John de Greef

Dries Van Noten is nogal eentonig, want alweer subliem!

Door John de Greef - 03 maart 2016

Na New York en Milaan blogt John de Greef over de lange modeweek (9 dagen!) in Parijs. Daar moet het hem van het hart dat de Belgische ontwerper Dries Van Noten eigenlijk één opvallend vervelend kantje heeft: Van Noten blijft maar de mooiste en de meest afwisselende collecties op het allerhoogste niveau presenteren.

Ook dit jaar verkoos een panel van deskundigen op verzoek van Elsevier STIJL de beste designer van het jaar. Evenals vorig jaar en ook het jaar daarvoor is dat weer Dries Van Noten. Hij prijkt al elf jaar in de Elsevier STIJL top-10 van de beste ontwerpers.

Ook al houd ik me als gastheer van de professionele panelleden buiten de verkiezing, ik ben het van harte eens met de uitslag. En Dries Van Noten bewees dat hij die toppositie nog langer waard is met een geslaagde show voor winter 2016/17.

En daarmee zijn we meteen aangeland bij de verklaring van de cryptische kop boven dit blog. Dries blijft maar geweldig aantrekkelijke collecties maken en ze ook nog op indrukwekkende wijze presenteren. Zoveel consequentie en constant gevoel voor kwaliteit is toch inderdaad saai of eentonig te noemen?

Hij deed het woensdagmiddag aan het begin van de Parijse modeweek alweer. En weer was hij subliem. Er zijn nog enkele andere voorspelbare elementen bij een Dries Van Noten-show: zijn werk blijft maar verrassend. En zijn smaak, stijl en sfeer garanderen altijd aangename momenten voor het oog.

Ook als is er wel degelijk verwantschap tussen de diverse collecties, geen enkele keer borduurt de ontwerper Van Noten echt verder op het voorgaande seizoen of valt hij snel in herhaling.

Pareltjes

De exotische dessins voor deze zomer, die zelfs de handen van de modellen soms bedekten, waren voor de aanstaande herfst verruild voor een stortvloed van pareltjes. En veel grote dierenhuidpatronen in combinatie met neutrale tinten met sterker geel, goud of groen.

Mevrouw als meneer

Als Dries-kenner van het eerste uur meende ik in zijn nieuwe mode voor winter 2016/17 enkele sterke reflecties van zijn werk uit het midden van de jaren tachtig te zien. De tijd dat zijn nog niet zo bekende vrouwenmode sterk verwant was (en enigszins ondergeschikt) aan het beeld dat hij voor mannen presenteerde. Met mannenmode was Dries Van Noten aanvankelijk het meest succesvol.

Maar nu oogde Mevrouw Van Noten op de catwalk soms extra sensueel omdat ze gekleed ging als een wel zeer mooie Meneer Van Noten. Vrouwelijk met zijn jasje en zijn dasje. Ter inspiratie had Dries gekeken naar twee Italiaanse beroemdheden: de excentrieke markiezin Luisa Casati en de dandy- schrijver Gabriele D’Annunzio. De twee, even dol op elkaar, maar een leven lang vooral dol op zichzelf, had hij versmolten tot een stijlfiguur.

Uitgestrooid

Met Engelse sporttruien en -blazers, sportieve badges en biezen, pyjama-strepen en vooral een hang naar oude tijden knipoogde Van Noten sterk naar zijn eigen beginjaren.

Maar hij verbreedde het scala aanzienlijk met zeer feestelijke jurken met sleepje, sierlijke capes, bont en prachtige pareltjes. Die laatste werden over van alles heen gedragen in de vorm van een geordend netwerk van parelkettingen of uitgestrooid over een trui of jas.

Kopieerdrift

In de jaren tachtig was een collectie met allerlei nostalgische Olympische elementen van de toen nog jonge Dries Van Noten (1958) het slachtoffer van de kopieerdrift van Björn Borg. De ex-tennisser profileerde zich in die tijd als het gezicht van een trendy collectie. Later gaf hij alleen zijn naam aan een uitdijende ondergoedlijn.
Helaas keek het verantwoordelijk ontwerpteam van Borg daarvoor wel heel erg af en maakte ze Dries Van Noten bijna letterlijk na.

Dries Van Noten heeft al vaker gezegd het te betreuren als zijn werk snel en op grote schaal wordt geïnterpreteerd of gekopieerd, maar is realist genoeg om te weten dat het nu eenmaal zo werkt in de mode en confectie. Daarbij stralen zijn mooiste stukken een unieke kwaliteit uit die moeilijk een-op-een goedkoop is na te maken.

Een firma die altijd in een adem met concurrent Zara wordt genoemd als het gaat om kopiëren of het duidelijk vertalen van uniek design naar goedkopere confectie is H&M. Juist H&M durft het aan om ieder jaar met een vooraanstaand modehuis of een uniek ontwerper samen te werken voor een speciale eindejaarscollectie. En dat levert behoorlijk wat spektakel op.

Mening over mode

De modeweek in Parijs wordt aangegrepen om met een flinke show ook eens per jaar de speciale H&M Studio-herfscollectie te tonen. Vooral ter demonstratie dat H&M over eigen designers beschikt en een eigen mening heeft over mode (uiteraard uitgevoerd binnen het budget van de H&M-clientèle).En in dat doel slaagde H&M zeer behoorlijk.

Met ruime, elegante mannenpakken voor vrouwen, extra grote en lange jassen in camel of grijs, veel drukke dessins ook op wapperende doorkijk-voile, satijn en franjes van draadjes werd een beeld gecreëerd dat alleszins actueel overkwam.

Zeker alles bijeen niet te eigenzinnig als modestatement. Maar met de vele hoeden en sjaals op en om het hoofd van bekende modellen, een enkel steviger model en veteraan-supermodel Pat Cleveland was de show een aaneenschakeling van goedgekozen modebeelden. H&M-beelden die zich met spoed lieten delen door het publiek met de rest van de modeminnende wereld.

Ingelogde abonnees van Elsevier Weekblad kunnen reageren.