat ook ontwerpster Beckham begrijpt dat je niet altijd met blote schouders door het leven kunt stappen. Overigens nam ze het applaus in ontvangst in een riante trui.

Op stoom

Tommy Hilfiger trok voor zijn finale een kapiteinsblazer aan. Geheel in stijl met de uitbundige show rond en op een immens decor van een oude oceaanstoomboot.

Naast veel nautische elementen gecombineerd met rijke versieringen was de collectie een eerbetoon aan de jaren veertig, die in de jaren zeventig ook al eens een reprise beleefden.

Veel pofmouwtjes aan jurken vol romantische en speelse elementen die lieten zien dat Tommy de koers die Gucci heeft gekozen ook aantrekkelijk vindt. Geen zwaktebod. Tommy Hilfiger is nu eenmaal op zijn best als hij met de modieuze maalstroom meevaart en daar een vrolijke draai aan kan geven.

Basketbal-zaal

En Hilfiger is beslist niet de enige die de nieuwe speelsheid met bijna karikaturale romantiek, die Gucci vorig jaar introduceerde, in zijn ontwerpen liet reflecteren.  Ook bij Coach, ontworpen door Stuart Vevers, was er veel naïeve vrolijkheid. Baseballjacks vol plaatjes en versieringen vormden een belangrijk deel van de collectie getoond in een basketbalzaal-decor. De vele handtassen werden een beetje ouwelijk van zoveel sportieve en speelse bravoure.

Verknipt

Phillip Lim had de schaar gezet in heel veel ouderwetse Britse ruitjes, functionele jagersjasjes en parka’s. Met ook flink veel referte aan de jaren zeventig en meters fluweel wist hij sierlijke en praktische kleren te deconstrueren en weer te assembleren (soms met grote nietjes, grove siersteken en bewust open gelaten forse inkepingen).

Half jack/half jurk klinkt gek, maar Lim maakte met dergelijke combinaties mooie sier. Het oogde allemaal zelfs chic, vooral in warme herfstkleuren.

Beeldhouwer

Narciso Rodriguez is een constructiewerker in textiel die zonder directe referenties aan voorbije tijden of andere bronnen schoonheid schept. Dit keer vooral uit schuin uit de stof gesneden stukken (daardoor extra soepel) die hij rond het lichaam samenvoegde tot creaties waarbij de diverse delen goed zichtbaar bleven.

Rodriguez is een modieuze  beeldhouwer die echt kleren en geen draagbare objecten maakt. Wie meer van deze kledingkunstenaar wil weten kan in de nieuwe Elsevier STIJL Vrouwenmode een interview met hem lezen.

Nostalgie

Thom Browne werkte lang op mijn zenuwen. Ik was, zoals velen, vol lof over zijn krappe en te korte mannenpakken. Maar zijn shows voor mannen en later ook voor vrouwen brachten op zo’n doorzichtige wijze zo veel  malligheid dat het louter ergernis opleverde. Tot enkele seizoenen geleden vooral de vrouwenmode een schoonheid toonde die alle gekkigheid overstraalde.

In de setting van een klassiek en mistig Old English-parkje bracht Thom Browne nu een ode aan weleer. Een vrije interpretatie van de Jazz Age uit de jaren twintig. The Great Gatsby-tijd die in de jaren zeventig opeens weer zo populair werd.

Browne speelde met nostalgie, met mannenkleding en vrouwelijkheid.

Dassen kronkelden rond nek en hoofd en werden sierlijke objecten. Met kleren die maar half gemaakt leken of leken afgegleden van de schouders bouwden hij hele outfits. Jurken vergroeiden daarbij met jassen. En hondjes stonden model voor tassen en dessins. Mooi en mal tegelijk.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.